Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
(στον Manuel Montero)
Είναι αλήθεια ότι θα έπρεπε να πεθάνω
τώρα που ο καιρός λαμποκοπά,
τώρα που ο ουρανός
είναι ολόκληρος ένα καλωσόρισμα;
Αναμφίβολα, σκέφτομαι τη νύχτα,
τους τεμπέλικους δρόμους της νύχτας,
στους οποίους θα χάνομαι, θα εξαφανίζομαι.
Και πίσω μου δεν θα μείνει... τίποτα.
Μια σιωπή, ένα κενό, ένας κόσμος αδημιούργητος.
Ή όχι; Θα μπορώ ίσως μια μέρα
να τρέξω, σαν μια σιωπηλή ομίχλη,
από τη θάλασσα στην ξηρά,
αγκαλιάζοντας τα ψηλά πεύκα
που δεν με βλέπουν ούτε με γνωρίζουν;
Κρυφά μέσα μου, πιστεύω ότι θα επιστρέψω.
Με τα μαλλιά μου πυκνά
που θα παίξουν με τ' αστέρια και τις πηγές
κι εγώ θα είμαι ένα μυστήριο,
πιο μυστήριο απ' τα μυστήρια,
φύλλο στο φύλλο, ήχος στον αέρα, γη...
Και ίσως μέσα σε ένα σπίτι,
ο νεαρός άνδρας να πει στη γυναίκα:
Κλείσε πια το παράθυρο. Αυτή είναι νύχτα
της ομίχλης και των μαγισσών. Έλα.
Κι αγάπησέ με.
Julia Uceda
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη
H Julia Uceda γεννήθηκε στη Sevilla το 1925. Στο πανεπιστήμιο της Σεβίλλης πήρε το πτυχίο της στη Φιλοσοφία και τη Λογοτεχνία και έκανε το διδακτορικό της με θέμα τον ποιητή José Luis Hidalgo. Κατόπιν δίδαξε για κάποια χρόνια στο πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, ενώ το 1965 πήγε στις ΗΠΑ όπου δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Michigan μέχρι το 1973. Επέστρεψε στην Ισπανία, αλλά σε λίγο έφυγε για την Ιρλανδία όπου έμεινε μέχρι το 1976. Τελικά εγκαταστάθηκε στη Galicia όπου ζει μέχρι σήμερα. Πήρε το Εθνικό Βραβείο Ποίησης το 2003 με το En el viento, hacia el mar και είναι μέλος της βασιλικής Ακαδημίας της Σεβίλλης στη Λογοτεχνία.
Read more!
.jpg)
