Αυτό ακριβώς ήταν το χρώμα του πρώτου μου 2CV!!!
Μετά από κάποια χρόνια και μια γενική επισκευή, το έκανα μπεζ.
Με τα αυτοκίνητα και τους καναπέδες ανέκαθεν είχα την τέλεια σχέση. Με κάνανε ευτυχισμένη. Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια...
Υπήρξα από τις πρώτες γυναίκες της σειράς μου, που στα 25 είχα αυτοκίνητο δικό μου. Δικό μου δικό μου! Ούτε του μπαμπά, ούτε του συζύγου! Γιατί στα είκοσι δεν είχα καν δίπλωμα(ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΑΝ ΝΑ ΒΓΑΛΩ!!! Ούτε ο πατέρας μου, ούτε ο αρραβωνιαστικός μου!!! Έλεος... Τί έχω περάσει η ηρωίδα! Μόνο που το σκέφτομαι, ανεβάζω πυρετό...)
Έτσι λοιπόν στα 20 που ο πατέρας μου μας πήρε αυτοκίνητο, το χάρισε στον μελλοντικό μου σύζυγο και όχι σε μένα. Σιγά σιγά όμως, με τερτίπια και με τσαχπινιές(για τα οποία πήρα αργότερα την εκδίκησή μου), κατάφερα να πάρω πρώτα τη συγκατάθεση του καλού μου και στη συνέχεια και αυτήν του πατέρα μου. Κι έτσι βρέθηκα στα 25 μου με δυο μωρά κι ένα Ντεσεβώ!
Το κράτησα πολλά χρόνια. Πάνω από δέκα. Μου μεγάλωσε τρία παιδιά... Πόσες αναμνήσεις! Και τι δεν έχω ζήσει με το Ντεσεβάκι μου... Διαδρομές μαγικές, ταξίδια, μπάνια με την ανοιχτή κουκούλα! Ψώνια, λαϊκές, συνέδρια, συμβούλια, εκδηλώσεις! Το Ντεσεβώ πάντα εκεί και τα τρία παιδιά μέσα! Μην έχοντας πού να τα αφήσω, τα έπαιρνα μαζί μου πάντα και παντού. Το πίσω κάθισμα είχε μετατραπεί σε νηπιαγωγείο. Εκεί μέσα ζωγραφίζανε, παίζανε, διαβάζανε...
Θυμάμαι μια φορά από τις χιλιάδες, εγώ στην ουρά μιας τράπεζας και τα παιδιά κλειδωμένα στο Ντεσεβώ. Άργησα πολύ και γυρίζοντας βρήκα τον μικρό εκτός ορίων να ουρλιάζει: Παλιομαμά! Παλιομαμά! Παλιομαμά! Και να κλαίει...
Τι τραβάνε τα παιδάκια μας, τι τραβάμε κι εμείς!
Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα, που τραγουδούσε και ο σερ, και 400 κυβικά! Έπιανε τα 95χμ. με ούριο άνεμο και κατηφόρα...:)
Δούλευα τότε σε κάτι ορεινά χωριά της Μεσσηνίας και όταν ανέβαινα τα ανηφορικά στροφιλίκια, αγκομαχούσε το καημενάκι, αλλά πάντα ασπροπρόσωπο! Ποτέ δε με άφησε και πουθενά. Σκέφτομαι τώρα ότι έκανα ταξίδια 400χμ και ανατριχιάζω στην ιδέα. Τι σου είναι τα νιάτα! Έβαζα τρία παιδιά μέσα και πήγαινα Αθήνα για ΣΚ!!! Μιλάμε για τρέλα με κορδέλα. Κι όμως. Ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα οδηγός! Χαιρετούρες στο δρόμο έτσι και πετυχαίναμε συνάδελφο ντεσεβάκια, λες και είχαμε συγγένεια νιώθαμε. Τώρα έχει μια φίλη μου Ελβετίδα ένα κίτρινο καναρινί και πραγματικά όταν πηγαίνουμε βόλτα την καταβρίσκω!
Ίσως ο ήχος του μοτέρ ο τόσο γνώριμος, τα παράθυρα με το μισό άνοιγμα, οι ταχύτητες ψηλά στο ταμπλώ! Τα πόμολα που όταν είναι κλειδωμένα γυρίζουν στην τρελή, η αφή των καθισμάτων, ο αέρας που μπάζει από παντού, το στενό παρμπρίζ, η κουκούλα του η απίθανη! Οι αναμνήσεις μιας άλλης ζωής, τόσο μακρινής και τόσο κοντινής...
Μετά το Ντεσεβώ άλλαξα τρία αυτοκίνητα. Κάθε φορά και καλύτερο μοντέλο, κάθε φορά ανέβαινα κλάση. Τα αγάπησα όλα. Δέθηκα και με τα άλλα... Αλλά το όμορφο αμάξι με τα δυο άλογα, ήταν σαν τον πρώτο έρωτα, σαν το πρώτο φιλί... που δεν ξεχνιούνται. Ξεχνιούνται; Εσείς; Αναμνήσεις από το πρώτο αυτοκίνητο; Την πρώτη μηχανή; Το πρώτο αεροπλάνο; :ΡΡΡΡ
Read more!
.jpg)
