Πιστεύω στην διαστροφή των λουλουδιών, των παρθένων. Πιστεύω στους αισθητικούς ορίζοντες που ανοίγονται από την ψυχανάλυση....

Πιστεύω

Πιστεύω στην ηλικία μου, στα χαρακτηριστικά της κάθε ηλικίας, στο καθήκον να ενισχυθούν αυτά τα χαρακτηριστικά.
Πιστεύω στην μη-ύπαρξη των επιβεβλημένα αναγκαίων υπάρξεων.
Πιστεύω στον μπρούντζο των λέξεων που ήχησαν στο πέρασμα των αιώνων.
Πιστεύω στις γάτες.
Πιστεύω στο θαύμα των κενών λόγων.
Πιστεύω στο παράλογο.
Πιστεύω στην διαστροφή των λουλουδιών, των παρθένων.
Πιστεύω στους αισθητικούς ορίζοντες που ανοίγονται από την ψυχανάλυση.
Πιστεύω σε φόρμες ασύλληπτες, αλλά με αντίκτυπο πρόωρα αναδρομικό στο σύγχρονο πνεύμα.
Πιστεύω στο σεξ.
Πιστεύω στην κραυγή.
Πιστεύω στις γαλότσες και στα προφυλακτικά.
Πιστεύω στη φωνή των προγόνων που έχει παρεισφρήσει στην κυκλοφορία της καρδιάς.
Πιστεύω στο ξίφος της πένας.
Πιστεύω στα όνειρα.
Πιστεύω σε μια οπτική σεξουαλική ολόκληρου του ζωντανού σύμπαντος.

Geo Bogza
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη
Πίνακας: Erik Ludvig Henningsen, Ζεστός Καφές

Read more!

Κάνε με αηδόνι Θεέ μου, πάρε μου όλες τις λέξεις κι άφησέ μου τη φωτιά, τη λαχτάρα, το πάθος, την αγάπη...

Foto: Yngve Hansen

Η βρύση του πουλιού

Κάνε με αηδόνι Θεέ μου, πάρε μου όλες
τις λέξεις κι άφησέ μου τη φωτιά,
τη λαχτάρα, το πάθος, την αγάπη,
να τραγουδώ έτσι απλά, όπως τραγουδούσαν
οι γρύλοι μία φορά κι αντιλαλούσε
η Πλούμιτσα τη νύχτα. Όπως η βρύση
του Πουλιού μες στη φτέρη. Να γιομίζω
με το μουμούρισμά μου τη μεγάλη
κυψέλη τα’ ουρανού. Να θησαυρίζω
τα νερά των βροχών και τις ανταύγειες
απ’ το θαύμα του κόσμου. Να μ’ απλώνουν
τις φούχτες του οι άνθρωποι κι ένας – ένας
να προσπερνούν. Κι αδιάκοπα να ρέω
τη ζωή, την ελπίδα, τη λάμψη του ήλιου,
του ηλιογέρματος το γαρουφαλένιο
ψιχάλισμα στα όρη, τη χαρά,
τα χρώματα να ρέω του ουράνιου τόξου
και τη βροχούλα της αστροφεγγιάς.
Ω τι καλά που ‘ναι σ’ αυτόν τον κόσμο !

Νικηφόρος Βρεττάκος

Πηγή: scripta manent

Read more!

Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω...

Φωτό: Γητεύτρια: Ο ουρανός της Βάρκιζας στις 28 Αυγούστου 2007

Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ

Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω
δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω δεν χαμπαριάζεις
πρότεινέ μου κάποια λύση
δεν θα σου παρα-κοστίσει

και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν'

Aφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους
έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
πως να ξεφύγω από τη μοίρα
κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης
και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ

Ρε μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω
κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω
'κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σου 'ρθει κατεβάζεις
μην θαρρείς πως με ταράζεις

γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν'.

Νικόλας Άσιμος

Μοναχικός Λύκος: Εικαστική παρέμβαση στον Ουρανό της Βάρκιζας! Αυτό θα πει συνεργασία Ιστολόγων! Ευχαριστούμε πολύ Λύκε μας!

Read more!

...κάνε το θάμα κι άσε τον να ζήσει όπως εζούσε σε μια μεριά που, τάχατες, να μοιάζει το νησί του! - Τί σου ζητάμε ε; Τί σου ζητάμε;

Οικία Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο

Δέηση για την ψυχή του Παπαδιαμάντη

Χριστέ μου, δώσ' του τη χαρά, τη μόνη που μπορούσε
να σου ζητήσει απάνω εκεί νοσταλγικά η ψυχή του.
κάνε το θάμα κι άσε τον να ζήσει όπως εζούσε
σε μια μεριά που, τάχατες, να μοιάζει το νησί του.

Να 'ναι τα βράχια στο γκρεμό βαθιά κουφαλιασμένα,
να 'χει σωριάσει η θάλασσα στην αμμουδιά τα φύκια,
κι αράδα αράδα στο γιαλό δεμένα, αποσταμένα,
να σιγοτρίζουν τα φτωχά σκιαθίτικα καΐκια.

Να 'ναι οι νησιώτισσες οι γριές, κι οι νιες, οι πεθαμένες
αυτές που τις θλιμμένες τους μας έλεγε ιστορίες -
να γνέθουν το λινάρι οι γριές στην πόρτα καθισμένες,
και δίπλα στα παράθυρα ν' ανθίζουν οι γαζίες.

Κ' ύστερα ακόμα να 'ναι ελιές, και νάναι κυπαρίσσια,
σκυμμένα νάναι και το φώς τ' αχνό να προσκυνάνε,
να τόνε περιμένουνε στον κάμπο τα ξωκκλήσια
Και την καμπάνα τους μακριά οι αγγέλοι να χτυπάνε.

Δώσ' του, Χριστέ μου, τη στερνή χαρά να ιδεί και πάλι
τη γνώριμή του τη ζωή κοντά στ' ακροθαλάσσι !
Αχ, έτσι αθώα, κ' έτσι απλά κι αγνά την είχε ψάλει,
που της αξίζει εκεί ψηλά μαζί μ' αυτόν ν' αγιάσει!..

Λάμπρος Πορφύρας
Kι εγώ! Προσυπογράφω το αίτημα!

Read more!

Blaise Cendrars: Πάσχα στη Νέα Υόρκη Ζώα του τσίρκου που σαλτάρουν τους μεσημβρινούς Και που τους ρίχνουν, σα σε σκύλους, ένα κομμάτι μαύρο κρέας...

Για να μην υποβαθμίσω το ποίημα-αριστούργημα, που λέγεται ότι την ιδέα του, «έκλεψε» ακόμα κι αυτός ο Απολλιναίρ, με την απίστευτα ενδιαφέρουσα βιογραφία του ποιητή, ίσως του πιο γοητευτικού άντρα και του πιο μποέμ του αιώνα που πέρασε, άντρας-αλάνι, αλλά το διαμάντι, όχι το ζιργκόν! Κι επειδή έχω και καταπληκτικές φωτογραφίες του, αλλά και άλλα ενδιαφέροντα από την Πρόζα του Υπερσιβηρικού του και της Ιωάννας της Γαλλίας, σε μετάφραση Κλείτου Κύρου, μέχρι την καταυγαστική ποίηση του πολύπλαγκτου Σαντράρ, όπως έγραψε πολύ εύστοχα ο Καραβασίλης στην Αυγή, το έκανα ξεχωριστό ποστ στην Υπεράσπιση της Ποίησης. Για την ώρα, ας απολαύσουμε το Πάσχα στη Νέα Υόρκη κι ας αναλογιστούμε μέρες που είναι, βοήθειά μας, τί άλλαξε από τότε που σταυρώθηκε ο Χριστός, γιατί τελικά θυσιάστηκε; Ή τί άλλαξε από τότε που έγραψε το ποίημά του ο Σαντράρ; Είναι ακριβώς αυτό που έλεγε ο Μαρξ στο Σόχο, δια στόματος Χάουαρντ Ζιν: Οι ίδιοι άστεγοι, ίσως πολλοί περισσότεροι, η ίδια απόγνωση, η ίδια φτώχεια, η ίδια παράνοια στις γειτονιές του κόσμου... Καλό Πάσχα!

Ο Blaise Cendrars, όπως τον ζωγράφισε ο Amedeo Modigliani(άλλος καταπληκτικός αυτός!), το 1917

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Κύριε, Εσύ θυσιάστηκες για τους φτωχούς του κόσμου·
Να' τοι, σα ζώα, όλοι μαζί, μες στα φτωχοκομεία.
Έρχονται απ' τον ορίζοντα μαύρα μεγάλα πλοία
Και τους αδειάζουν σωρηδόν σε γέφυρες πλωτές.
Έλληνες, Ιταλοί, Σπανιόλοι, Ρώσοι,
Και Βούλγαροι και Πέρσες και Μογγόλοι·
Ζώα του τσίρκου που σαλτάρουν τους μεσημβρινούς
Και που τους ρίχνουν, σα σε σκύλους, ένα κομμάτι μαύρο κρέας.
Αυτό το βρώμικο φαΐ είν' όλη η ευτυχία τους.
Κύριε, λυπήσου τους λαούς του κόσμου που υποφέρουν.
[…]
Στη συνοικία βρίσκομαι όπου θα δεις τους κλέφτες,
Τους άφραγκους, τ' αλάνια, τους κλεπταποδόχους.
Σκέφτομαι τώρα στο Σταυρό τους δυο ληστές μαζί Σου·
Ξέρω, στη δυστυχία τους θα τους χαμογελάσεις.
Κύριε, ο ένας τους ήθελε ένα σκοινί με κόμπο,
Αλλά κοστίζει το σκοινί, δεν το χαρίζουν, Κύριε.
Μιλούσε σαν φιλόσοφος ο γερο-κατεργάρης. Κι εγώ με λίγο όπιο
Πιο γρήγορα τον έστειλα στην πύλη του Παράδεισου.
Σκέφτομαι ακόμη αυτούς τους μουσικούς των δρόμων,
Τον τυφλό βιολιστή, τον κουλό με τη λατέρνα,
Την τραγουδίστρια με το ψάθινο καπέλο και τα ψεύτικα, χάρτινα
ρόδα·
Το ξέρω, αυτοί μας τραγουδούν στους αιώνες των αιώνων.
Κύριε, ελέησέ τους, κι όχι αν θες με του γκαζιού το στόμιο.
Χρήματα, δώσ' τους χρήματα, σ' αυτόν εδώ τον κόσμο.


Blaise Cendrars, Πάσχα στη Νέα Υόρκη (αποσπάσματα)
Μπλαιζ Σαντράρ / Πάσχα στη Νέα Υόρκη / Les Paques à New York.
Μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης,
τρίτη έκδοση-δίγλωσση, Αθήνα, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, 1999, σσ. 17-19, 21.

Πηγή ποιήματος: Πύλη για την ελληνική γλώσσα

Les Pâques à New York est un poème de Blaise Cendrars (1887-1961), publié en 1912 sous le titre Les Pâques aux Hommes nouveaux, une maison d'édition qu'il a créée la même année avec Emil Szittya. C'est en 1919 que le poème recevra son titre définitif.

Read more!

Charles Péguy: ...και το «Πάτερ ημών» είναι ο Ρήγας και το «Χαίρε Μαρία» είναι η Ντάμα κι οι άλλες προσευχές είναι οι πιστοί βαλέδες...

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΟ

Κι είναι το κύμα των «Πάτερ ημών» στέρεο και πιο αρίφνητο από τ' άστρα τ' ουρανού. Και βλέπω το δεύτερο κύμα πίσω του, κι είναι ένα κύμα αρίφνητο, γιατί 'ναι το κύμα με τα λευκά πανιά, το αρίφνητο κύμα των «Χαίρε Μαρία»!
Κι είναι ένα κύμα από μικρά καράβια. Κι η πρώτη σειρά των κουπιών είναι: Χαίρε Μαρία, κεχαριτωμένη!
Κι η δεύτερη σειρά των κουπιών είναι:
Παρθένε, Μήτηρ του Θεού.
Κι όλα αυτά τα «Χαίρε Μαρία» κι όλες αυτές οι προσευχές προς την Παρθένον και Κεχαριτωμένην είναι λευκές καραβέλες, γερμένες ταπεινά κάτω από τα πανιά τους στην επιφάνεια των υδάτων· σαν λευκές περιστέρες που θα τις πέρναμε στα χέρια.
Γιατί οι λευκές περιστέρες που κρύβονται μες στα φτερά τους,
αυτές οι λευκές, φιλικές περιστέρες, που γέρνουνε στην επιφάνεια των χεριών μας,
αυτές οι περιστέρες που τα χέρια μας έχουν συνηθίσει,
αυτές οι αρματωμένες καραβέλες,
οι πιο επιτήδειες είναι απ' όλα τα καράβια,
αυτές, θέλω να πω, που φαίνονται πρώτες μπροστά στο λιμάνι.

Τούτο το «Πάτερ ημών», λέγει ο Θεός, των προσευχών είναι ο πατέρας. Σαν τον μπροστάρη, τον οδηγόν είναι.
Είναι ένας άντρας ρωμαλέος, κι η προσευχή «Χαίρε Μαρία»είναι σαν ταπεινή γυναίκα,
κι οι άλλες προσευχές τους ακλουθούν σαν τα παιδάκια.
Και το «Πάτερ ημών» και το «Χαίρε Μαρία» είναι όπως ο άντρας κι η γυναίκα,
που ο ένας πάει πίσω απ' τον άλλο διασχίζοντας το πλήθος που για την πομπήν ήρθε,
και πάει ο άντρας μπροστά μπροστά και σκίζει το κύμα του πλήθους.
Της οργής μου το πλήθος,
και το αυλάκι που ανοίχτηκε ακλουθά το πλήθος.
Και σήκωσε ο άντρας στους ώμους του το περίεργο παιδί του, την Ελπίδα.
Κι είναι το «Πάτερ ημών» ο βασιλιάς και το «Χαίρε Μαρία» είναι η βασίλισσα κι η Ελπίδα είναι ο διάδοχος του θρόνου.
Κι είναι ένα παιχνίδι της τράπουλας, και το «Πάτερ ημών» είναι ο Ρήγας και το «Χαίρε Μαρία» είναι η Ντάμα κι οι άλλες προσευχές είναι οι πιστοί βαλέδες...
Και το βασίλειο του «Πάτερ ημών» είναι το ίδιο βασίλειο της ελπίδας: Δος ημίν σήμερον τον άρτον ημών τον επιούσιον.
(Και το βασίλειο του «Χαίρε Μαρία» είναι ένα πιο κρυφό βασίλειο.)

Charles Péguy
Μετ Άρης Δικταίος

Portrait de Charles Péguy, par Carrier Belleuse Gorguet

Charles Péguy: Socialist, Dreyfusard, Catholic Apologist, Epigrammist, Opponent of Jaurès, KIA at Opening of the Battle of the Marne, Villeroy, Sept 5, 1914.

Γεννήθηκε το 1873 στην Ορλεάνη και σκοτώθηκε το 1914 στη μάχη του Μάρνη. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς βρέφος ακόμα έχασε τον πατέρα του. Το 1894 μπήκε στην Οικονομική Σχολή αλλά δεν συνέχισε τις σπουδές του. Το 1900 εξέδωσε το περιοδικό Les Cahiers de la Quinzaine, απ' όπου υποστήριζε τις ιδιότυπες απόψεις του για το σοσιαλισμό, που προσπαθούσε να τον εναρμονίσει με το χριστιανισμό. Το 1908 άνοιξε το «Σοσιαλιστικό Βιβλιοπωλείο» κοντά στη Σορβόννη, που δεν μπόρεσε να το διατηρήσει γιατί διαφώνησε με τους φίλους του διανοούμενους , για την υπόθεση Ντρέυφους, του οποίου υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής.

Read more!

Πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μέσ' απ' τα πιο πικρά βιβλία...Πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία...

ΠΙΣΤΕΥΩ

Πιστεύω στα χαλασμένα ρολόγια γιατί μπορώ να τα φτύνω άφοβα
Πιστεύω στις πέντε ηπείρους για τα ωραία χρώματά τους πάνω στο χάρτη
Πιστεύω στις άδειες κάμαρες που ξεκλειδώνοντας βρίσκεις καμιά φορά τον εαυτό σου
Πιστεύω στους τρελούς την ώρα που προσεύχονται και στις μηλιές το βράδυ που συλλογιούνται
Πιστεύω στα μικρά φτωχά ενθύμια της μητέρας μου και στην άσπιλη σύλληψη της Παρθένου
Πιστεύω στη φωνή του ομπρελά που είναι μια ολόκληρη χαμένη νεότητα
Πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μέσ' απ' τα πιο πικρά βιβλία
Πιστεύω στο φίλο που συναντάς άξαφνα μέσα σ' ένα παραμύθι
Πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία
Πιστεύω στο φεγγάρι, όταν πέφτει στο πηγάδι, για να μη φαίνεται, καθώς σκύβει να το δει, η πλάτη του ραχητικού παιδιού
Πιστεύω στα σκυλιά που όταν γαβγίζουν σηκώνουν το κεφάλι, σαν κάποιον να κοιτάζουν που περνάει πιο ψηλά...

Τάσος Λειβαδίτης
Ο τυφλός με το λύχνο
Εκδόσεις Κέδρος


Για να μην ξεχνιόμαστε με τα πατερημά και τα πιστεύω των ποιητών, που είναι τόσο όμορφα. Σωστά;

Read more!

Σ' είδε κι ένας γέρος κι άρχισε να κάνει το σταυρό του εμπρός σου σα στην Παναγιά!

ΝΤΑΛΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Ντάλα μεσημέρι κι έπαιρνες το μπάνιο
μέσα σε μια μπάρα στον Καλοκαιρινό.
Φόραγες μπουρνούζι φως αχνογεράνιο
κι ήσουν σα λουλούδι και σαν ξωτικό.

Σ' είδαν τα τζιτζίκια κι αποτρελαθήκαν
πάνω στα πλατάνια και στις καστανιές.
Σ' είδαν και τ' αγρίμια και δειλά συρθήκαν
να κρυφτούν στις φτέρες και στις λαδανιές.

Σ' είδε κι ένα αγόρι του φτωχού τσομπάνη
και γυρνά θλιμμένο πέρα στην πλαγιά.
Σ' είδε κι ένας γέρος κι άρχισε να κάνει
το σταυρό του εμπρός σου σα στην Παναγιά.

Πέτρος Μάγνης

Ο Πέτρος Μάγνης γεννήθηκε στη Ζαγορά του Πηλίου το 1880 και πέθανε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1953. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε στην Αλεξάνδρεια. Όταν πέθανε, σύμφωνα με επιθυμία του, η τεράστια φιλολογική του βιβλιοθήκη που αποτελούνταν από 3.000 βιβλία και πάνω από 3.500 περιοδικά, όλα σπάνιες εκδόσεις της Ελληνικής ομογένειας της Αιγύπτου, δωρήθηκε στην Βιβλιοθήκη της Ζαγοράς.

Το συγκεκριμένο ποίημα το αγαπώ πολύ. Ο αυθορμητισμός του Μάγνη, η απλότητα και οι πανέμορφες εικόνες που δημιουργεί στον κάθε στίχο, με μάγεψαν. Είδα όλο το ποίημα μπροστά μου ταινία. Και ήταν τόσο γλυκά όλα...

Read more!

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς Μείνε 'κει Κι εμείς θα μείνουμε στη γη... Με τα παιδάκια τα καλά και με τα κωλοπαίδια... Jacques Prevert!

ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς
Μείνε κει
Κι εμείς θα μείνουμε στη γη
Πού 'ναι φορές τόσο όμορφη
Με τα Μυστήρια της Νέας Υόρκης της
Και με τα Μυστήρια των Παρισίων της
Αντάξια με τα μυστήρια της Τριάδας
Με το μικρό κανάλι της στην Ούρκ
Με το μεγάλο σινικό της τείχος
Τον ποταμό της στο Μορλέ
Με τις μέντες του Καμπρέ
Με τον Ειρηνικό της Ωκεανό
Και τις δυο στέρνες του Κεραμεικού
Με τα παιδάκια τα καλά και με τα κωλοπαίδια
Μ' όλα τα θαύματα του κόσμου
Που 'ναι εδώ
Απλά πάνω στη γη
Χαρισμένα σ' όλο τον κόσμο
Σκορπισμένα
Μαγεμένα κι αυτά τα ίδια με την ομορφιά τους
Και που δεν τολμούν να τ' ομολογήσουν
Όπως κορίτσι όμορφο
Που δεν τολμά να δείξει το κορμί του γυμνό
Με τ' ανυπόφορα κακά του κόσμου
Λεγεώνες ολόκληρες
Με τους λεγεωνάριούς τους
Με τους βασανιστές τους
Με τους αφεντάδες τούτου του κόσμου
Τους αφεντάδες με τους παπάδες τους, τους χαφιέδες
Και τους καραβανάδες τους
Με τις εποχές
Με τα χρόνια
Με τα όμορφα κορίτσια και τους μάπες
Με το σαράκι που σαπίζει μέσα στ' ατσάλι
Των κανονιών.

Jacques Prevert
Μετ Δημήτρης Καλοκύρης

Jacques Prevert, Paris 1955
φωτ. Robert Doisneau

Read more!