Παπακωνσταντίνου και Αλκαίος! Μαγεία...Εγώ σε πέτρινο κελί κι εσύ σε ξένο στρώμα Ατσάλι η νύχτα και γυαλί Της προδοσίας το φιλί μου το χρωστάς ακόμα..

Ζεϊμπέκικο της φυλακής

Εγώ σε πέτρινο κελί κι εσύ σε ξένο στρώμα
Ατσάλι η νύχτα και γυαλί
Της προδοσίας το φιλί μου το χρωστάς ακόμα

Ο μοναχός μοιράζεται τη μοναξιά με τ' άστρα
Όποτε σε θυμήθηκα, όποτε σε θυμήθηκα
Στα πέλαγα κοιμήθηκα και ξύπνησα στα κάστρα

Δικός σου ήμουν κι έγινα ένας κατάδικός σου
Μαζεύω τα κομμάτια μου
Εσύ δεν δίνεις μάτια μου ούτε τον πυρετό σου

Ο μοναχός μοιράζεται τη μοναξιά με τ άστρα
Όποτε σε θυμήθηκα όποτε σε θυμήθηκα
Στα πέλαγα κοιμήθηκα και ξύπνησα στα κάστρα


Απο το cd Ουράνια τόξα κυνηγώ
Μουσική τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος


Ένας δίσκος Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο Σ!!!! Ο Λ Ο Κ Λ Η Ρ Ο Σ... Οι στίχοι του Αλκαίου δεν περιγράφονται. Ε ναι, ούτε η ερμηνεία του Βασίλη περιγράφεται...

Read more!

Σε βρήκα πάλι μια ατέλειωτη βραδιά στα μπαρ της λύπης να μιλάς μ' ένα ποτήρι, εγώ γυρνούσα τρύπια τσέπη κι αγκαλιά, εσύ φιγούρα φιλμ νουάρ σε χαρακίρι

Ιπτάμενο χαλί
Άλκης Αλκαίος, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Σε βρήκα μόνη ένα απόγευμα ζεστό
στου σινεμά το φουαγιέ να τριγυρίζεις
μες τον καπνό πέταξα ένα σ' αγαπώ
και συ αμίλητη να κλαις και να καπνίζεις

Το χάλι μου έκανα ιπτάμενο χαλί
για να πετάξουμε μαζί στα περασμένα
κι όταν μας βρήκε το πρωί μου 'πες στ' αυτί
δεν έχω άλλο ουρανό έξω από σένα

Να με θυμάσαι όταν κρυώνεις
κι όταν φοβάσαι να με θυμάσαι
να με θυμάσαι όταν πονάς
και δεν κοιμάσαι να με θυμάσαι

Σε βρήκα πάλι κάποια ατέλειωτη βραδιά
στα μπαρ της λύπης να μιλάς μ' ένα ποτήρι
εγώ γυρνούσα τρύπια τσέπη κι αγκαλιά
κι εσύ φιγούρα φιλμ νουάρ σε χαρακίρι

Τώρα χαμένος στων ονείρων μου το χάρτη
όλο ρωτάω πώς τα 'φερε έτσι η ζωή
αυτοί που φύγανε να με καλούν σε πάρτι
κι αυτοί που ζούνε να μου λείπουν πιο πολύ

Να με θυμάσαι όταν κρυώνεις
κι όταν φοβάσαι να με θυμάσαι
να με θυμάσαι όταν πονάς
και δεν κοιμάσαι να με θυμάσαι

Έχω γράψει πολλές φορές για τον Αλκαίο. Τα έχω χιλιοπεί... Δεν έχει περιγράψει άλλος στιχουργός τις στιγμές μου, όσο αυτός. Λες και έχει μικροκάμερα και με παρακολουθεί νιώθω κάθε φορά που ακούω τα τραγούδια του. :) Ε, υποθέτω ότι πολύς κόσμος νιώθει το ίδιο ακριβώς! Γι αυτό και τον αγαπήσαμε τόσο. Γιατί είναι μέσα στην ψυχή μας.
Τώρα στο συγκεκριμένο τραγούδι, ήρθαν κι έδεσαν όλα. Η μουσική του Λαυρέντη, η ονειρεμένη, φωνή του Γιώργου στην ώριμη φάση της... Πρέπει να ήταν το 2001 στον Ζυγό με τους Κατσιμιχαίους, τότε που είχε βγάλει αυτόν τον υπέροχο δίσκο, Η άσφαλτος που τρέχει. Είχαμε πάει καμιά δεκαριά γυναίκες... καψούρες του κερατά όλες! Άλλες φρεσκοχωρισμένες, άλλες μέσα σε σχέσεις της μοναξιάς των δυο ή και των τριών μη σου πω... Σταθερές αξίες ζωής. :) Είχαμε γίνει λιώμα, πιο λιώμα δε γίνεται, με τα τραγούδια αυτά. Μετά ανεβήκαμε στο ιπτάμενο χαλί για να κάνουμε διανομή στα πτώματα. :)))))) Τί υπέροχες βραδιές έχω περάσει με τις φίλες μου! Να είναι καλά! Και να είναι καλά και ο Γιώργος για τις βραδιές που έχω ζήσει μαζί του! Η μόνη χρονιά που δεν τον πρόλαβα ήταν φέτος στο Παλλάς... :(

Read more!