Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

...κάνε το θάμα κι άσε τον να ζήσει όπως εζούσε σε μια μεριά που, τάχατες, να μοιάζει το νησί του! - Τί σου ζητάμε ε; Τί σου ζητάμε;



Οικία Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο


Δέηση για την ψυχή του Παπαδιαμάντη

Χριστέ μου, δώσ' του τη χαρά, τη μόνη που μπορούσε
να σου ζητήσει απάνω εκεί νοσταλγικά η ψυχή του.
κάνε το θάμα κι άσε τον να ζήσει όπως εζούσε
σε μια μεριά που, τάχατες, να μοιάζει το νησί του.

Να 'ναι τα βράχια στο γκρεμό βαθιά κουφαλιασμένα,
να 'χει σωριάσει η θάλασσα στην αμμουδιά τα φύκια,
κι αράδα αράδα στο γιαλό δεμένα, αποσταμένα,
να σιγοτρίζουν τα φτωχά σκιαθίτικα καΐκια.

Να 'ναι οι νησιώτισσες οι γριές, κι οι νιες, οι πεθαμένες
αυτές που τις θλιμμένες τους μας έλεγε ιστορίες -
να γνέθουν το λινάρι οι γριές στην πόρτα καθισμένες,
και δίπλα στα παράθυρα ν' ανθίζουν οι γαζίες.

Κ' ύστερα ακόμα να 'ναι ελιές, και νάναι κυπαρίσσια,
σκυμμένα νάναι και το φώς τ' αχνό να προσκυνάνε,
να τόνε περιμένουνε στον κάμπο τα ξωκκλήσια
Και την καμπάνα τους μακριά οι αγγέλοι να χτυπάνε.

Δώσ' του, Χριστέ μου, τη στερνή χαρά να ιδεί και πάλι
τη γνώριμή του τη ζωή κοντά στ' ακροθαλάσσι !
Αχ, έτσι αθώα, κ' έτσι απλά κι αγνά την είχε ψάλει,
που της αξίζει εκεί ψηλά μαζί μ' αυτόν ν' αγιάσει!..

Λάμπρος Πορφύρας
Kι εγώ! Προσυπογράφω το αίτημα!


5 σχόλια:

νεφελόεσσα είπε...

τόσο σπουδαίος, τόσο ταπεινός, τόσο άγιος...

BOSKO είπε...

αυτά είναι! Και μετά βγαίνει ο μπόσκο κι ο κάθε μπόσκο και σου λέει για Μπουκόβσκι, κατάλαβες; κόλλαγε πολύ ο Παπαδιαμάντης μετά τα posts για τους Ταρκόφσκι! Καλή επιλογή στη σειρά!

γητεύτρια είπε...

νεφελόεσσα

Από τις μορφές που και μόνο στο άκουσμα του ονόματός τους, σκύβεις να τους φιλήσεις το χέρι! Από σεβασμό και συγκίνηση!

γητεύτρια είπε...

BOSKO

Έλα μου ντε! :))) Αυτή είναι η χαρά στα μπλογκς. Οι ετερόκλητες επιλογές. Για να μην πλήττουμε...
Τώρα που το λες... έχεις δίκιο. Ασυνείδητα λειτούργησα. Όντως κολλάει ο Παπαδιαμάντης με τους Ταρκόφσκι. Είσαι γάτος.
Αν δεν έχεις δει την κυρία με το σκυλάκι, μην το χάσεις! Πολύ ενδιαφέρουσα κόπια...

mareld είπε...

Υακινθάκι μου!

"Το φως του Παπαδιαμάντη βρίσκεται μάλλον πιο κοντά στο πανάρχαιο λυχνάρι. Αλλά σ΄ένα λυχνάρι το φως αν υπάρχει, οφείλεται στο λάδι. Θησαυρισμένο το δικό του από τους ελαιώνες των παιδικών του χρόνων, άργησε ν΄ανέβει στο φιτίλι. Χρόνια και χρόνια φυλαγμένο στο υποσυνείδητό του, γαλήνευε, καταστάλαζε, όλα της παιδικής ηλικίας τα περιστατικά, μ΄έναν τρόπο που θα έδινε το δικαίωμα να υποστηρίξει κανείς πως η ωρίμανση του συγγραφέα γινόταν εν αγνοία του εκεί, σε μια περιοχή όπου ο άνθρωπος δε διαθέτει την κουτή ευφυΐα να ξεχωρίζει αυτά που βλέπει απ΄αυτά που αισθάνεται. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει". Ελύτης.

Η ψυχή του αγνή και γεμάτη Έρωτα!!!!
.."δίπλα στα παράθυρα ν' ανθίζουν οι γαζίες".

Φιλιά!
Και ευχαριστώ για τη χαρά που μας χαρίζεις!

ΥΓ
Παιδί του Έρωτα και όχι μόνο..στο τζιβαέρι ελπίζω να χαρείς..