Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Mistral Gabriela. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Mistral Gabriela. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009

Gabriela mistral y Diego Rivera: La Maestra Rural!


Diego Rivera: La maestra rural


Diego Rivera: La maestra rural



Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

Στον Federico de Onís

Η Δασκάλα ήταν αγνή. "Οι τρυφεροί κηπουροί", έλεγε,
"αυτού του αγροκτήματος, που είναι αγρόκτημα του Ιησού,
πρέπει να διατηρούν αγνά τα μάτια και τα χέρια,
να φυλάνε καθαρά τα έλαια του, για να δώσει ένα καθαρό φως. "

Η Δασκάλα ήταν φτωχή. Το βασίλειό της δεν είναι ανθρώπινο.
(Έτσι όπως στον πονεμένο σπορέα του Ισραήλ.)
Φορούσε καφετιές φούστες, δεν στόλιζε το χέρι της
Και ήταν όλο της το πνεύμα ένα τεράστιο κόσμημα!

Η Δασκάλα ήταν χαρούμενη. Φτωχή γυναίκα πληγωμένη!
Το χαμόγελό της ήταν ένας τρόπος να κλαίει με καλοσύνη.
Πάνω από τα σπασμένα σανδάλια και το κατακόκκινο,
χαμόγελο, το περίφημο λουλούδι της αγιότητάς της.
[...]

Gabriela Mistral
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη


LA MAESTRA RURAL

A Federico de Onís

La Maestra era pura. «Los suaves hortelanos», decía,
«de este predio, que es predio de Jesús,
han de conservar puros los ojos y las manos,
guardar claros sus óleos, para dar clara luz».

La Maestra era pobre. Su reino no es humano.
(Así en el doloroso sembrador de Israel.)
Vestía sayas pardas, no enjoyaba su mano
¡y era todo su espíritu un inmenso joyel!

La Maestra era alegre. ¡Pobre mujer herida!
Su sonrisa fue un modo de llorar con bondad.
Por sobre la sandalia rota y enrojecida,
tal sonrisa, la insigne flor de su santidad.

¡Dulce ser! En su río de mieles, caudaloso,
largamente abrevaba sus tigres el dolor!
Los hierros que le abrieron el pecho generoso
¡más anchas le dejaron las cuencas del amor!

¡Oh, labriego, cuyo hijo de su labio aprendía
el himno y la plegaria, nunca viste el fulgor
del lucero cautivo que en sus carnes ardía:
pasaste sin besar su corazón en flor!

Campesina, ¿recuerdas que alguna vez prendiste
su nombre a un comentario brutal o baladí?
Cien veces la miraste, ninguna vez la viste
¡y en el solar de tu hijo, de ella hay más que de ti!

Pasó por él su fina, su delicada esteva,
abriendo surcos donde alojar perfección.
La albada de virtudes de que lento se nieva
es suya. Campesina, ¿no le pides perdón?

Daba sombra por una selva su encina hendida
el día en que la muerte la convidó a partir.
Pensando en que su madre la esperaba dormida,
a La de Ojos Profundos se dio sin resistir.

Y en su Dios se ha dormido, como un cojín de luna;
almohada de sus sienes, una constelación;
canta el Padre para ella sus canciones de cuna
¡y la paz llueve largo sobre su corazón!

Como un henchido vaso, traía el alma hecha
para volcar aljófares sobre la humanidad;
y era su vida humana la dilatada brecha
que suele abrirse el Padre para echar claridad.

Por eso aún el polvo de sus huesos sustenta
púrpura de rosales de violento llamear.
¡Y el cuidador de tumbas, como aroma, me cuenta, las
plantas del que huella sus huesos, al pasar!

Gabriela Mistral


Read more!

Τρίτη 31 Μαρτίου 2009

Gabriela Mistral: Η προσευχή της δασκάλας...Αφιερωμένο στο Σύλλογο Διδασκόντων της Λευκίμης και σε όλους τους Δασκάλους της Γης!






Η προσευχή της δασκάλας

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.

Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν' αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.

Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ' τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.
Δεν θ' αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ' το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!


Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Gabriela Mistral
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη



Ναι, ομολογώ πως τρόμαξα. Δέθηκε το στομάχι μου κόμπος, η καρδιά μου πόνεσε στην ιδέα πως δάσκαλοι διεκδίκησαν, έστω και έμμεσα, τρία χρόνια απ' τη ζωή ενός παιδιού. Του μαθητή τους. Ότι εξάντλησαν την αυστηρότητα της τήρησης του νόμου στις αδύναμες πλάτες που έχει ένα κλαράκι στην τρυφερή ηλικία των 15 χρόνων του.

ΓΙΑ 4 ΩΡΙΑΙΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΤΗ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ!

ΕΥΤΥΧΩΣ, ΔΟΞΑ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ, ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΛΗΞΕ. ΟΜΩΣ...

Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΜΨΙΑ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ!


Read more!

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2007

Καλή χρονιά αγγελούδια μου! Είθε τα μαθητικά σας χρόνια να 'ναι ευτυχισμένα και δημιουργικά!



ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

[...]Δώσε μου, Κύριε, απλότητα και βάθος.
Κάνε να μην είμαι περίπλοκος,ούτε κοινότυπος
στο καθημερινό μου μάθημα.
Κάνε να υψώνω τα μάτια πάνω από το πληγωμένο μου στήθος
μπαίνοντας κάθε μέρα στην τάξη μου.
Ας μη φέρνω μαζί μου στην έδρα τις μικρές μου
υλικές μέριμνες,τις κωμικές λύπες μου.
Κάμε το χέρι μου ελαφρότερο στην τιμωρία
και απαλότερο στο χάδι.
Ας επιπλήττω απρόθυμα για ναμαι βέβαιη πως
τιμωρώ από αγάπη.
Το πλινθόκτιστο σχολειό μου ας είναι καμωμένο από πνεύμα.
Οι φλόγες του ενθουσιασμού μου ας γεμίζουν
τη φτωχή του είσοδο,τη γυμνή αίθουσά του.
Η καρδιά μου ας είναι στήλη του,η πιο δυνατή
και η θέληση μου χρυσάφι καθαρότερο απ' τις
κολώνες των πλούσιων σχολείων[...]

ΓΑΒΡΙΕΛΑ ΜΙΣΤΡΑΛ
ΧΙΛΙΑΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ 1946
Μετ. Ρήγας Καπάτος

Μην αναγκάζετε τετράγωνα παιδιά
να περάσουν από στρογγυλές τρύπες.
Γ.ΚΟΡΑΣ

Τα δάκρυα του παιδιού είναι πικρά.
Γλύκανέ τα.

Οι σκέψεις του παιδιού είναι βαθιές.
Καθησύχασέ τις.

Η στεναχώρια του παιδιού είναι οδυνηρή.
Βγάλτην απ' την ψυχή του.

Η καρδιά του παιδιού είναι μαλακή.
ΜΗΝ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΑΙΝΕΙΣ.

ΓΚΛΕΝΚΟΝΕ

Τα σχολειά χτίστε!

...και τα παράθυρα
να' ναι ανοιχτά
για να 'μπει ο ήλιος,
σέρνοντας πίσω του
το φεγγάρι
κι ο δάσκαλος ποιητής
και τα βιβλία
να είναι σαν κρίνα

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ



Αύριο ανοίγουν τα σχολειά μας...
Αφιερωμένο στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, με πολλή αγάπη!
Καλή χρονιά και καλή δύναμη!


Read more!