Antidotum Tarantulae - Ritornerllo delle lavandaie del Vomero
Όταν ο Θεός βρέχει ταλέντα κάποιοι κάθονται από κάτω. Έτσι και η Κωνσταντίνα... Κρίμα πραγματικά που μια τέτοια φωνή δεν ανήκει πια στο Antidotum Tarantulae. Θεωρώ ότι κάποιοι καλλιτέχνες είναι αναντικατάστατοι... Εύχομαι καλή επιτυχία στο cd που είναι μια εξαιρετική δουλειά, ποιοτική και προσεγμένη κι ελπίζω οι συντελεστές να σκεφτούν ότι ο κόσμος αγκάλιασε τη δουλειά τους και θα ήθελε το γκρουπ ενωμένο.
Antidotum Tarantulae - Vesuvio
Antidotum Tarantulae
Ένα γκρουπ που, με βάση τη φολκ μουσική της Νότιας Ιταλίας (στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η ελληνόφωνη) και, γενικότερα, της Μεσογείου, δίνει μια σύγχρονη αντίληψη της παράδοσης. Οι Antidotum Tarantulae στήνουν μια ολοκληρωμένη, άκρως συγκινητική και γοητευτική μουσικοχορευτική παράσταση στη σκηνή...
Στο γκρουπ Antidotum Tarantulae, ενώ μπορεί ν' ακούσει κανείς μια γοητευτική ταραντέλα ή έναν απλό ερωτικό ύμνο ή και ένα ελληνόφωνο τραγούδι της Κάτω Ιταλίας, έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται παρέα με τις μουσικές του 21ου αιώνα, με ένα γκρουπ να βγάζει από μέσα του τους ήχους και τους ρυθμούς ενός κόσμου οικείου σε όλους μας.
Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου: Τραγούδι, nacchere, tamburello Αναστασία Έδεν: τραγούδι Σπύρος Σύρμος: κλασική κιθάρα, chitarra battente και τραγούδι Σοφία Ευκλείδου: βιολοντσέλο Ηλέκτρα Καρανικόλα: φλάουτο, πίκολο Βαγγέλης Χαραμής: chitarra battente, mandola, tammorre
Οι Antidotum Tarantulae ιδρύθηκαν το 2002 κατόπιν πολυετούς αναζήτησης και επώασης με πρόθεση τη διάδοση των αυθεντικών αξιών της λαϊκής παράδοσης της Νότιου Ιταλίας. Εφαλτήριο υπήρξε η συμμετοχή τον Αύγουστο του 2003 στο Φεστιβάλ Alle porte di Roma που πραγματοποιήθηκε στις Terme di Caracalla όπου συμμετείχαν συγκροτήματα εκτός Ιταλίας που έπαιζαν Παραδοσιακή μουσική της Ιταλίας.
Η δραστηριότητα του συγκροτήματος συνεχίζεται με επιτυχημένες παραστάσεις στην Ελλάδα, σε μουσικές σκηνές της Αθήνας(Στίγμα, Άλλη Όχθη, Μικρό Μουσικό Θέατρο, Micrasia, Θύρα Τέχνης, La Cuňa, Πινακοθήκη Ψυχάρη, Ιανός, …) και συμμετέχει σε διάφορα Φεστιβάλ, Αισχύλεια τις Απόκριες του 2003, Δήμου Αιγάλεω Καλοκαίρι 2004, Ταύρεια το Σεπτέμβριο του 2005,Δήμος Νεάπολης, Δήμος Πειραιά, Δήμος Τρίπολης Καλοκαίρι 2006, Δήμος Ωρωπού, Κεφαλονιά, Ιθάκη καλοκαίρι 2007 1ο Νεανικό Φεστιβάλ Αθηνών στο θέατρο Δώρας Στράτου τον Ιούνιο του2005, Φεστιβάλ Πηνειού τον Ιούνιο του 2006 και έχει ως κορυφαίες στιγμές την συμμετοχή στη Festa della PIZZICA στη Sternatia, ελληνόφωνο χωριό της Απουλίας, 21,22,23,24 Ιουλίου 2005 και στο 2ο CANTACASONA στο χωριό MONTECORICE της Καμπανίας, 26 Ιουλίου 2005 , στο 1° RADUNO BATTENTISTI IN CALABRIA στις 18, 19,20 Ιουλίου 2008 και στο Etnomalìa al Paisà στο Agnone Cilento 11, 12, 13 Ιουλίου 2008.
Την άνοιξη του 2008 ηχογραφούν το πρώτο τους cd με τίτλο Sed Nove, που κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο του 2008 από τις εκδόσεις Παρουσία του Βασίλη Χατζηϊακώβου.
To cd των Antidotum Tarantulae παρουσιάστηκε το βράδυ της Τρίτης 23 Δεκεμβρίου 2008 στον ΙΑΝΟ, Σταδίου 24, στην Αθήνα. Χορηγός «ΚΑΝΑΛΙ ΕΝΑ 90,4 ΠΕΙΡΑΙΑΣ»
Πριν λίγες μέρες ξαναείδα την Γέρμα που παίζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα. Είχα γράψει πέρυσι αναλυτικά για την παράσταση,εδώ Φέτος λοιπόν κατάφερα και πήγα πολύ νωρίτερα για να απολαύσω το ποτάκι μου με τη φίλη μου τη Βίρλε και τον Νίκο στο υπέροχο φουαγιέ του θεάτρου, το οποίο είναι ο πιο ζεστός και φιλόξενος χώρος που έχω δει σε φουαγιέ. Και φυσικά επισκέφτηκα και τα κορίτσια στα καμαρίνια. Στο μαγικό χώρο των καμαρινιών, με τα γάργαρα γέλια και τις ετοιμασίες των ηθοποιών, ανάμεσα σε σύνεργα μακιγιάζ, καθρέφτες, κοστούμια, καπέλα, βελούδα, μετάξια, ταφτάδες και άλλα τέτοια γοητευτικά και πανέμορφα, νιώθεις πως είσαι σε άλλον κόσμο. Κυριολεκτικά μαγικό... Για την παράσταση δεν λέω τίποτ' άλλο. Σας αφήνω να τη δείτε και να μου πείτε εσείς, αν έχω δίκιο που επιμένω ότι αξίζει τον κόπο να πάτε. Θα πω όμως σύντομα για την Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, την κοπελιά που υποδύεται εξαιρετικά την Γέρμα. Την τρίτη φορά που θα ξαναπάω να δω την παράσταση θα σας πω πιο πολλά και για τα μελλοντικά σχέδια αυτού του ανήσυχου ηθοποιού, του Νίκου του Δαφνή.
Από τις πρόβες του έργου: Νίκος Δαφνής-Χουάν και η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου-Γέρμα.
Μαρτυρία για τον Λόρκα, σελίδες ενός ημερολογίου του Carlos Morla Lynch
Η ανάγνωση της Γέρμας στο σπίτι μου
3 Δεκέμβρη 1934
Μεγάλη βραδιά. Καταφέραμε ν’ απασχολήσουμε τον Φεντερίκο στο σπίτι για να μη βγει, οπότε η ανάγνωση θ’ άρχιζε σε απίθανες ώρες, όπως συμβαίνει πάντα από ένα σωρό εμπόδια που ο Φεντερίκο τα ονομάζει απρόοπτα. Είναι άνθρωπος ακατάστατος που θεωρεί το ρολόι «άχρηστο αντικείμενο» -και μάλιστα βλαβερό- που «αφαιρεί το χρόνο και σκλαβώνει». [...]
Ετοιμασία για την ανάγνωση. Τακτοποιούμε τα καθίσματα, το φως, το τραπέζι για το τσάι και για τ’ αναψυκτικά.[...]
Αρχίζει να `ρχεται ο κόσμος. [...] Διανοούμενοι «πρωτοποριακοί», επαναστάτες κι αναμορφωτές. Η ατμόσφαιρα θαυμάσια και γεμάτη παλμό, εξαιρετικά καλή η διάθεση. Ανάμεσα σε τόσες αντιζηλίες κυριαρχεί ωστόσο μια αρμονία που λέει πολλά. Η ειρήνη για όλους και η ομόνοια που πάντα φέρνει μαζί του ο Φεδερίκο και που βρίσκει στο σπίτι μας ένα κλίμα θερμοκήπιου, όπου όλα τα άνθη απ’ όπου κι αν προέρχονται συνυπάρχουν αδελφικά. [...]
Στο μεταξύ, ο Φεδερίκο, κάπως νευρικός, σεργιανάει μαζί μου στο διάδρομο. [...] Μπαίνουμε στο σαλόνι. Όλοι κιόλας έχουν μαζευτεί εκεί. Κλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρα, τραβάμε τις κουρτίνες, κατεβάζουμε τα φώτα, βγάζουμε από τις πρίζες το ραδιόφωνο και το τηλέφωνο. Ο Φεδερίκο κάθεται μπροστά στο τραπέζι που του ετοιμάσαμε, όπου είναι τοποθετημένη μια μικρή λάμπα πορτατίφ. [...] Αρχίζει η ανάγνωση μέσα σε μια υποβλητική σιωπή. [...]
Ένας ψίθυρος θαυμασμού ακούγεται από τους ακροατές που βρίσκονται παντού καθισμένοι: χάμω στο πάτωμα, πάνω στο πιάνο, στις άκρες του τζακιού, στα μπράτσα από τις πολυθρόνες και τα ντιβάνια, στην τραπεζαρία, ακόμα και στο γραφείο μου, που ’χουμε ανοιχτές τις πόρτες. Ο Φεδερίκο έχει ένα ταλέντο -και μια δύναμη για να το εκφράζει- που αφήνει τον άνθρωπο κατάπληκτο. Όπως στον Ματωμένο γάμο, η σύλληψη της Γέρμας ξεκινάει από το χωριό, από την ίδια τη γη, από τα σπλάχνα της, με την αυθεντική αλήθεια των ανθρώπων της. Ύστερα όμως ξεφεύγει από τη γη αυτή, από τους ανθρώπους της, για να υψωθεί μ’ ένα δυνατό φτεροκόπημα σε ψηλότερες σφαίρες: κι η κουβέντα του χωριού, η τόσο πεζή και τόσο ανθρώπινη, μεταμορφώνεται, σάμπως από κάποια μαγεία, σε μουσική, σε ποίηση. Αυτό είναι η αποκλειστικότητα του ύφους του Φεδερίκο: το ανακάτεμα ποίησης και ύλης.
Πέρασαν πάνω από δύο ώρες και δεν τις καταλάβαμε. Ο κόσμος αρχίζει να διαλύεται σιγά σιγά κι απομένουμε εμείς κι εμείς, μ’ άλλα λόγια οι πολύ στενοί φίλοι.
Η πρεμιέρα της Γέρμας
29 Δεκεμβρίου 1934
Όλα σήμερα γυρίζουν γύρω από την αποψινή πρώτη της Γέρμας. Είναι γνωστό πως τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν. Οι μεταπωλητές κάνουν χρυσές δουλειές. Ο Φεδερίκο μάς διέθεσε ένα θεωρείο.[...]
Όλη μέρα ήταν ανήσυχος. Κυκλοφόρησε η φήμη πως θα γίνουν εκδηλώσεις που θα μπορούσαν να’ ναι αποφασιστικές για την αποτυχία του έργου - ή για την επιτυχία του, σκέφτομαι εγώ. Υπάρχουν βέβαια αυτοί που ζηλοφθονούν, που τους εξοργίζει η τόσο απότομη άνοδος ενός νέου παιδιού που το ταλέντο του γκρεμίζει κάθε αντίσταση. [...]
Στο δρόμο, μπροστά στο θέατρο Εσπανιόλ, μεγάλη κίνηση. Ατμόσφαιρα συνταρακτικού γεγονότος. Σειρές τα ταξί και τα ιδιωτικά αυτοκίνητα, που σταματούν λίγο μπροστά στην είσοδο κι απομακρύνονται. Μέσα, όπως και στον Ματωμένο γάμο, η αίθουσα κατάμεστη. [...]
Τη στιγμή που πέφτει η αυλαία, το κοινό, τέλεια αιχμαλωτισμένο, εξωτερικεύει θορυβωδώς τον ενθουσιασμό του. Σείεται, κυριολεκτικά, το θέατρο. Ο Φεδερίκο εδέησε, επιτέλους, να παρουσιαστεί στη σκηνή. Μ’ αρέσει να τον βλέπω γαλήνιο, ήσυχο, διαφορετικό στο ύφος, το υπερβολικά ταπεινό και ντροπαλό.[...]
Η Μαργαρίτα Σίργκου, νευρική και αναστατωμένη, κρύβει επιτέλους το πρόσωπο στα χέρια, καθώς τη βαστάει ο Φεδερίκο, που ζητάει από το κοινό ένα χειροκρότημα γι’ αυτή, μόνο γι’ αυτή. Το χειροκρότημα που αξίζει η τέχνη της, η ερμηνεία της, που θα μείνει ανυπέρβλητη, η συγκίνηση που κατόρθωσε να μας μεταδώσει.
Περιοδικό Θέατρο, τευχ. 29-30, Μετάφραση: Ιουλία Ιατρίδη (από το πρόγραμμα της παράστασης του 2000 Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή
Η Yerma (στείρα, άκαρπη, άγονη) γράφτηκε ανάμεσα στα 1933-1934, ανέβηκε πρώτη φορά στις 29 Δεκεμβρίου 1934 στο θέατρο «Εσπανιόλ» της Μαδρίτης και θεωρείται από τα πολύ δύσκολα έργα του Λόρκα σε σκηνική απόδοση, καθώς συνδυάζει το τραγικό στοιχείο με τη χαρά της ζωής και την αφέλεια της υπαίθρου. ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ ΓΕΡΜΑ
Ο Λόρκα και οι ρίζες του
Υπάρχει κι εδώ το θέμα του προδομένου έρωτος; μια ύβρις ανάλογη μ’ εκείνη του Ματωμένου Γάμου. Ό,τι δεν συναρμόζεται με το μυστήριο της φύσεως τιμωρείται σκληρά. Η Γέρμα είναι μια καταραμένη άγονη γη, γιατί ο έρως του αρσενικού που της έδωσαν γι’ άντρα περιφρονεί το μοναδικό σκοπό της ζωής, τη συνέχειά της. Μέσα στον Χουάν η Γέρμα βλέπει το παιδί της που δεν έρχεται. Και μέσα στη δεισιδαίμονη πανάρχαια καρδιά της πιστεύει ότι είναι ο άντρας που δεν αφήνει το παιδί της να βγει στο φως, γιατί δεν το επιθυμεί. [...] Όταν χάσει τη μόνη αυτή ελπίδα [να αποκτήσει το παιδί του άντρα της] σκοτώνει τον Χουάν, επιλέγοντας τραγικά: «Σκότωσα το παιδί μου».
Στη Γέρμα διαπιστώνει κανείς μιαν έξαρση του δραματικού στοιχείου. Το θέμα δίνει χώρο σε εκτενέστερη ηθογραφική ανάλυση, εκθέτοντας το κύριο πρόσωπο σε πρόσφορη ψυχολογική ανατομία.[...]
Ο Λόρκα μας προσφέρει μια ψυχή γυναίκας, μέσα στην οποία αντιτίθεται το πανάρχαιο γονιμικό αίτημα της ζωής με την απαγόρευση του απόλυτου χριστιανικού «πρέπει»? επειδή δεν μπορεί να τη συμβιβάσει κι ούτε να συμβιβαστεί με τον ψυχρό ορθολογισμό του ανδρός της, σκοτώνει -στην πραγματικότητα μέσα της- το αίτιο της συγκρούσεως, το πάθος της ελπίδας για το παιδί.
Τάσος Λιγνάδης
Ο Λόρκα και οι ρίζες του Αθήνα, Έκτυπο, 1992 (από το πρόγραμμα της παράστασης του 2000 Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή)
Η ταινία της Γέρμα με την Ειρήνη Παππά στον ρόλο της Γριάς!
TITULO ORIGINAL: Yerma AÑO: 1999 DURACIÓN: 106 min. PAÍS: España DIRECTOR: Pilar Távora GUIÓN: Pilar Távora (Teatro: Federico García Lorca) MÚSICA: Vicente Sanchís FOTOGRAFÍA: Acacio de Almeida REPARTO: Aitana Sánchez-Gijón, Juan Diego, Irene Papas, Jesús Cabrero, Mercedes Bernal, María Galiana
Όταν μπήκα μέσα στο χώρο του σημερινού θεάτρου, το 1996 νομίζω, Οκτώβρης ήταν ή Νοέμβρης και είδα το Νίκο μόνο του, ανασκουμπωμένο και κατασκονισμένο, να παλεύει με φτυάρια, σφυριά, κομπρεσέρ και μαδέρια... τρόμαξα.
Προσπάθησα να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό του και την πίστη του, ότι θα έκανε την αποθήκη που είχε νοικιάσει από το Δήμο, Θέατρο, αλλά μου ήταν αδύνατον. Ήταν μια αποθήκη στα θεμέλια της γέφυρας του Νέου Φαλήρου, σε κακό χάλι.
Όμως όταν ο Νίκος βάλει κάποιο στόχο, μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Τον έχει τρομάξει το μάτι μου. Και φυσικά το Θέατρο έγινε όπως το ονειρευόταν και κατά πολύ καλύτερο!!! Ένας χώρος ζεστός, φιλόξενος, φτιαγμένος με τόσο μεράκι, ο οποίος στέγασε κατά καιρούς καταπληκτικές παραστάσεις.
Ο Δαφνής είναι από τους πιο δραστήριους και δημιουργικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Τον έχω δει να κάνει τα πάντα στο θέατρο και για το θέατρο. Τα πάντα. Απίστευτος κυριολεκτικά. Ταλαντούχος και ευφάνταστος, έξυπνος και δραστήριος, όλο νεύρο και δύναμη, τρελό χιούμορ, έχουμε κλάψει από γέλιο σε εκδρομές και σε ταξίδια παίζοντας τρίβιαλ, και ένα παιχνίδι με προσωπικότητες το Who is who! Έχουμε φάει τα μουστάκια μας στο σκραμπλ, στο οποίο είναι πολύ δυνατός και στην Ισπανία που πήγαμε ταξίδι είναι σίγουρο, ότι εκτός από τους φίλους μας στην Ανδαλουσία, θα μας θυμάται και όλη η Σαλαμάνκα, γιατί χαθήκαμε μέσα στην πλατεία κι όταν ο Νίκος με είδε να φωτογραφίζω ταύρους αμέριμνη...έγινε ταύρος ο ίδιος! :)))
Αυτόν τον ονειροπόλο και οραματιστή λοιπόν ηθοποιό, θιασάρχη, σκηνοθέτη, συνδικαλιστή και αγωνιστή ηθοποιό και γενικά θεατράνθρωπο, με το απίστευτο μεράκι και την εμμονή στο καλό θέατρο, τον άνθρωπο που θα μπορούσε να έχει κάνει καριέρα πολύ λαμπερή στην τηλεόραση και που αρνήθηκε για την ποιότητα, παίζοντας ελάχιστα σε τηλεοπτικές παραγωγές και πάντα για να μαζεύει λεφτά να τα επενδύει στο Θέατρο, αν και πολλοί τηλεοπτικοί του ρόλοι ήταν εξαιρετικοί, όπως Λαυρεωτικά και Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά, αυτόν λοιπόν τον παθιασμένο με το θέατρο ηθοποιό, παρακολουθώ από τα πρώτα βήματα της δουλειάς του, πολλά χρόνια πριν τον γνωρίσω προσωπικά.
Τα σημαντικά προσόντα του Νίκου για μένα, είναι η βαθιά, αλλά και πλατιά θεατρική και γενική παιδεία του και η ασίγαστη δίψα του για γνώση, αλλά και μια εντιμότητα και μια ηθική, σχεδόν εξωπραγματική... Αυτά του τα προσόντα με κάνουν να ξεχνώ και να παραβλέπω τις εκρήξεις του, οι οποίες πολύ συχνά ταλαιπωρούν τον ίδιο και τους περί αυτόν. :)))) Στην περίοδο με τις πρόβες ή τις βραδιές της πρεμιέρας, όλοι του οι φίλοι ξέρουμε: Μην του μιλάτε του παιδιού! (φυσικά και αποζημιώνει τους συνεργάτες του και με το παραπάνω, αναγνωρίζοντας δημόσια το άγχος του που τον οδηγεί καμιά φορά σε... φωνές! Άλλωστε γι αυτό τον αγαπάνε όλοι και όχι μόνο...)
Ο Νίκος λοιπόν ως σκηνοθέτης, μου αρέσει υπερβολικά. Έχω χαρεί πολλές δουλειές του εκλεκτές. Με κορυφαία το Άνθρωποι και ποντίκια του Στάινμπεκ, αλλά και πλήθος άλλων, καθώς και την εξαιρετική συμβολή του στο παιδικό θέατρο! Με πραγματική αγάπη στα παιδιά και για λόγους παιδαγωγικούς και όχι εμπορικούς, στήνει παραστάσεις πραγματικά αξιοθαύμαστες! Με σεβασμό στο παιδί-θεατή και με συνέπεια τόση, όση αυτή του θεάτρου των ενηλίκων.
Όσο βρισκόμουν Αθήνα, δεν είχα χάσει καμία παράσταση του παιδικού με τα σχολεία που δούλευα, αλλά και με τα παιδιά μου. Από παλιά που ήταν στον Θίασο '81.
Χθες το βράδυ λοιπόν, πήγα και είδα τη Γέρμα του Λόρκα... Δεδομένης της Λορκίτιδας, από την οποία πάσχω, κυριολεκτικά ρούφηξα την παράσταση λέξη προς λέξη. Την βρήκα εξαιρετικά προσεγμένη και ποιοτική δουλειά. Η σκηνοθεσία του Δαφνή η καλύτερη από όσες έχω δει σε παραστάσεις της Γέρμα, με κορυφαία σκηνή αυτήν των κοριτσιών με το πλύσιμο στο ποτάμι!!! Μία μουσική ανεπανάληπτη από τον Νίκο Χατζηελευθερίου, οι φωνές των γυναικών του χορού εξαιρετικά καλές, η Γέρμα απίστευτα καλή σε ερμηνεία, το ίδιο και η Κέλη η Μαρκαντωνάτου στο ρόλο της γριάς, αλλά και η Μαρία και όλα τα παιδιά του θιάσου, ήταν πραγματικά διαλεχτά ένα προς ένα! Μοναδικά φάλτσα κατά τη γνώμη μου, τα αντρικά κοστούμια και κυρίως τα ρούχα του Βίκτωρα, η αριστοκρατική και πληθωρική εμφάνιση του Δαφνή που δεν ταίριαζε για τον ολιγόσπερμο Χουάν, τον οποίον θα περιμέναμε λιγάκι χλεμπονιάρη και καχεκτικό και όχι τέτοια αντρούκλα όπως ο Δαφνής. Επίσης θα ήθελα πιο δυνατή τη σκηνή του φινάλε. Το κλαράκι η Γέρμα έπνιξε τον δίμετρο άντρα με απίστευτη ευκολία και χωρίς καμιά αντίστασή του. Ενώ θα ήταν φυσικό να γίνει μια σχετική πάλη. Εκτός κι αν είναι σκηνοθετική άποψη, η διάσταση της παραίτησης του Χουάν στο θάνατο. Δεν πρόλαβα να τα συζητήσω με τον Νίκο, είχε πολύ κόσμο και γινόταν χαμός.
Συμπέρασμα: Εκπληκτική δουλειά! Συγχαρητήρια στους συντελεστές! ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!! Επίσης να σημειώσω και το σημαντικό: Παρκάρεις άνετα ή φτάνεις άνετα με τρένο και λεωφορεία! ;)
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΔΑΦΝΗ ΣΤΟ ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ
Σου κάνει καλό η Ελβετία Μαριάννα. Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Και τελικά (ΚΑΙ) για τη μεγαλοψυχία σου. Πράγματι, δεν μιλήσαμε για την "ανάγνωση" του έργου. Χαίρομαι που η "παραίτηση" του Χουάν ήταν ορατή και (για μένα τουλάχιστον) εξηγήσιμη. Νομίζω ότι ο Χουάν, δεν έχει κανένα λόγο να αντισταθεί. Ήδη έχει αποδεχτεί το θάνατο του αρσενικού, του άντρα, του σύζυγου. Έτσι ο βιολογικός θάνατος φτάνει να είναι γι' αυτόν μια λύτρωση (κάτι σαν ευθανασία της φύσης του αρσενικού που από χρόνια έχει αυτο-ακυρωθεί).
ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ - ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ Πλατεία Ηλεκτρικού Σταθμού Νέου Φαλήρου , 2104816200
ΓΑΒΡΙΕΛΑ, Η ΔΙΑΣΗΜΟΤΕΡΗ ΕΤΑΙΡΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
-
Η εκπομπή «ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» διερευνά την προσωπικότητα μιας «κοινής»
γυναίκας που γοήτευσε τους άνδρες της εποχής και έμεινε αλησμόνητη για την
καλοσύνη...
Πριν από 13 χρόνια
Εμεις, για παντα εκδρομεις, παντου εκκρεμεις...
Ταξίδια μαγικά. Ταξίδια ονείρου... σε σύννεφα γαλάζια κι απαλά. Μα και ταξίδια αλαργινά σε τρικυμίες και βαθιά, μαύρα νερά...
Η μανία του ταξιδιού προέρχεται από τοποφοβία και όχι από φιλοτοπία. Όποιος ταξιδεύει πολύ, το κάνει για ν' αποφεύγει τον τόπο που αφήνει.
Καταχνιά,
Miguel de Unamuno
Γητεύτρια:
Γητεύω σημαίνει θεραπεύω, γλυκαίνω, ησυχάζω, ηρεμώ δια του λόγου και όχι γοητεύω... προς αποκατάστασιν του κύρους της λέξης! :)
Με λάσπη γήτευε τις πληγές, ο αέρας, ... Κι είσαι αέρας και γήτεψες τις πληγές μου, και των ματιών τα αίματα τ' απώθεσες στην καρδιά της πρώτης ανεμώνας.
Σοφία Φίλντιση
Είπε πάνσοφος φίλος κάποτε και το επιβεβαιώνω διαρκώς: « Το Κρητικός και το Μανιάτης, δεν αποτελεί καταγωγή, αποτελεί... διάγνωση! » ;)
Κι εμεις, εραστες της στιγμης, εκφραστες της ζωης. Ναι, εμεις...
Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΑΠΕΜΕΙΝΕ
-
*RILEY **SAGER*
Μετάφραση ΚΕΛΛΗ ΚΡΙΤΙΚΟΥ
Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελ. 468, Νοέμβριος 2025
Το ψυχολογικό θρίλερ «Η Μόνη Που Απέμεινε» είναι το δεύτερο
...
Η σκούπα και η κούπα
-
Τις μέρες αυτές γίνονται τα πλέι οφ στην Ευρωλίγκα, στο μπάσκετ, για να
ξεχωρίσουν οι τέσσερις ομάδες που θα προκριθούν στον «τελικό γύρο των
τεσσάρων» -στ...
Θεά μιας νέας διδαχής!...
-
Με όμορφες επιδιώξεις θα δικαιωθούμε
Ο χρόνος μας ξηλώνει και μας ξαναράβει
Άτσαλο είναι το ψηφίο μας και το αποτέλεσμα
Αν ξοδευτούμε στο σκοτάδι όλες οι...
Ας χρησιμέψουν και τα παραμύθια σε κάτι…
-
Ώρες, ώρες, ιδίως σ’ εκείνες της περισυλλογής, συντροφιά με τον εαυτό μας,
οι μέρες, οι ώρες, οι στιγμές, συχνά γίνονται ακατανόητο παραμιλητό.
Φεύγουν...
Το Σύνταγμα της Hδονής: Κ.Π. Καβάφης
-
Henri Matisse : Le Bonheur de vivre (η χαρά της ζωής) … Ο έρωτας κι ο
θάνατος συμβασιλεύουν. Κι οι άγγελοι χάνονται ψηλά μέσα στο δειλινό που
λογαριάζετα...
ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ ,ΕΚΔ.ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ
-
Α Υ Τ Ο Ι / Ο Ι Δ Ι Χ Ω Σ Σ Η Μ Α Σ Ι Α
Επεσαν στο ποτάμι
στις σελίδες των σκοτεινών δρόμων
αν οι σελίδες σου διαβάζονται ανάποδα
θα χαρώ να τις ...
Υπόγειες δίνες
-
Το βίωμα της ετερότητας, το αίσθημα της ξενότητας και το μοίρασμα ανάμεσα
σε δύο κόσμους, δύο πολιτισμούς και δύο θρησκείες με τον συνακόλουθο
διχασμ...
EPPINGEN GERMANY - HEIMATTAGE 2007
-
Το 2007 επισκεφθήκαμε το Eppingen και είμασταν τυχεροί γιατί γιόρταζαν
εκείνη την ημέρα την Heimattage, δηλαδή την ημέρα Πατρίδας. Ήταν μια πολύ
ωραία γι...
Κατηφορίζει το καλοκαίρι
-
Τώρα, καθώς κατηφορίζει
στο μουσκεμένο από τις βροχές
μονοπάτι των ματιών μας
το καλοκαίρι
σβήνει σιγά σιγά το μελάνι
απ’ τα σχολικά μας γραψίματα
ξεθω...
Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ
-
Ποιός είναι ο δολοφόνος; Με αυτό το εύλογο ερώτημα προσέρχεται στο
μυθοπλαστικό σύμπαν του βιβλίου ο αναγνώστης.Ακολουθούν κι άλλα ερωτήματα
όπως γιατί...
... του καλειδοσκόπιου..
-
Έχετε παίξει κι εσείς , πιτσιρικάδες, με καλειδοσκόπιο; Θυμάστε που κάθε
φορά που ένας από μας, τους χρήστες, εστίαζε/παρατηρούσε, έβλεπε και
διαφορετ...
Δεκαεπτά χρόνια χωρίς τη Δανάη Στρατηγοπούλου
-
Δεκαεπτά χρόνια χωρίς τη σπουδαία ερμηνεύτρια, ποιήτρια, συγγραφέα και
μεταφράστρια Δανάη Στρατηγοπούλου. Ήταν σπουδαία σύζυγος, μητέρα, γιαγιά
και φίλη....
Αδιαπραγμάτευτα
-
πήραν και τα νέφη μπαρούτι - ναυάγησαν οι βάρκες τ' ουρανού με τόσο μένος
ανθρώπινο. μόνο η ανάμνηση - τικ τικ τακ - έσταζε το στέγαστρο της πόλης -
ακατέρ...
-
Ο δράκος του φθινοπώρου
Σ' ένα μεταποκαλυπτικό κόσμο μεγαλώνουν τρία παιδιά που δεν γνώρισαν τίποτ'
άλλο στη ζωή πέρα απ' την πραγματικότητα που τους...
Ο χαμένος ημιτελικός
-
Βαριά κατήφεια, Ψυχοπλακωθήκαμε. Ένα βήμα πίσω, στην ψυχραιμία. Στην
ψυχραιμία που έλλειψε από όλους. Από το παρκέ, από τον πάγκο, από την
κερκίδα, από ...
Όλα είναι εδώ και όλα για πάντα……
-
*«Μου κόβεται η ανάσα πάντα... *
*Παράξενο που είναι... *
*σε νιώθω τόσο κοντά μου αλλά τόσο μακριά μου...*
*Θέλω να μοιραστούμε κάποια φορά ένα ταξ...
Των ψυχών.
-
Στα νεκροταφεία σήμερα ανάβουμε κεράκια στους νεκρούς μας. Φιγούρες
γυναικείες περπατούν στους στενούς χωμάτινους διαδρόμους, σκύβουν, ανάβουν
κεράκι,...
Ο ΙΩΒΗΛΑΙΟΣ ΟΡΙΖΩΝ
-
Στην πλατεία τα υπαίθρια τραπέζια Και τα καθίσματα εκτείνονταν καθ' όλο το
πλάτος και τη σφαίρα του γνωστού αγνώστου κόσμου, Οι άνθρωποι υπήρχαν εκεί
σαν α...
«πρόσεΞε μη μ' ερΩτευτείς»
-
έκαναν Έρωτα με πάθος νιόπαντρων. εκείνη ήταν μια πάρα πολύ όμορφη γυναίκα.
κάποτε. και τώρα ήταν πάρα πολύ όμορφη, αλλά να, στο κάπως πιο
μεταχειρισμένο. ...
Λιστα Γενάρη
-
Μην παραπονιέσαι, ούτε ένας μήνας δεν πέρασε κι επέστρεψα.
Σάββατο απόγευμα. Ήπιαμε τα κρασάκια μας με τον Δημήτρη το μεσημέρι και
ακούω ελληνικό fm. Ο ...
ΑΧ ΒΡΕ ΑΝΝΑ!…
-
-Αχ βρε Άννα!… Αυτό το «Αχ βρε Άννα», ξέρετε πόσες φορές το έχω ακούσει από
φίλους και γενικά δικούς μου ανθρώπους, στην ζωή μου?… Αυτό το «Αχ βρε
Άννα», τ...
κρέμονται
-
Δύο φωτογραφίες στον τοίχο
κρέμονται
νερά τρεχούμενα στη μια
πουλιά πετούν στην άλλη
έχουν μια κίνηση και οι δυο
Υπάρχουν έπιπλα μέσα στη σάλα
που εμποδίζ...
-
Ανακοίνωση Το παρόν ιστολόγιο τελεί υπό όρους άδειας ξεκούρασης από
την συγγραφή (13 συνεχόμενα χρόνια με 1.140 αναρτήσεις). Προϊόντος του
χρόνου θα ...
Ο άγιος Δημήτριος, ο άγιος Νέστωρ και το ΑΠΘ
-
Διάβασα σε κάποιον τοίχο του Facebook κάτι που δεν γνώριζα: Σήμερα
γιορτάζει η Θεσσαλονίκη και [...] το ΑΠΘ. Το πανεπιστήμιο λέγεται
"Αριστοτέλειο",...
Νίκος Τζαβάρας και Ιωνικός Α.Σ. Νέας Φιλαδέλφειας
-
Με αφορμή το κόψιμο της πίτας του Ιωνικού Α.Σ. Νέας Φιλαδέλφειας για το
2020, ξαναγύρισα για λίγη ώρα στα παιδικά και στα εφηβικά μου χρόνια και
στον Ιω...
Ο λαός κοιμάται, αλλά η τύχη του δουλεύει
-
Η Γαλλική Επανάσταση προετοιμάστηκε χρόνια. Ο λαός έβραζε σε καζάνια μαύρης
κόλασης πολλά χρόνια. Όχι 10 ή 20 αλλά πάνω από 100.
Η Ρώσικη το ίδιο.
Και ...
Το τασάκι
-
*Ιθάκη*
*https://greece.terrabook.com/wp-content/uploads/ithaca-travel-guide-beaches-accommodation.jpg*
*Ιθάκη*
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθά...
Ομαδική Έκθεση φωτογραφίας “EN.GRAMS"
-
Το ΒΟΟΖΕ σας προσκαλεί στην ομαδική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο “EN.GRAMS".
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 31Μαΐου στις 20:30 και η
έκθεση θ...
Χνάρι
-
Τις προάλλες φωτογράφισα ένα σκακιστή στο Πανελλήνιο με ζουμ. Δύο κλικ. Η
σκέψη πριν την κίνηση και το μετέωρο χέρι πάνω από την σκακιέρα. Στεκόμουν ...
Territory
-
Είναι τόσα πολλά, καημένε. Τα ανοιχτά ζητήματα ντε! Τα πολιτικά μας, τα
κοινωνικά μας, τα οικονομικά μας, τα ψυχοσωματικά μας. Τί να πρωτοσυζητήσει
δα κα...
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
-
*Σκάψε καλά, γέρο τυφλοπόντικα*
*Σουίτα για ηθοποιό και μουσικό αυτοσχεδιασμό*
Βασισμένη στο έργο του Ζοζέφ Αντράς
*Ακόμα κι αν απομείνει μονάχα ένας σ...
Νεο-Ελληναράδες..
-
"..Καίω τα δέντρα χτίζω μεζονέτες
θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες
σ’ ένα κλουβί γραφείο σαν αγρίμι
παίζω ατέλειωτο βουβό ταξίμι.
Έλληνας νεοέλληνας
...
Λόγος ζωής
-
Υπάρχει λόγος να ανιχνεύεις λέξεις στο σκοτάδι. Ένας αντάρτης στίχος να
βρεθεί ίσως φωτίσει με τη λάμψη του το Σύμπαν. Τάκης Τσαντήλας
___________________...
Ερώτηση κρίσεως
-
Γονάτισε ανθρωπάκι,
σκούπισ' τις μπότες του αφέντη σου,
φίλα τις άκριες των χεριών του,
σκύψε, κολάκεψε,
πάτα γερά πάνω στα στήθια τ' αδελφού σου
για...
Πληγή στο καλάμι
-
Πριν να ζητήσω να σκάσουν τα πουλιά
Πέρασα την γέφυρα Φόρθστρητ στο Εδιμβούργο
Βέβαιος πως τέρμα οι λαογραφίες αφού
Με περίμενε ζωή κρυστάλλου και χάλυβα...
Επανένωση της Τάξης μας με Απολυτήριο το 1983
-
Τα re-union δεν τα καταλάβαινα... έλεγα πως για να χαθείς αποτελεί επιλογή,
οπότε τι νόημα έχει... Μέχρι που λόγω φ/β αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε ο ένας
το...
"Αυτός ο μαύρος τόπος θα πρασινίσει κάποτε"
-
Η Αμοργός του *Νίκου Γκάτσου* εκδόθηκε το 1943, χρονιά ορόσημο για την
νεοελληνική ποίηση, μιας και λίγους μήνες νωρίτερα είχαν προηγηθεί ο
Μπολιβάρ του ...
Το ζήτημα της απλής και άδολης( ; ) αναλογικής..
-
Της Απλής και άδολης (;) ανα-λογικής...
Η κουβέντα για το εκλογικό σύστημα είναι διαρκής. Και καλώς είναι διαρκής,
καθώς το εκλογικό σύστημα ανήκει στον...
Οι αρκουδες..κι εγω
-
Αγαπητα μου και παιχνιδιαρικα φατσουλινια, κοινως..μουτρακια! Ενας ακομη
χρονος συμπορευσης φθανει στο τελος. Λεω σημερα να μην σας κουρασω με κατι
βαρυγδο...
Η χρησιμότητα των βιβλίων.
-
Το βιβλίο είναι το πρώτο που αποκτήσαμε στη βιβλιοθήκη μας. Λέγεται «απαλά
ζωάκια». Ο παππούς το αγόρασε, παρακινούμενος από εκείνο τον
μεγαλοϊδεατισμό των...
216. Άγγελος Σταματίου: Αλεξάνδρεια
-
Avenue Fouad 185
Τα κυριακάτικα ηλιογέρματα θε να σβήσουνε σύντομα
απ' τη μνήμη σου στην οδό Φουάντ
που θα γίνει μια λεωφόρος σαν όλες, δίχως νόημα και
χω...
ΚΟΥΚΟΥΤΣΙ αρ.10
-
*Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες *
*Με χαρά σας ανακοινώνουμε την έκδοση του 10ου τεύχους του περιοδικού
Κουκούτσι.*
*Επισυνάπτουμε το δελτίο τύπου του τεύ...
Ανασύνταξη
-
Λευκό το χαρτί
μαύρη η ψυχή
την μαυρίλα θέλω να ξεράσω
η ψυχή μπας και ξαλαφρώσει
να βρει χώρο μια νέα ανάσα
να βρει χώμα νέος σπόρος
να τον ποτίσω με το...
Οι μετόπες της ζωής μας.
-
Σαν κοίταξα ξοπίσω μου κι αυτά τα μόνα ίχνη των ποδιών μου χάθηκαν.
Μονομιάς σβήστηκαν από την άμμο λες και στο σήμερα δεν ήρθα από το χθες.
Μπερδεύτηκαν ο...
Ο Λένιν για την ελευθερία της Τέχνης
-
"Κύριοι αστοί ατομικιστές, πρέπει να σας πούμε πως οι λόγοι σας για απόλυτη
ελευθερία, είναι απλώς υποκρισία. Σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην
εξουσί...
237 ~ διάλογοι, iii
-
*ΜΙΚΡΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ*
5
«Ήρθες απόψε; Δεν σε βλέπω - »
«Πλάι σου είμαι και σε σκέπω,
πλασμένη απ' όλες τις αγάπες
που πίστεψες - όπως μου τα 'πες'
...
ΠΡΑΓΑ (Σπουδή του Γιόζεφ Κ.)
-
Ήμουν στην Πράγα κι’ έπεφτε σκοτάδι,
με τ’ όνειρο του Κάφκα ταξιδιώτης
σε Πύργο κατασκότεινο δεσμώτης
προσμένοντας μιας Δίκης το σημάδι
Ήμουν στη...
Πώς διαβάζονται τα εξωσχολικά βιβλία…
-
Μόνες στο σπίτι με τον μπαμπά που έχει κι από πάνω άδεια είναι ό,τι
χειρότερο μπορεί να μας συμβεί. Καλά, για θάλασσα ούτε κουβέντα. -Πάρτε
κανένα βιβλίο κ...
-
"Τον είδε τον ωραίο ληστή
την ώρα που πηδούσε
απ το παράθυρο.
Έκτοτε
αφήνει την πόρτα της
ολάνοιχτη.
τα υπόλοιπα κοσμήματά της
σε θέση προσιτή
Δεν ξανάρθε.¨
Υπεραστικό
-
Αργείς
σαν ήλιος που ξεχάστηκε στον φάρο.
Δεν θα σου πω που σ' αγαπώ·
το κύμα σου ξεπλένει το μυαλό
κι αποφοιτώ με βότσαλα αριστίνδην.
Τρίβω με άμμο την από...
ΛΑΒΑΜΕ...
-
Καλημέρα.
Με τον γραπτό λόγο ποτέ δεν τα πήγαινα ιδιαίτερα καλά....
Δεν ξέρω τι με έπιασε απόψε.... (;) Μάλλον φταίνε τα ποτά που έχω
κοπανήσει.
Το σκέφτ...
ΩΔΗ ΣΤΟ ΝΤΟΥΕΤΟ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ
-
Πάνε πεντέμιση χρόνια, υπομονετικοί μου αναγνώστες, που σας είχα φιλέψει
ένα βρομόστομο ανοσιούργημα του αγαπημένου μου Κάτουλλου. Τα ‘φερε έτσι η
τύχη, κα...
Η ζωή σε pixels
-
*Μεταξύ φίλων.* Βρυξέλλες, 2011. *Μ*ικρή αντιπαθούσα τις
φωτογραφίες∙ ιδίως αυτές που με απεικόνιζαν. Με έβρισκα άσχημη, σχεδόν
απωθητική∙ το στό...
Νικηφόρος Βρεττάκος, Η αναχώρηση
-
Η αναχώρηση
*Ευγενία Κ. Βρεττάκου*
Κατιφέδες, χρυσάνθεμα, βασιλικά και αρμπαρόριζες,
θαρρούσε κανείς πως ανθίζανε στο λιτό φέρετρό σου,
ως να ρέαν στο βάθο...
Xρόνης Μίσσιος, σήμερα που τα κεραμίδια στάζουν
-
"*Η επανάσταση είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας...*"
*Χρόνης Μίσσιος: Τα κεραμίδια στάζουν*
(εκδόσεις γράμματα, 1991)
*Χρόνης Μίσσιος: «Συνεργασία ...
Γίνε... 007!
-
[image: jamesBond]
Την ευκαιρία να γίνει ο καθένας μας... 007 δίνει ένα νέο καταπληκτικό
διαδραστικό ιντερνετικό παιχνίδι. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στο πλαί...
Στεριανό παραγάδι
-
*ΥΛΙΚΆ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΉ ΤΟΥ ΣΤΕΡΙΑΝΟΥ ΠΑΡΑΓΑΔΙΟΥ ΜΑΣ:*
* 1) Λεκάνη ή κοφίνι.*
* 2) Φελλό για το χείλος της λεκάνης *
*3) Πετονιά νούμερο από 0,70 έως 0,90...
ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΑΡΕ-ΚΑΡΕ (...το σίκουελ)
-
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση και το Ελληνικό σινεμά, παρουσίαζε και τα δυο με
τρόπο μοναδικό ! Όπου φτώχεια σκέτη, ετοιμαστείτε για μελόδραμα. Κεντρικός
άξ...
The Dark Knight Rises (2012)
-
Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή [image: The Dark Knight Rises, Poster]
4.5/5
Σκηνοθεσία: Christopher Nolan
Σενάριο: Christopher Nolan, Jonathan Nolan, Da...
Συλλέκτης στιγμών
-
Μια νύχτα μου ΄δειξες καρδιά μου
το αγαπημένο σου αστέρι
έκανα να έρθω πιο κοντά σου
και εσύ μου άπλωσες το χέρι
Μετά μου ζήτησες μια χάρη
"ότι μου λείπει, ...
Fra Angelico's Crucifixions
-
Ο μεγάλος ζωγράφος από τη Φλωρεντία έχει επιδείξει πολλά έργα με θέμα την
Σταύρωση σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Ο Fra Angelico
έχει συ...
Πρώτο [της χρονιάς] και τελευταίο ;-)
-
Dear Diary, Ετούτο το blog για μένα ήταν, απ’ την αρχή, διασκέδαση. Κι ένα
ιδιότυπο «ημερολόγιο», μια και τα περισσότερα πράγματα που έγραφα εδώ ήταν
απλά...
το χρώμα της αναμονής
-
*τι χρώμα έχει η αναμονή*
*στα πιο ψηλά μπαλκόνια *
*τι μουσική, τι ήχο έχει*
*όταν μακριά οι υπόλοιποι γλεντούν*
*μετά τον κατακλυσμό*
*τι νόημα έχει το π...
Άλλο (royal έκδοση)
-
Ειν' άλλο να 'σαι πρίγκηπας και άλλο ο αλήτης
άλλο είναι τα Χάιλαντς και άλλο ο Ψηλορείτης
άλλο να είσαι θεατής κι άλλο προσκεκλημένος
αλλό και στην τηλεόρασ...
Είμαι ρατσιστής και φασίστας
-
Mετά από την ηρωική μάχη κατά του φασισμού σήμερα (Πάτρα, Watson) κερδίσαμε
κάτι.
1. Πολλοί ανέτρεξαν στην Wikipedia να διαβάσουν ποιός τελοσπάντων είναι...
Ο «Άσχημος»
-
Όλοι στην πολυκατοικία μας ξέραμε τον «Άσχημο». Ήταν ο αλητόγατος της
γειτονιάς. Tρία πράγματα του άρεσαν στη ζωή: Να καυγαδίζη, να τρώει
σκουπίδια και -ας...
Σαν ορφανέψει μια καρδία...
-
Μία που άκουσα στο ραδιόφωνο...
*Σαν ορφανέψει μια καρδία*
*από την πρώτη αγάπη...*
*Όσες κι αν κάνει παίρνουνε*
*το ίδιο μονοπάτι...*
SWELL
-
*....θα πεί υπόκωφο κύμα. ...*
Ενα κύμα πολιτών που επιτέλους μπορεί να αποφασίζει για την τύχη του. Που
δεν αφήνει τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του στ...
Άνθη στα δύσκολα....
-
.
. Όταν μέσα στ΄αγκάθια ανθίζουν τέτοια λουλούδια που σ΄αφήνουν άφωνο,
. όταν για πολύ καιρό, πίσω από την σιωπή και την ακινησία τους κρύβεται
και προετ...
Για την Ιμβριώτισσα μάνα
-
«Επειδή ο Θεός δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, έπλασε γι' αυτό τη μάνα»,
ειπώθηκε από τα χείλη κάποιου τόσο εύστοχα, αφού η μάνα είναι αυτή που με
τη δύνα...
Σ' έναν γάτο
-
*Είσαι πολύ πιο σιωπηλός απ' τους καθρέφτες *
*και πιο κρυφός από την πολυκύμαντη αυγή' *
*είσαι κείνος ο πάνθηρας που μόνο από μακριά, *
*...
Ο έναστρος ουρανός
-
Που πηγαίνατε;
Βόνιτσα για το τετραήμερο.
Τι έβλεπες μπροστά σου.
Ποτέ δε βλέπω μπροστά, χάζευα τη θάλασσα και τον ουρανό.
Θυμάσαι το αυτοκίνητο;
Οχι, ...
ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ
-
Επιστρέφουν κάποτε
στα γερασμένα σώματα
οι μνήμες των ερώτων.
Χαμηλωμένα φώτα,
τσιγάρο στα χείλη,
το χαλασμένο εκκρεμές
μιας αργής μουσικής.
Χορευτικό κυνη...
Μανόλης Αναγνωστάκης, Αφιέρωση
-
Διαβάζει ο *Μανόλης Αναγνωστάκης*.
Αφιέρωση
Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία π...