Η ιστορία του Γυναικείου Κινήματος. Τι πραγματικά γιορτάζουμε στις 8 του Μάρτη...

Τα τελευταία χρόνια, έχει έντεχνα διαστρεβλωθεί και παραποιηθεί, κυρίως από τα ΜΜΕ, η ιστορία του Γυναικείου Κινήματος, σε βαθμό που οι νέοι άνθρωποι έχουν μεσάνυχτα για τους γυναικείους αγώνες,  οι πιο πολλοί τουλάχιστον.

Οι παλαιότεροι αγνοούν ηθελημένα τους αγώνες των γυναικών και παρουσιάζουν την Ημέρα της Γυναίκας σαν μία ευκαιρία ξεσαλώματος και ξεσπάσματος των γυναικών ενάντια στο όμορφο βασίλειο της κουζίνας τους.

Κι αυτό είναι κάτι που πονάει πολύ. Μας πονάει η άγνοια ακόμα και συνομηλίκων μας γυναικών, που έχουν αβασάνιστα καταπιεί την καραμέλα ότι οι φεμινίστριες είναι εξαγριωμένες λεσβίες που φθονούν το περιβόητο και αξιοζήλευτο ανδρικό μόριο!

Και μη βιαστεί κανένας να πει ότι η ισοτιμία της γυναίκας έγινε πράξη σήμερα, γιατί έχω να του αντιπαραθέσω χιλιάδες επιχειρήματα και αποδείξεις για το απολύτως αντίθετο.

Ναι, η γυναίκα βγήκε στην παραγωγή, αλλά και οι δουλειές στο σπίτι εξακολουθούν να είναι άλλη μια πηγή ευτυχίας γι αυτήν. Και φυσικά και η ανατροφή το παιδιών είναι απόλυτα δική της χαρά.

Θα επιχειρήσω μια όσο γίνεται πιο σύντομη αναδρομή στην ιστορία του Γυναικείου Κινήματος, σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής σ' αυτές που τόσα υπέφεραν και τόσο αγωνίστηκαν για να μπορούμε σήμερα εμείς, ακόμα κι από δω να μιλάμε ελεύθερα, ακόμα κι αν έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.

Ότι όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι, επιστήμονες, διανοητές, ποιητές, καλλιτέχνες και κυρίως οι "Άγιοι Πατέρες" εδιακατέχοντο από έναν απίστευτο μισογυνισμό, το ξέρουμε όλοι.

Οι κληρικοί της Μεσαιωνικής Γαλλίας ταύτιζαν τη γυναίκα με το σατανά. Την εποχή της Αναγέννησης η υπόσταση της γυναίκας, ήταν ακόμα σε αμφισβήτηση.

Γυναίκες με προσωπικότητα και άποψη τις χαραχτήριζαν μάγισσες και τις έκαιγαν στην πυρρά.

Στην Αγγλία κατά την "Βικτωριανή" εποχή, αρκετές γυναίκες τις θεωρούσαν τρελές. Για να διαπιστώσουν αν ήταν, έβαζαν τα κεφάλια τους μέσα σε μια λεκάνη ή μπανιέρα με νερό. Εάν πέθαιναν, δεν ήταν μάγισσες. Εάν δεν πέθαιναν, θεωρούνταν μάγισσες και τις έκαιγαν ζωντανές...

Στην καλύτερη δε των περιπτώσεων, τους έβαζαν κάτι σαν βδέλλες, στα γεννητικά τους όργανα για να "ρουφήξουν το τρελό αίμα"..

Τον καιρό των ζυμώσεων της Επανάστασης στη Γαλλία άρχισαν να αναπτύσσονται κάποια φεμινιστικά ρεύματα, από την Ολυμπία ντε Γκουζ και τον Κοντορσέ που το 1788 ζητούσε πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες.

Έτσι η Συντακτική Συνέλευση συνέταξε το 1791 τη διακήρυξη των δικαιωμάτων της γυναίκας και πολίτιδος, απ' όπου το περίφημο άρθρο 10:

"Η γυναίκα έχει δικαίωμα ν' ανεβαίνει στο ικρίωμα, πρέπει λοιπόν να έχει το δικαίωμα ν' ανεβαίνει και στο βήμα".

Και είναι αλήθεια πως η Ολυμπία ντε Γκουζ εξασφάλισε για τον εαυτό της μόνο το πρώτο δικαίωμα και πέθανε το 1793 στις 3 του Νοέμβρη στη γκιλοτίνα.

Στην Αγγλία η κατάσταση ήταν παρόμοια. Το 1857 η Μπάρμπαρα Λέι Σμιθ έστειλε μια επιστολή στους Τάιμς με τίτλο"λευκές σκλάβες" και περιγράφει τη φοβερή εκμετάλλευση των γυναικών που δούλευαν σαν γκουβερνάντες.

Σύμφωνα με μια απογραφή του 1841 υπήρχαν 100.000 μοδίστρες που δούλευαν 15 ώρες την ημέρα και σε περίοδο μεγάλης δουλειάς και όλη τη νύχτα.

Τα νηματουργεία μια κόλαση. Οι έγκυες γεννούσαν στα εργοστάσια την ώρα της δουλειάς και πολλές απ' αυτές απέβαλαν.

Στα ανθρακωρυχεία της Σκωτίας και της Ουαλλίας, καθώς και στα ορυχεία χαλκού της Κορνουάλης δούλευαν χιλιάδες νέες κυρίως κοπέλες, με μεροκάματα πολύ μικρότερα από εκείνα των αντρών.

Γερμανία ίδια κατάσταση. Στη ζωή της γυναίκας κυριαρχούν τα τρία κάπα: kinder, kuche, kirche...που σημαίνει παιδιά, κουζίνα, εκκλησία.

Στη Ρωσία την ίδια εποχή η κατάσταση της γυναίκας ήταν αξιοθρήνητη όπως την παρουσιάζουν συγγραφείς σαν τον Γκόρκι και τον Τσέχωφ. Ο μέσος όρος ζωής των γυναικών το 1913 ήταν τα 33 χρόνια!!!

Η τεράστια πλειοψηφία των γυναικών ήταν αναλφάβητη. Μετά την Επανάσταση του Οκτώβρη και από την πίεση των γυναικείων σωματείων δημιουργήθηκαν οι πρώτοι νόμοι που παραχωρούσαν δικαιώματα και σημαντικά προνόμια στις γυναίκες.

Στην Κίνα ίδια και χειρότερα. Τις έβαζαν να περπατούν με δεμένα πόδια και τις έπειθαν ότι αυτό ήταν στοιχείο ομορφιάς, ενώ ήταν η απόλυτη υποταγή.

Στην Αμερική το 1854 η Βουλή της Νέας Υόρκης εναντιώθηκε στη γυναικεία ψήφο με την παρακάτω απόφαση:

"Αν οι γυναίκες ψηφίζουν το ίδιο κόμμα με τον άντρα τους, δε χρειάζεται να ψηφίσουν. Αν όχι, διασπάται η οικογένεια, οπότε ας μην ψηφίσουν.Αν είναι ανύπαντρες είναι φοβερά άτυχες, ας ξαναπροσπαθήσουν".

Στην Ελλάδα το φεμινιστικό κίνημα ξεκίνησε με την Αιμιλία Κτενά και την Καλλιρόη Κεχαγιά.

Το 1897 η Καλλιρόη Παρρέν, δημοσιογράφος από το Ρέθυμνο της Κρήτης, άρχισε έντονη κοινωνική δράση, δημοσιεύοντας άρθρα για την εκπαίδευση και τη χειραφέτηση της γυναίκας .

Τελικά δικαίωμα ψήφου στις Ελληνίδες δόθηκε το 1952 με το Νόμο 2151/52.

Η τελευταία Ευρωπαία που πήρε δικαίωμα ψήφου είναι η Ελβετίδα, μόλις το 1971 και όχι σε όλα τα καντόνια. Μόλις τα τελευταία χρόνια ψηφίζουν οι Ελβετίδες.

Άργησαν όμως πολύ τα δικαιώματα των Ελληνίδων. Το 1982 πήρε η αγρότισσα σύνταξη και άρχισε να συμμετέχει και να ψηφίζει στους αγροτικούς συνεταιρισμούς.

Ψηφίστηκε το νέο οικογενειακό δίκαιο που καθιέρωσε την ισοτιμία στην οικογένεια.

Το 1984 ψηφίστηκε νόμος που ορίζει αυτεπάγγελτη δίωξη για το έγκλημα του βιασμού.

Το 1986 ψηφίστηκε ο νόμος που νομιμοποιεί την άμβλωση. Παρ' όλα αυτά τα τελευταία χρόνια μια νεοσυντηρητική επίθεση που ξεκινά από την Αμερική του Μπους και καταλήγει στην εκκλησία του Χριστόδουλου, με αντιεπιστημονικές θεωρίες για τα δικαιώματα του εμβρύου και το σλόγκαν "η έκτρωση είναι φόνος", βάλλονται τα κεκτημένα μας.

Στις 25 του Απρίλη του 2004, 1.000.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στην Ουάσιγκτον, για το δικαίωμα στην έκτρωση και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.

Το ζήτημα της γυναικείας χειραφέτησης και ισοτιμίας είναι ένα ζήτημα που δεν εξαντλείται στο μικρό αυτό κείμενο. Θα μπορούσα να γράφω ώρες παραθέτοντας στοιχεία ανατριχιαστικά.

Σήμερα μόλις ανακοινώθηκε επίσημα ότι πρώτη αιτία θανάτου γυναικών στον πλανήτη είναι η βία. Και μάλιστα μέσα στην οικογένεια!

Μερικά στατιστικά στοιχεία από τις εκθέσεις του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας μιλούν από μόνα τους:

1.000.000.000 γυναικών έχει ξυλοκοπηθεί και έχει να αναγκαστεί να κάνει σεξ κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Μία στις πέντε γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Στα 15 κράτη μέλη της ΕΕ το 2000, το 2% των εργαζομένων γυναικών έπεσε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης, δηλαδή 3.000.000 γυναίκες.

Περισσότερα από 137.000.000 γυναίκες και κορίτσια, με απίστευτα πρωτόγονες μεθόδους, εντελώς ανθυγιεινές, περιγράφει φοβερές καταστάσεις ο πρώην Υπουργός Πολιτισμού και Παιδείας της Γαλλίας, Ζακ Λανγκ, στο βιβλίο του "Αύριο οι Γυναίκες", έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή για να μην απολαμβάνουν το σεξ και να μένουν πιστές στους συζύγους τους.

Στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στη Σουηδία και στον Καναδά ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων είναι παράνομος και κρίνεται από κακουργιοδικείο. Ο εκτελεστής της επέμβασης, αλλά και οι γονείς, τιμωρούνται με φυλάκιση.

Έτσι λοιπόν σήμερα πράγματι δεν γιορτάζουμε. Είναι όμως ημέρα μνήμης η 8η του Μάρτη για τους αγώνες των γυναικών όλου του κόσμου.

Η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε ως "Διεθνής Ημέρα των εργαζόμενων Γυναικών" το 1910 με πρωτοβουλία της Γερμανίδας σοσιαλίστριας επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν,που έκανε την πρόταση στο Παγκόσμιο Συνέδριο Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη.

Στις 8 Μάρτη του 1857 είχε πνιγεί στο αίμα η εξέγερση που είχαν κάνει οι εργάτριες στον ιματισμό.

Αλλά και το 1910 οι υφαντουργίνες στη Νέα Υόρκη έκαναν απεργία που είχε ονομαστεί "η εξέγερση των 20.000".

Από το 1910 μέχρι σήμερα η 8η Μαρτίου αποτελεί ακριβώς το σύμβολο αυτής της πάλης. Δεν είναι ημέρα κούφιων πανηγυρισμών, αλλά ημέρα αγώνων δράσης και προβολής των γενικών και ειδικών γυναικείων αιτημάτων.

Ας θυμηθούμε μερικά χαρακτηριστικά γεγονότα:

8 Μαρτίου 1911: Τον πρώτο χρόνο μετά την καθιέρωση της γιορτής, οι γυναίκες της Αμερικής και της Γερμανίας, διαδηλώνουν διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.

8 Μαρτίου 1913: Οι γυναίκες της Τσαρικής Ρωσίας ξεσηκώνονται με την κραυγή "Κάτω η πείνα-Κάτω ο πόλεμος".

Τον επόμενο ακριβώς χρόνο οι γυναίκες των λαϊκών συνοικιών του Παρισιού κάνουν διαδηλώσεις και απαιτούν να ελευθερωθεί η επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ, που είχε συλληφθεί στη Γερμανία για τους αγώνες της κατά του επερχόμενου πολέμου.

8 Μαρτίου 1917: 200.000 εργάτριες υφαντουργίας της Πετρούπολης, ξεχύνονται στους δρόμους και ζητούν Ειρήνη και Ψωμί, ξεκινώντας πρώτες αυτές την επανάσταση.

8 Μαρτίου 1923: Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έχει τελειώσει, 5 χρόνια πριν. Αλλά η κατάληξη του Ρούρ απειλεί να ανάψει νέα πολεμική φωτιά. Δύο χιλιάδες Γαλλίδες συγκεντρώνονται και απαιτούν: «Όχι άλλο πόλεμο» .

8 Μαρτίου 1936: Ενώ οι γυναίκες της Ισπανίας διαδηλώνουν στη Μαδρίτη κατά του φασισμού, στη Γερμανία η χιτλερική τρομοκρατία οργιάζει. Χιλιάδες γυναίκες ρίχνονται στις φυλακές. Ο παγκόσμιος πόλεμος προετοιμάζεται για δεύτερη φορά στον ίδιο αιώνα, από τους Γερμανούς

μιλιταριστές.

Πολλές γυναικείες οργανώσεις τάσσονται στο πλευρό εκείνων που αγωνίζονται να σώσουν την Ειρήνη. Ο πόλεμος, όμως, ξεσπά για να προκαλέσει στην ανθρωπότητα αμέτρητη καταστροφή και τελικά να καταλήξει στην ήττα των χιτλερικών υποκινητών του.

Το νικηφόρο τέρμα του πολέμου βρίσκει τις γυναίκες αποφασισμένες να μην επιτρέψουν άλλη φορά το ξέσπασμα πολέμου.

Το Νοέμβριο του 1945 ιδρύεται η Παγκόσμια Ομοσπονδία Δημοκρατικών Γυναικών, που θα συσπειρώσει γύρω της 80 εκατομμύρια γυναίκες και θα γίνει κυριότερος εκφραστής των πόθων τους για την ισοτιμία των δύο φύλων και για την Παγκόσμια Ειρήνη.

8 Μάρτη 2011: Female Genital Mutilation - FGM, Violence, Domestic violence, Dating violence, Psychological abuse, Trafficking in human beings, Sexual slavery, Child sexual abuse, Sexual abuse, Human rights, Sexual harassment in education, Prostitution, Comfort women...

Ένα θέμα ανεξάντλητο που για να το αναλύσουμε χρειάζονται τόμοι.

Θα τελειώσω με τα λόγια του Τρότσκι: "Αν θέλουμε να αλλάξουμε τις συνθήκες της ζωής, πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια των Γυναικών" και του Μάο: "Η γυναίκα είναι το άλλο μισό του ουρανού".

Read more!

Έρχομαι απ' το χθες, απ' το παρελθόν το σκοτεινό και ξεχασμένο, με τα χέρια δεμένα στο χρόνο, με το στόμα φιμωμένο από μακρινές εποχές...

Vengo desde el ayer desde el pasado oscuro y olvidado con las manos atadas por el tiempo, con la boca sellada desde épocas remotas.

Vengo cargada de dolores antiguos, recogidos por siglos, arrastrando cadenas largas e indestructibles.

Vengo desde la oscuridad, del pozo del olvido, con el silencio a cuestas, con el miedo ancestral que ha corroído mi alma desde el principio de los tiempos.

Vengo de ser esclava por milenios, esclava de maneras diferentes: sometida al deseo de mi raptor en Persia, esclavizada en Grecia bajo el poder romano, convertida en vestal en las tierras de Egipto, ofrecida a los dioses en ritos milenarios, vendida en el desierto o canjeada como una mercancía.

Vengo de ser apedreada por adúltera en las calles de Jerusalén por una turba de hipócritas, pecadores de todas las especies que clamaban al cielo mi castigo.

 He sido mutilada en muchos pueblos para privar mi cuerpo de placeres y convertida en animal de carga, trabajadora y paridora de la especie.

Me han violado sin límite en todos los rincones del planeta sin que cuente mi edad madura o tierna o importe mi color o mi estatura.

Debí servir ayer a los señores, prestarme a sus deseos, entregarme, donarme, destruirme, olvidarme de ser una entre miles.

He sido barragana de un señor en Castilla, esposa de un marqués y concubina de un comerciante griego, prostituta en Bombay y en Filipinas y siempre ha sido igual mi tratamiento.

De unos y de otros siempre esclava, de unos y de otros dependiente, menor de edad en todos los asuntos, invisible en la historia más lejana y olvidada en la historia más reciente.

 Yo no tuve la luz del alfabeto. Durante largos siglos aboné con mis lágrimas la tierra que debí cultivar desde mi infancia.

He recorrido el mundo en millares de vidas que me han sido entregadas una a una.Y he conocido a todos los hombres del planeta. Los grandes y pequeños, los bravos y cobardes, los viles, los honestos, los buenos, los terribles.

Mas casi todos llevan la marca de los tiempos. Unos manejan vidas como amos y señores, asfixian, aprisionan y aniquilan. Otros dejan almas, comercian con ideas, asustan o seducen, manipulan y oprimen.

Yo los conozco a todos, estuve cerca de unos y de otros, sirviendo cada día, recogiendo migajas, bajando la cerviz a cada paso, cumpliendo con mi karma.

He recorrido todos los caminos, he arañado paredes y ensayado silencios tratando de cumplir con el mandato de ser como ellos quieren mas no lo he conseguido.

Jamás se permitió que yo escogiera el rumbo de mi vida.

He caminado siempre en una disyuntiva ser santa o prostituta.

He conocido el odio de los inquisidores que a nombre de la santa madre Iglesia condenaron mi cuerpo a su servicio y a las infames llamas de la hoguera.

Me han llamado de múltiples maneras: bruja, loca, adivina, pervertida, aliada de satán, esclava de la carne, seductora, ninfómana, culpable de los males de la tierra.

Pero seguí viviendo, arando, cosechando, cosiendo, construyendo, cocinando, tejiendo, curando, protegiendo, pariendo, criando, amamantando, cuidando y sobre todo amando.

 He poblado la tierra de amos y de esclavos, de ricos y mendigos, de genios y de idiotas, pero todos tuvieron el calor de mi vientre, mi sangre y su alimento y se llevaron un poco de mi vida.

Logré sobrevivir a la conquista brutal y despiadada de Castilla en las tierras de América pero perdí mis dioses y mi tierra y mi vientre parió gente mestiza después de que el amo me tomó por la fuerza.

Y en este continente mancillado proseguí mi existencia cargada de dolores cotidianos, negra y esclava en medio de la hacienda me vi obligada a recibir al amo cuantas veces quisiera sin poder expresar ninguna queja. 

Después fui costurera, campesina, sirvienta, labradora, madre de muchos hijos miserables, vendedora ambulante, curandera, cuidadora de niños o de ancianos, artesana de manos prodigiosas, tejedora, bordadora, obrera, maestra, secretaria, enfermera.

Siempre sirviendo a todos, convertida en abeja o sementera cumpliendo las tareas más ingratas moldeada como cántaro por las manos ajenas.

 Y un día me dolí de mis angustias un día me cansé de mis trajines, abandoné el desierto y el océano, bajé de la montaña, atravesé las selvas y confines y convertí mi voz dulce y tranquila, en bocina del viento en grito universal y enloquecido.

Y convoqué a la viuda, a la casada, a la mujer del pueblo, a la soltera, a la madre angustiada, a la fea, a la recién parida, a la violada, a la triste, a la callada, a la hermosa, a la pobre, a la afligida, a la ignorante, a la fiel, a la engañada, a la prostituida.

Vinieron miles de mujeres juntas a escuchar mis arengas, se habló de los dolores milenarios, de las largas cadenas que los siglos nos cargaron a cuestas.

Y formamos con todas nuestras quejas un caudaloso río que empezó a recorrer el universo ahogando la injusticia y el olvido.

El mundo se quedó paralizado los hombres y mujeres no caminaron se pararon las máquinas, los tornos,los grandes edificios y las fábricas ministerios y hoteles, talleres y oficinas, hospitales y tiendas, hogares y cocinas.

Las mujeres, por fin, lo descubrimos. ¡Somos tan poderosas como ellos y somos muchas más sobre la tierra! ¡Más que el silencio y más que el sufrimiento! ¡Más que la infamia y más que la miseria!

Que este canto resuene en las lejanas tierras de Indochina en las arenas cálidas del África, en Alaska y América Latina, llamando a la igualdad entre los géneros a construir un mundo solidario –distinto, horizontal, sin poderíos a conjugar ternura, paz y vida, a beber de la ciencia sin distingos.

A derrotar el odio y los prejuicios, el poder de unos pocos, las mezquinas fronteras, a amasar con las manos de ambos sexos el pan de la existencia.

Read more!

8 Μάρτη 1983: σχέδια, όνειρα, και άλλα... 8 Μάρτη 2010: μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα

8 Μάρτη 1983

Τότε που κάναμε όνειρα πως θ' αλλάξουμε τη μοίρα μας. Τότε που νομίζαμε πως κρατούσαμε τον κόσμο στα χέρια μας. Τότε που πιστεύαμε πως η ισοτιμία μας είναι αυτονόητη. Τότε που πιστεύαμε στους συντρόφους μας, τους επαναστάτες αριστερούς, και νομίζαμε πως ήταν συνοδοιπόροι. Τότε που υπήρχαν Μελίνες, Γεννηματάδες και Αντρέηδες, Παπανδρέου και Λεντάκηδες και όχι Γιωργάκηδες.  Τότε που έλεγαν «βυθίσατε το χόρα» και όχι «βυθίσατε τη χώρα». Τότε που υπήρχε Χατζιδάκις, Λοΐζος, Θεοδωράκης. Τότε που οι απεργίες είχαν νόημα και αιτήματα, οι πορείες παλμό, τα πανό συνθήματα. Τότε που η ζωή είχε αξία, είχαμε δουλειά, όχι ανεργία, ιδεολογία και ευαισθησία, όχι αδιαφορία και αναλγησία. Τότε που η φιλία είχε αξία και ο έρωτας μαγεία...

Τώρα... Σχέδια όνειρα και άλλα, μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα... οι γυναίκες είναι σε πολύ χειρότερη θέση, ποιός να μας τό 'λεγε! Μόνες, δυστυχισμένες, με πρώτη αιτία θανάτου την ενδοοικογενειακή βία! Χωρίς εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις, με όρια σύνταξης στα πρόθυρα του θανάτου, μιας σύνταξης αμφίβολης και κουτσουρεμένης αν και προπληρωμένης, με πρωτιές πάντα στην ανεργία, με χίλιες ευθύνες, με ωράρια εξοντωτικά, με διπλοβάρδιες, ανήλικες, ενήλικες, μεσόκοπες ή ηλικιωμένες, η μοίρα κοινή. Βαλκάνιες, ασιάτισσες ή αφρικάνες, ίδιοι λυγμοί, ίδια θρηνούν οι μάνες...

Χρόνια πολλά γυναίκες! Κουράγιο! Ζωή είναι θα περάσει...

Λέω να φύγω για Αθήνα
κι αν αγαπώ περαστικά
έχω στην μπάντα μερικά
για τη βενζίνα

Κορώνα γράμματα δικά της
κι η μόνη που ένιωσα χαρά
ήταν τη πρώτη τη φορά
στην αγκαλιά της

Σχέδια όνειρα και άλλα
μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα

Τα χαρτιά σημαδεμένα
η μισή ζωή χαμένη
το λαχείο πάλι έπεσε σ' εμένα
το λαχείο πάλι έπεσε σ' εμένα

Στου σπιτιού την ανηφόρα
κοντοστάθηκα πριν φύγω
ότι κι αν σου πω είναι λίγο
τέτοια ώρα

Πάντα ονειρευόμουνα ένα ανοιχτό τζιπάκι

μόνο αυτό μας έλειπε τώρα τι να σου πω

πάντα γκρινιάρα ήσουνα κι αγύριστο κεφάλι

κι εσύ είχες την απαίτηση να σε υπηρετώ

Ήθελα στην ντουλάπα μου να υπάρχει μια τάξη

ήθελα στην ντουλάπα μου να γίνεται χαμός

παλιές φωτογραφίες μου θα 'θελα να 'χες κάψει

μπροστά στους ξένους θα 'θελα να 'σαι πιο σοβαρός

Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα

τα όνειρά μου κόκκινα

τα όνειρά μου άσπρα

ρούχα μαζί που πλύθηκαν

κι έχουνε γίνει ροζ

Ήθελα στα γενέθλια να μου 'φερνες λουλούδια

ήθελα στα γενέθλια μόνος μου να τα πιω

να με γλυκονανούριζες τα βράδια με τραγούδια

άσε με πήγε τέσσερις θέλω να κοιμηθώ

Κοίτα καλέ που έμπλεξα θα σκάσω απ' το κακό μου

πάνω που ετοιμαζόμουνα το ίδιο να σου πω

βρε αν δε σ' ερωτευόμουνα θα 'κανα το δικό μου

εγώ να δεις τι θα 'κανα μα έλα που σ' αγαπώ

Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα

τα όνειρά μου κόκκινα

τα όνειρά μου άσπρα

ρούχα μαζί που πλύθηκαν

κι έχουνε γίνει ροζ

Όταν πίνει μια γυναίκα
κι όταν παραφέρεται
μη την επαραξηγείτε
πως πονάει δεν ξέρετε

Μου λένε πια να μη μεθώ
γιατί δεν επιτρέπεται
μα της καρδιάς μου τον καημό
εσείς δεν τονε ξέρετε

Όταν πίνει μια γυναίκα
κάθε βράδυ μ' άλλονε
έχει ζήσει κάποιο δράμα
και καημό μεγάλονε

Μου λέτε πια να μη μεθώ
γιατί δεν επιτρέπεται
μα της καρδιάς μου τον καημό
εσείς δεν τονε ξέρετε

Στίχοι: Πυθαγόρας

Μουσική: Βασίλης Βασιλειάδης

Read more!

Γυναίκες...Ζωές παράλληλες, κοινοί οι δρόμοι, αυτές παντρεύτηκαν, εσείς ακόμη; Εμείς σπουδάζουμε, έχουμε δρόμο, φωτιά τα νιάτα μας, φτερά στον ώμο.

Γυναικών όνειρα

Θα ήμουν δυόμιση ίσως και τρία,
όταν γνωρίστηκα με τη Μαρία.
Διεκδικούσαμε τα ίδια χόρτα,
φύτρωναν άγρια έξω απ' την πόρτα.

Να μαγειρέψουμε για τα παιδιά μας
και για τους άντρες μας, βοήθειά μας,
αυτούς του μέλλοντος, στο παραμύθι,
που πάντα άρχιζε κουκί ρεβύθι.

Με κατσαρόλες και με κουτάλες,
χείλη βαμμένα, γόβες μεγάλες,
υποδυόμαστε νοικοκυράδες,
μαμάδες πρότυπα και οι γιαγιάδες.

Τα χρόνια πέρασαν, μαζί σχολείο,
μαζί Γυμνάσιο, ίδιο θρανίο,
ίδια σκιρτήματα, έρωτες, πάθη,
αλλού τα όνειρα, ίδια τα λάθη.

Ζωές παράλληλες, κοινοί οι δρόμοι,
αυτές παντρεύτηκαν, εσείς ακόμη;
Εμείς σπουδάζουμε, έχουμε δρόμο,
φωτιά τα νιάτα μας, φτερά στον ώμο.

Πανεπιστήμια και ξένες γλώσσες,
δουλειές, καριέρες και όχι κλώσσες
που σπίτι κάθονται με το μωρό τους,
μόνη διέξοδος να 'ν' το πλεχτό τους.

Εμάς ο κόσμος μας είναι ταξίδια,
μίτινγκ, συνέδρια, φούστες μ' αρχίδια.
Γιορτή γυναίκας θα 'χουμε μόνιμα
και δε θα κάτσουμε ποτέ μας φρόνιμα.

Ίσοι δεν είμαστε γυναίκες άντρες;
Κι εμείς πηδάμε έξω απ' τις μάντρες.
Ορθό κατούρημα κι εμείς μπορούμε,
σιγά το δύσκολο, μην τρελαθούμε...

Τα χρόνια πέρασαν, ήρθαν τα χιόνια,
μόνο μας ένδυμα τα παντελόνια,
ρυτίδες ζάρωσαν τα μέτωπά μας,
στεγνά τα χείλη μας, κρύα η καρδιά μας.

Χλωμές γυρίζουμε σε κρύο σπίτι,
σβηστό το τζάκι μας, κι εμείς σπουργίτι
που τρέμει μόνο του κι αναρωτιέται,
πού πήγε τ' όνειρο και πού πλανιέται...

Μαριάννα Τζανάκη

Read more!

...κλαδιά να κόψουμε απ' τη μιμόζα για να τιμήσουμε γιορτή και Ρόζα και με το άρωμα απ' τη γαζία τρέχοντας φεύγαμε για την πορεία...

Η μιμόζα κι η γαζία

Ήμουν δεν ήμουνα πέντε στα έξι,
μόνη στον κήπο μας που είχε βρέξει
κι ήταν ο πιο όμορφος σ' όλο τον κόσμο,
όταν μου ζήτησες λιγάκι δυόσμο.

Σου χαμογέλασα γλυκά, η φαφούτα,
δυόσμο σου έκοψα και λίγα φρούτα.
Κι εσύ μου γέλασες χωρίς δοντάκια,
με χάρη κούνησες δυο κοτσιδάκια.

Μετά προχώρησα στο πώς σε λένε,
υγρά τα μάτια σου, μα γιατί κλαίνε;
Ποτέ δεν κλαίω, είπες με πόζα,
μάλλον θα δάκρυσαν απ' τη μιμόζα

που ήταν ολάνθιστη εκεί κοντά μας
πάντα συμμέτοχη στα δάκρυά μας.
Μόνιμο άλλοθι η αλλεργία
από το χνούδι της κι απ' τη γαζία.

Κρύβαμε άτεχνα τα δράματά μας,
απ' τη ντροπή μας κι απ' τη μαμά μας.
Μέχρι που μάθαμε πια να μιλάμε
και να μην κρύβουμε πόσο πονάμε.

Χρόνια περάσανε και πάντα φίλες,
σοφές πια γίναμε σαν τις καμήλες,
συχνά θυμόμαστε με νοσταλγία
και τη μιμόζα μας και τη γαζία.

Τώρα γελάμε όταν θυμόμαστε,
που κάθε χρόνο πάντα ερχόμαστε
στο πατρικό μου οχτώ του Μάρτη
και που πηδούσαμε κρυφά το φράχτη

κλαδιά να κόψουμε απ' τη μιμόζα
για να τιμήσουμε γιορτή και Ρόζα
και με το άρωμα απ' τη γαζία,
τρέχοντας φεύγαμε για την πορεία

για δικαιώματα και ισοτιμία
αναζητώντας επί ματαίω, την ουτοπία,
αφού τα μάτια μας από αλλεργία,
πάντα θα κλαίνε, στην αδικία.

Μαριάννα Τζανάκη

Read more!

Μόνη σου θ' αγωνίζεσαι, μόνη σου θα κερδίζεις, αν μάθεις τις ελπίδες σου σε 'σένα να στηρίζεις!

Gustav Klimt, Οι φίλες

Οι φίλες

Και λέγαν όλοι γύρω σου τις φίλες να προσέχεις
να μην τις εμπιστεύεσαι, όσο μπορείς ν' απέχεις.

Κανένας δε σε νοιάζεται, μονάχα οι δικοί σου
ο άντρας σου, τ' αδέρφια σου, οι γονείς και το παιδί σου.

Σ' αυτούς ν' αφοσιώνεσαι, ποτέ να μη ρισκάρεις
τη σιγουριά της θαλπωρής να δώσεις και να πάρεις.

Ποτέ σου μη βασίζεσαι στις φίλες που ζηλεύουν,
την ευτυχία σου φθονούν και τη δροσιά σου κλέβουν.

Vittorio Maria Di Carlo

Και ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι, δάκρυ και δυστυχία
έγιν' η θαλπωρή καπνός, στάχτη η ευτυχία.

Ο άντρας σου σε πρόδωσε, κι έφυγε το παιδί σου,
άφαντα είν' τ' αδέρφια σου, πεθάναν οι γονείς σου.

Και έμεινες ολομόναχη να γλείφεις τις πληγές σου
να ψάχνεσαι πού έφταιξες, ποιές είν' οι ενοχές σου.

Αφού όλα τα τήρησες, τους νόμους και τα ήθη
γιατί όλοι σε περάσανε τόσο απλά στη λήθη;

Vittorio Maria Di Carlo

Νέκρωσε το τηλέφωνο, νεκρώσαν τα κουδούνια,
οι παντρεμένοι γύρω σου στην πέφτουν σαν γουρούνια.

Έλα, άσε τα νάζια σου, τη ζόρικη μην κάνεις
είμαι Θεός στο σεξ εγώ, δεν είναι να το χάνεις.

Απόγνωση. Κατάθλιψη. Δεν ξέρεις τί να κάμεις.
Μπροστά βουνό η μοναξιά, πίσω ο σαβουρογάμης.

Το μόνο που σου έμεινε οι φίλες οι πιστές σου,
παρηγοριά στη μοναξιά, στις δύσκολες στιγμές σου.

Συνέχεια ήταν δίπλα σου, φύλακες άγγελοί σου,
στήριγμα στις φουρτούνες σου, διακριτικά μαζί σου.

Μάθημα για τις κόρες σου, την κάθε νέα γυναίκα,
να μην ανταγωνίζεται ποτέ της μια ΓΥΝΑΙΚΑ.

Ακόμα κι η «αντίπαλος» που τη ζωή σου κλέβει,
θύμα σε λίγο θα 'ν' κι αυτή, έρωτα θα κηδεύει.

Όσο για δικαιώματα, ζωή κι ισοτιμία,
να μην πιστεύεις κόμματα, κυβέρνηση καμία.

Μόνη σου θ' αγωνίζεσαι, μόνη σου θα κερδίζεις,
αν μάθεις τις ελπίδες σου σε 'σένα να στηρίζεις.

Μαριάννα Τζανάκη

Οι φίλες, 1955, Michelangelo Antonioni

Αφιερωμένο στις φίλες μου και στις γυναίκες του κόσμου! ΠΟΤΕ δεν προδόθηκα από ΦΙΛΗ. ΠΟΤΕ! Αυτό να το θυμάστε. Τις φίλες και τα μάτια σας! Αρκεί να ξέρετε να τις επιλέγετε...
Και του χρόνου ζουζούδες! ;)

Read more!

8 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας! Χρόνια πολλά Γυναίκες του Κόσμου! Κουράγιο και δύναμη να 'χετε ν' αντέχετε!

Η γαζία στην αυλή μας
Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τους φίλους που συμμετέχουν στη σημερινή επέτειο!

Η σημερινή γιορτή δεν είναι ένα πανηγυράκι ανθοπωλείων και ξεσαλώματος!

Είναι μέρα μνήμης. Που κανονικά θα έπρεπε να τη σκεφτόμαστε καθημερινά, αν θέλουμε ν' αλλάξουμε τις συνθήκες της ζωής των γυναικών.

Όποιος νομίζει πως η ισοτιμία, τουλάχιστον στη Δύση, έχει γίνει πράξη, αυταπατάται.

Τα στοιχεία εξακολουθούν να είναι τραγικά ίδια και χειρότερα!
Αν διαβάσετε το τελευταίο λινκ του ποστ, που έχω το άρθρο για τη Γυναίκα, θ' απελπιστείτε.

Γι αυτό φέτος, για να μη γράφω πάλι τα ίδια, όπως κάνω χρόνια τώρα, σκέφτηκα να κρυφτώ στο καταφύγιο της Τέχνης.

Να κρυφτώ να μη βλέπω. Να στρουθοκαμηλίσω ηθελημένα, κρυμμένη στα ποιήματα και στα τραγούδια!

Γιατί δεν αντέχει η καρδιά μου άλλο πόνο... λιγοψύχησα.

Συμβαίνει και στους ανθεκτικούς ενίοτε...

Αφιερώνω αυτό το ποστ στις μανούλες της Γάζας με την ευχή να κάνουν κουράγιο και να έχουν δύναμη να αντέξουν όλον αυτόν τον πόνο.

Κάποια μέρα

Κάποια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα
που δε θα αναφέρει τον αέρα ούτε τη νύχτα'
ένα ποίημα που θα παραλείπει τα ονόματα των λουλουδιών,
που δεν θα έχει γιασεμιά ή μανόλιες.
Κάποια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα χωρίς πουλιά ούτε πηγές,
ένα ποίημα που θα ξεφεύγει απ' τη θάλασσα
και δε θα κοιτάζει τ' αστέρια.
Κάποια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα που θα περιορίζεται
στο να περνούν τα δάχτυλα στο δέρμα σου
και που θα μετατρέπει σε λόγια τη ματιά σου.
Χωρίς συγκρίσεις, χωρίς μεταφορές,
κάποια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα που θα μυρίζει «εσύ»
ένα ποίημα στο ρυθμό των παλμών σου,
με την συνθλιπτική σφοδρότητα της αγκαλιάς σου.
Κάποια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα,
το τραγούδι της καλής μου τύχης.

Dario Jaramillo Agudelo
Mετ. Γητ.


Στέρεο σύνορο της ζωής,
τέλεια ήπειρος,
ξετελεμένη αρμονία,
μοναδικέ σκοπέ,
σίγουρε ορισμέ της ομορφιάς,
γυμνή γυναίκα,
μια μέρα
θα συντριβεί η γραμμή
του κορμιού μου

Juan Ramón Jimenez
Mετ. Νίκος Καζαντζάκης


Του γλυκού παράπονου

Φοβάμαι να χάσω αυτό το θαύμα
των αγαλμάτινων ματιών σου και τον τρόπο
που τη νύχτα ακουμπάει στο μάγουλό μου
το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου.

Πονάω να βρίσκομαι σ’ αυτή την όχθη
κορμός χωρίς κλαδιά, και ότι πιο πολύ πονάει
είναι που δεν έχω το λουλούδι, λάσπη ή άργιλο
για το σαράκι του πόνου μου.

Αν είσ’ εσύ ο κρυμμένος θησαυρός μου,
αν είσαι ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος,
αν είμαι το σκυλί της επικράτειάς σου

Μη μ’ αφήσεις να χάσω αυτό που έχω κερδίσει
και που στολίζει τα νερά του ποταμού σου
με φύλλα απ’ το Φθινόπωρό μου το χαμένο.

Sonetos de amor oscuro
Federico García Lorca
Μετ Γητ



Εντελώς τυχαία βρέθηκε! Λες και ήξερε...

Δίψα για σένα

Δίψα για σένα με καταδιώκει στις πεινασμένες νύχτες.
Κόκκινο χέρι τρεμάμενο που σηκώνεται μέχρι τη ζωή σου.
Μεθυσμένη δίψα, τρελή δίψα, δίψα του δάσους σε ξηρασία.
Δίψα μετάλλου που καίγεται, δίψα ριζών που φλέγονται.
Προς τα πού λοιπόν, τις νύχτες που τα μάτια σου
δεν πάνε ταξίδι στα δικά μου, που σε περιμένουν.
Είσαι γεμάτη απ' όλες τις σκιές που με κατασκοπεύουν.
Με ακολουθείς όπως ακολουθούν τ' αστέρια τη νύχτα.
Η μάνα μου μ' έκανε, γεμάτο κοφτερά ερωτήματα.
Εσύ τα απαντάς όλα. Είσαι γεμάτη φωνές.
Λευκή άγκυρα που πέφτει πάνω στη θάλασσα που διασχίζουμε.
Αυλάκι για το θαμπό σπόρο του ονόματός μου.
Να υπήρχε μια γη για μένα που να μην την κάλυπτε το χνάρι σου.
Χωρίς τα ταξιδιάρικα μάτια σου, στη νύχτα προς τα πού.
Γι αυτό είσαι η δίψα κι αυτό που πρέπει να τη σβήσει.
Πώς μπορώ να μη σ' αγαπώ αν πρέπει να σ' αγαπώ γι αυτό.
Αν αυτός είν' ο κάβος, πώς μπορώ να τον κόψω, πώς.
Πώς αφού ακόμα και τα κόκκαλά μου διψούν για τα δικά σου κόκκαλα.
Δίψα για σένα, δίψα από σένα, γιρλάντα απάνθρωπη και γλυκιά.
Δίψα για σένα που τις νύχτες με δαγκώνει σαν σκυλί.
Τα μάτια διψούν, γιατί είναι τα μάτια σου.
Το στόμα διψά, γιατί είναι τα χείλη σου.
Η ψυχή είν' αναμμένη απ' αυτά τα κάρβουνα που σ' αγαπούν.
Το κορμί πυρκαγιά ζωντανή που πρέπει να κάψει το κορμί σου.
Από δίψα. Ατέλειωτη δίψα. Δίψα που ψάχνει τη δίψα σου.
Και μέσα σ' αυτήν εξοντώνεται σαν το νερό στη φωτιά.

Pablo Neruda
Μετ. Γητ


Η Μνηστή της Κορίνθου 12

Το κάτω είναι του πάνω η ουσία
γι αυτό χαμήλωσε σου λέω σαν πρώτα
να βλέπω στης αφής τα μαύρα φώτα
και να 'ναι σαν δευτέρα παρουσία.

Ότι η γλώσσα και το δόντι πιάνει
είναι καρποί στιγμής του παραδείσου
γι αυτό χαμήλωσε σου λέω και γδύσου
τα υπόλοιπα το δάχτυλο θα κάνει.

Άγγελος που στα μάτια έχει το χέρι
τη μουσική που σπαταλάς μαζεύει
στης σάρκας τη φθορά που τον χαζεύει
δεν έχει γλώσσα όνομα να δώσει.

Είσαι γυναίκα κι είσαι βιολοντσέλο
χορδές το πρέπει και χορδές το θέλω.

Γιώργος Μίχος


Γιώργος Σαραντάρης
Ήταν γυναίκα, ήταν όνειρο...

(J' ai cueilli ce brin de bruyere)
(G. Apollinaire)

Ήταν γυναίκα, ήταν όνειρο ήτανε και τα δυο
ο ύπνος με εμπόδιζε να την δω στα μάτια
Αλλά της φιλούσα το στόμα την κράταγα
Σαν να ήταν άνεμος και να ήταν σάρκα
Μου 'λεγε πως μ' αγαπούσε, αλλά δεν το άκουγα καθαρά
Μου 'λεγε πως πονούσε να μη ζει μαζί μου
Ήταν ωχρή και κάποτε έτρεμα για το χρώμα της
Κάποτε απορούσα νιώθοντας την υγεία της σα δική μου υγεία
Όταν χωρίζαμε ήτανε πάντοτε νύχτα
Τ' αηδόνια σκέπαζαν το περπάτημά της
Έφευγε και ξεχνούσα πάντοτε τον τρόπο της φυγής της
Η καινούρια μέρα άναβε μέσα μου προτού ξημερώσει
Ήταν ήλιος ήταν πρωί όταν τραγουδούσα
Όταν μόνος μου έσκαβα ένα δικό μου χώμα
Και δεν τη σκεφτόμουνα πια εκείνη.
(6.11.1938)

Mascara

Μ' αυτή μου την πανάθλια περσόνα
που την προκρίνω ως τον εαυτό μου
μιας θλίψης που ήτανε το φυσικό μου
και διάβηκε μαζί μου τον αιώνα

έτσι τον βρίσκω και με βρίσκει ο χρόνος.
Βλέπω τις εκδοχές μου που δεν πήρα
μονάχα αυτές να μου προσθέτουν πείρα:
μονάχος ήρθα και θα φύγω μόνος

για εκεί που περιμένει μια μητέρα
τα τέρατα μητέρα που ημερεύει
και δίνοντας τον ύπνο γαληνεύει
μακριά ως του θανάτου μου τη μέρα.

Μες στη γραφή καθρέφτη μου την είδα
να με κοιτάει αυτή η προσωπίδα.

Γιώργος Μίχος

Θα έρθει ο θάνατος και θα 'χει τα μάτια σου

Θα έρθει ο θάνατος και θα 'χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
από το πρωί ως το βράδυ
άγρυπνος και κουφός
σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια.

Τα μάτια σου θα είναι μια άδεια λέξη
ένα πνιχτό ουρλιαχτό, μια σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωί
όταν μονάχη κοιτάζεσαι στον καθρέφτη.

Ω ελπίδα αγαπημένη, εκείνη τη μέρα
θα ξέρουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή και το τίποτα.
Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.

Θα έρθει ο θάνατος και θα 'χει τα μάτια σου.
Θα είναι σα ν' αφήνεις μια συνήθεια
σα να βλέπεις στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα νεκρό πρόσωπο,
σα ν' ακούς δυο σφαλιστά χείλη.

Θα καταλήξουμε στη δίνη άφωνοι.

Cesare Pavese
Μετ Γητ
Απουσία
Μόλις σε άφησα,
έρχεσαι μέσα μου,
κρυσταλλένια ή τρεμάμενη,
ή ανήσυχη, πληγωμένη από μένα
ή ξεχειλισμένη από έρωτα,
όπως όταν τα μάτια σου
κλείνουνε πάνω στο δώρο της ζωής
που ακατάπαυστα σου δίνω.

Αγάπη μου,
βρεθήκαμε
διψασμένοι και ήπιαμε
όλο το νερό και το αίμα,
βρεθήκαμε
πεινασμένοι
και δαγκωθήκαμε
όπως δαγκώνει η φωτιά,
αφήνοντάς μας πληγές.

Αλλά περίμενέ με,
φύλαξέ μου τη γλύκα σου.
Κι εγώ θα σου δώσω
ένα τριαντάφυλλο.

Pablo Neruda
Μετ Γητ


«Σονέτα για την κόρη μου»

Ακόμα στη σιωπή

Γεννήθηκες με τα μάτια γεμάτα ερωτήσεις
κι ασταμάτητα με πολιορκείς ρωτώντας.
Κι εγώ χωρίς ν' απαντώ...Κόρη Μέχρι πότε
βουβοί εσύ κι εγώ: δύο άγνοιες μαζί;

Μέχρι πότε θα πηγαίνουν στη σιωπή τα βόδια ζεμένα
με την κατάπληξη σου και την αγάπη μου· από μένα, τρέμοντας
κι από σένα, λίγο λίγο, στερεώνοντας
μουσική χωρίς λόγια; Ξέρω ότι στοχεύεις

με ακρίβεια τα μπουμπούκια, κόκκινων τριαντάφυλλων
που μια μέρα θα γίνουν φωνή εναντίον μου κατάστηθα
και θα πρέπει με φωνή να σου απαντήσω.

Θα αναστατωθεί το φθινόπωρό μου ανάμεσα στα φύλλα σου,
και τα δικά μου θα είναι μια απέραντη κοίτη
που το βούλιαγμα του ποδιού σου θα σημάνει το θάνατό μου.

José García Nieto
Μετ. Γητ




Τ. Ουίλλιαµς: Μίλα µου σαν τη βροχή

Μανχάτταν. Μέσα στην παρακµιακή ατµόσφαιρα ενός φτηνού δωµατίου,
ένας άντρας και µια γυναίκα συζητούν.
Η οικονοµική τους κατάσταση αλλάκαι η προσωπική τους σχέση
βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης.
Ο Άντρας εκφράζει την επιθυµία να κάνουν µαζί ένα νέο ξεκίνηµα.
Η Γυναίκα µέσα από ένα µονόλογο - ξέσπασµα
δηλώνει τη θέλησή της να αποµονωθεί σε ένα µικρό ξενοδοχείο,
µακριά από γνωστούς και φίλους.
Ανώνυµη µέσα στο ανώνυµο πλήθος, ελπίζει να βρει τη ψυχική της ηρεµία.
Το απόσπασµα δείχνει πώς ονειρεύεται τη νέα ζωή της.

ΓΥΝΑΙΚΑ:

... Κάποια µέρα θα κοιτάξω στον καθρέφτη και θα δω ότι τα
µαλλιά µου έχουν αρχίσει να γίνονται γκρίζα
και για πρώτη φορά θ’
ανακαλύψω ότι έζησα σ’ αυτό το µικρό ξενοδοχείο,
µε ένα ψεύτικο όνοµα,
χωρίς καθόλου φίλους ή γνωστούς,
ή κανενός είδους σχέσεις, για εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια.
Θα µε ξαφνιάσει λίγο αλλά δεν θα με τροµάξει καθόλου.
Θα είµαι ευχαριστηµένη που ο χρόνος θα έχει περάσει
τόσο εύκολα.
Μια φορά στο τόσο θα πηγαίνω στον κινηµατογράφο.
Θα κάθοµαι στις πίσω σειρές µε όλο αυτό το σκοτάδι γύρω µου
και µε κείνες τις φιγούρες ακίνητες στο πλάι µου,
χωρίς να µε προσέχουν.
Βλέποντας την οθόνη. Φανταστικός κόσµος.
Ο κόσµος των παραµυθιών.
Θα διαβάζω µεγάλα βιβλία και το ηµερολόγιο των
νεκρών συγγραφέων.
Θα νιώθω πιο πολύ κοντά τους, πολύ περισσότερο
από ότι ένιωσα ποτέ
για ανθρώπους που γνώρισα, προτού να φύγω από τον κόσµο.
Θα είναι γλυκιά και ψυχρή αυτή η φιλία µου
µε τους νεκρούς ποιητές
γιατί δεν θα µπορώ να τους αγγίζω ούτε και ν’ απαντάω στις
ερωτήσεις τους.
Θα µου µιλάνε και δεν θα περιµένουν να τους
απαντήσω.

(Μετ. Κ. Μητροπούλου, Απόσπασµα)
Ουίλλιαµς Τ., Θεατρικά, εκδ. Γκοβόστης, Αθήνα x.x., σ. 180.


Ζιγκ Ζαγκ, Γι αυτό σ' αγαπώ!!!

Το μήλο, Αφροδίτη Μάνου

Αλεξίου, Το γράμμα

Τάνια Τσανακλίδου, Μαμά Γερνάω

Άκου λοιπόν, Ελένη Δήμου

Να γράφεις να τηλεφωνείς, Παπακωνσταντίνου

Γιάννης Μηλιώκας, Ανοργασμικιά

Μαρινέλα, Τί έκανα για πάρτη μου

Νότης, Άκου βρε φίλε

Μελίνα Κανά, Να βάλω τα μεταξωτά

Επιτέλους! Γαρμπή, Θεοδωρίδου

Γυναίκα, Καβαδίας

Φίλιππος Νικολάου, Στο άδειο μου πακέτο

Άστη να λέει, Πυξ Λαξ-Καρράς

Είδα τα μάτια σου κλαμένα, Πορτοκάλογλου, Αλεξίου

Μαίρη Παναγιωταρά, Αφροδίτη Μάνου




Female Genital Mutilation - FGM, Violence, Domestic violence, Dating violence, Psychological abuse, Trafficking in human beings, Sexual slavery, Child sexual abuse, Sexual abuse, Human rights, Sexual harassment in education, Prostitution, Comfort women...

Ήθη κι έθιμα που λένε μερικοί...

Υπάρχει Θεός ε; Τον είδε καμιά απ' αυτές;

Χρειάζεται παιδεία λένε άλλοι...

Κουράγιο γυναίκες...Ζωή είναι θα περάσει...λέω εγώ...

Δείτε περισσότερα εδώ

Read more!

ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ! ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ...ΑΛΛΑ ΚΙ Η ΑΛΛΗ, ΑΝΤΡΕΣ ΘΑ 'ΧΕΙ!

Female Genital Mutilation - FGM, Violence, Domestic violence, Dating violence, Psychological abuse, Trafficking in human beings, Sexual slavery, Child sexual abuse, Sexual abuse, Human rights, Sexual harassment in education, Prostitution, Comfort women...

Ήθη κι έθιμα που λένε μερικοί...

Ήθη κι έθιμα ε; Επιμένετε;

Υπάρχει Θεός ε; Τον είδε καμιά απ' αυτές;

Χρειάζεται παιδεία λένε άλλοι...

Κουράγιο γυναίκες...Ζωή είναι θα περάσει...λέω εγώ...

Δείτε περισσότερα εδώ

Read more!