Μίλιε μου μερτζανόχειλη και μη μου κάνεις νάζι γιατί ο Θεός την ομορφιά σαν τον ανθό τινάζει

Μιχάλης Τζουγανάκης Παραδοσιακές Κοντυλιές

Άμε να βρεις το ταίρι σου κι άσε με εμένα μόνο,
αφού θαρρείς πως νταγιαντώ του χωρισμού τον πόνο...

Μίλιε μου μερτζανόχειλη και μη μου κάνεις νάζι
γιατί ο Θεός την ομορφιά σαν τον ανθό τινάζει

Πράσινος είν' ο αρισμαρής και μπλάβος ο ανθός του
κι απ' αγαπά μελαχροινό βαρύς είν' ο καημός του.

Άμε να βρεις το ταίρι σου κι άσε με εμένα μόνο,
αφού θαρρείς πως νταγιαντώ του χωρισμού τον πόνο

Δεντρί που ο αέρας το χτυπάει μια μέρα θα το σπάσει
κι ο νιός απού κρυφά αγαπά μια μέρα θα χτικιάσει

Εσύ 'σαι στην Ανατολή κι είναι η ζωή μπροστά σου
κι εγώ 'μαι στο βασίλεμα και μου φωνάζεις στάσου.

Read more!

Μιχάλης Τζουγανάκης σε μουσική Νίκου Μαμαγκάκη από «τα τραγούδια της παλιάς πόλης»

Γράμμα στον Γιάννη Μπαξέ

Γιάννη. Τα «ξύλα» τα'κρυψες
και γίνηκες σπετσέρης
Και τους γλεντζέδες τους παλιούς
κάνεις πως δεν τους ξέρεις.

Γιάννη. Σκίσε τις συνταγές
και κάψε το κινίνο
Και πιάσε στα χρυσόχερα
λαγούτο-μαντολίνο.

Μ'αυτά τον πιο καλό γιατρό
εσύ τον παραβγαίνεις
Γιατί ανθρώπινες πληγές
μ'αυτά τα δυο τις γιαίνεις

Κι αν τύχει κι έρθω άρρωστος,
μη μου συστήσεις χάπι,
μα πιάσε το λαγούτο σου
και μίλα μου γι'αγάπη.

Τότες θα δεις από ψηλά
δυο αστέρια να κυλήσουν.
Δυο αγαπημένων οι ψυχές,
να σε γλυκοφιλήσουν.

Ψυχές δυο φίλων που'φυγαν
σ'αγύριστο ταξίδι
Η μια θα'ναι του Ροδινού
κι η άλλη τ'Αριστείδη.

Μια μαντινάδα μοναχή,
Γιάννη, να πω μαζί σου
και να θαρρώ πως τα κλειδιά
κρατώ του Παραδείσου.

Read more!

Πως πηγαίνει το ρολόι χωρίς να βιάζεται τρώγοντας με τέτοια σιγουριά τα χρόνια; Πάμπλο Νερούδα "Εστραβαγάριο"

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Να κάτεχα από που περνά, μωρό μου

Ο χρόνος και διαβαίνει

Κι ας να τον ετραυμάτιζα, καλό μου

Σιγά σιγά να πηαίνει

Τα χρόνια πάνε κι έρχονται, μωρό μου

Κι ο ήλιος πάντα βγαίνει

Μα η νιότη κι η λεβεντιά, καλό μου

Οπίσω δεν γιαέρνει

Παραδοσιακό Κρητικό, Διασκευή: M.Τζουγανάκης 

Read more!

Αρισμαροβιτσόβεργα και διαμαντένια πέτρα πως ήθελ' ανταμώσουμε το μάτι μου εξεπέτα...

Αρισμαροβιτσόβεργα

και διαμαντένια πέτρα

πως ήθελ' ανταμώσουμε

το μάτι μου εξεπέτα

επήρα πάλι τα στενά

κι έπεσα στο στενό σου

και σ' είδα και με σκλάβωσες

μ' ένα χαμόγελό σου

μ' ένα σου ναι κάνω ζωή

και μ' ένα σου όχι σβήνω

και μ' ένα σου χαμόγελο

παίρνω χαρές και δίνω

οψάργας πάλι ήμασταν

μέσα σ΄ονείρου τόπους

ω, το πάντερμο τ΄όνειρο

πως ξεγελά τσ' ανθρώπους

χωρίς να το καλοσκεφτώ

σ΄έβαλα στην καρδιά μου

μα επλήρωσά ντην ακριβά

την περιέργειά μου

φεγγάρι μου χαμήλωσε

φέγγε της να βαδίζει

και πως σου το παράγγειλα

δε θέλω να γνωρίζει

η κακομοίρα η μάνα μου

πάντα παράγγελνέ μου

της μαυρομάτας το στενό

μην το περνάς ιγιέ μου

δε μ΄ένοιαζε να 'μαι τυφλός

μα να κατέχω μόνο

πως θα βαστάς το χέρι μου

να περπατώ στο δρόμο

η μόνη απόδειξη πως ζω

είναι η αναπνοή μου

να την επάρεις ξέχασες 

πριν βγεις απ' τη ζωή μου

μην τα δειλιάς τα κύματα

όσο κι αν σε χτυπάνε

γιατί 'ναι προμηνύματα

πως η στεριά κοντά 'ναι

έχω κομμάτια την καρδιά

και στη γιορτή στα στέλνω

να τα ενώσεις και να δεις

το σ' αγαπώ γραμμένο

με μανιασμένα κύματα

αγάπη μου τα βάνω

και συ στην ίδια θάλασσα

κι ούτε ρωτάς τι κάνω

Θε μου και γιάντα γκρέμισες

τ' όνειρο πριν το ζήσω

που γκρέμιζα αλλά κι έπαιρνα

πέτρες για το χτίσω

τώρα που ζεις με τσι χαρές

δε με θυμάσαι εμένα

που είχα μια και έδινα

την ε-μισή σε 'σένα

‎* αρισμαρί= δεντρολίβανο, ροζμαρί

Read more!

Δεν έτυχε φεγγάρι μου να 'ρθεις στο χάλι απού 'μαι... Ωω, κι έχεις το δίκιο να ρωτάς αχ-ί, πώς εκατάντησα... έχεις το δίκιο να ρωτάς γιάιντα στεναχωρούμαι

Read more!

Ένας μελαχροινός αητός κουράρει την πληγή μου, όχι αυτή που φαίνεται, την άλλη, την κρυφή μου...

Κάθε φορά που ακούω Τζουγανάκη, σκέφτομαι ότι μάλλον ο Απόλλωνας τη σκαπούλαρε. Κι αυτός κι η λύρα του... Κι ευτυχώς βρέθηκε στην Κρήτη. Στον Ομαλό...

Μιχάλης Τζουγανάκης - Φωτιά μου! Στα Ρεύματα Του Κόσμου...


Μιχάλης Τζουγανάκης - Όλοι οι Γιατροί


Ο πόνος, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών


Πάντα θλιμμένη χαραυγή-Metro Live Dec 2007


Πάλι Πάλι, Μέγαρο


Παραπονιάρικο, Μέγαρο 22-09-2008


Κάποτε όρκο δώσαμε...

Read more!

Στην Κοξαρέ...κουφοβροντά και στσ' Ατσιπάδες βρέχει ωωωω...πουλάκι μου πως σ' αγαπώ κανείς δεν το κατέχει...

Στην Κοξαρέ, κουφοβροντά και στσ' Ατσιπάδες βρέχει
ωωωω πουλάκι μου πως σ' αγαπώ κανείς δεν το κατέχει...

Εγώ στερούμαι τη χαρά και τήνε δίνω εσένα
απού δεν το κάμα ποτέ στη μάνα που με γέννα

Read more!

Πού πήγαινες κερά μου, Πού; πήγαινες πρωί πρωί με τα στενά βαλμένα και τα Ρεθεμνιωτόπουλα έχεις κουζουλαμένα!

Σαν είναι ο τράος δυνατός, δεν τονε στένει η μάντρα,
ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα

Ελευθέριος Βενιζέλος

Μαδάρες μου χανιώτικες, κορφή του Ψηλορείτη
και λασηθιώτικα βουνά, γεια σου παντέρμη Κρήτη!



Σε ψηλό βουνό

Σε ψηλό βουνό,
σε ριζιμιό χαράκι,
κάθεται έν' αϊτός.

Βρεμένος, χιονισμένος
ο καημένος και παρακαλεί.
Και παρακαλεί
τον ήλιο ν' ανατείλει.

Ήλιε ανάτειλε-ήλιε ανάτειλε.

Ήλιε λάμψε και δώσε
για να λιώσουνε
χιόνια από τα φτερά μου
και τα κρούσταλλα
από τ' ακράνυχά μου.

Ήλιε ανάτειλε-ήλιε ανάτειλε.



Πού πήγαινες κερά μου πού; πήγαινες πρωί πρωί με τα στενά βαλμένα
και τα Ρεθεμνιωτόπουλα έχεις κουζουλαμένα!

Από τα πεταλάδικα όταν περνάς κερά μου
χτύπα το τακουνάκι σου στο χτύπο τση καρδιάς μου.

Να μη μυρίζεις γιασεμί, η ομορφιά σου φτάνει
κι η ομορφιά κι η μυρωδιά, θα μ' αποκουζουλάνει.

Μοσκοβολάει η αγκαλιά και το φιλί κανέλα
το μαξελάρι γιασεμί και μ' έβγαλες στην τρέλα.


Γενέθλια το τραγούδι που έγραψε ο Στέλιος και το τραγουδά ο ίδιος. Ποιός να μην ανατριχιάσει με το στίχο, ποιός να μη συγκινηθεί με το πάθος που τον διακρίνει...

Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκαν' η μάνα μου
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου

Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε

Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε

Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να 'θελα να πω,
μα δεν με νιώσανε
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω

Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στ' άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

Μονό το "άλφα" και το "χι"
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα

Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα
Έτυχε να 'μαι απ' αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα

Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν...


Εδώ τραγουδά η... φωνάρα! Δεν έχει το πάθος του Στέλιου, μα η φωνή... ω Θεοί! Όταν προικίζετε... προικίζετε! Δεν τσιγκουνεύεστε.


Εδώ και οι Θεοί, αν υπήρχαν, θα υποκλίνονταν...


Όταν τραγουδά και παίζει ο ίδιος ο Έρωτας, αυτοπροσώπως!

Μιχάλης Τζουγανάκης:Μιλώ μιλώ!!!

Εδώ η συνέχεια και το πώς γράφτηκαν τα Γενέθλια

Read more!

Μιλώ σου με τα μάτια μου κι αυτό νομίζω φτάνει, να καταλάβεις η καρδιά σε ποια μεριά σε βάνει...

Μιχάλης Τζουγανάκης!!!

Όποιος δεν ξέρει τι σημαίνει ντουέντε, να ο απόλυτος ορισμός !!!

Όταν τον πρωτάκουσα νόμισα θα λιποθυμήσω...

Ζαλίστηκα...

Δεν είν'απού είναι Κρητικός και γράφει μαντινάδες,

δεν είναι το λαγούτο του, απού μεθεί νεράιδες,

είναι απού είναι αητός, και τραγουδεί την Κρήτη

από τα Όρη τα Λευκά μέχρι τον Ψηλορείτη.

Σα σε ξανοίξει μια φορά με κείνες τσι ματάρες,

αντιλαλούνε οι πλαγιές και σειούνται οι μαδάρες

κι όντε αρχινά να τραγουδεί αυτά που 'χει γραμμένα

και τα πουλιά σωπαίνουνε κι ακούνε μαγεμένα...

Σπέσιαλ μαντιναδική αφιέρωση στο Μιχάλη! Γητ

Ο δυνατός κι ο αετός θέλει να είναι μόνος

δε θέλει να τον βλέπουνε όντε τον δέρνει ο πόνος.

Ο Μιχάλης γεννήθηκε στο Βέλγιο, σε μια παλιά συνοικία μεταναστών, στην κωμόπολη Bergen, από μετανάστες γονείς κι ήταν το όγδοο, παιδί της οικογένειας!
Στα δεκατρία του τον ανακάλυψε ο μεγάλος λυράρης Λεωνίδας Κλάδος και ο Μιχάλης μπαίνει πρώτη φορά στο στούντιο για να ηχογραφήσει τραγούδια σε μουσική Λεωνίδα Κλάδου και στίχους δικούς του.
Το 1997 γνωρίζεται με τον Νίκο Μαμαγκάκη και μαθητεύει κοντά του μελετώντας σύνθεση, φούγκα και αντίστιξη για πέντε χρόνια και τους έδεσε στενή φιλία, από την οποία προέκυψε ο δίσκος «Τα τραγούδια της παλιάς πόλης» δισκογραφική δουλειά στην οποία ο Μιχάλης τραγουδά σε μουσική Νίκου Μαμαγκάκη και στίχους Γιώργου Καλομενόπουλου.

Το να πονείς και να το λες αυτός δεν είναι πόνος.
Μα να πονείς και να μη κλαις και να το ξέρεις μόνος.

Ο Μιχάλης κατάφερε να συνδέσει τη λαϊκή παράδοση με το σύγχρονο ήχο, δημιουργώντας ένα μαγικό αποτέλεσμα που δεν άφησε ασυγκίνητο κανέναν.

Read more!