Και θυμάμαι τη βροχή απαλή, αργή, να γρατζουνάει τα τζάμια όπως γρατζουνάω το δέρμα σου, με τον ίδιο τρόπο που ο χρόνος μας γρατζουνάει κάποτε αποκαλύπτοντας ότι είναι επίσης όμορφος ο έρωτας στην ανάκληση μνήμης και τη συνενοχή.

Στις μέρες της βροχής

Στη Mari Carmen

Θα ξέρεις δια της παρούσης ότι θα επιδεινωθεί η ζωή.
Mariano Maresca

Αρκετά περίεργα
η ζωή είχε περάσει χλιαρά
μέσα απ' το κορμί σου στο δικό μου.

Ακούω την κρύα βροχή να μαζεύεται
πάνω στις τσίγκινες στέγες
και η νύχτα με παγιδεύει
στον αιώνιο ιδρώτα της ησυχίας της.
Ίσως
θα έπρεπε να σε ξυπνήσω, να σε κάνω να μοιραστείς
αυτό το προαίσθημα
της μακρινής ομορφιάς
με το οποίο μπερδεύτηκα μόλις μια στιγμή
πριν επιστρέψω σε σένα
που εγκαταλείπεσαι
στην υπέροχη παρουσία
της αναπνοής σου.

Περνούν αργά τ' αυτοκίνητα.
Ακούω επίσης
την καρδιά σου μακρινή
να περνά χαράματα μέσα απ' τη βροχή
και με φοβίζει η σκιά
της τόσης οικειότητας.

Είναι αργά.
Ένας γράφει τη ζωή του σ' ένα ποίημα,
αναλύει τον έρωτα
και προσαρμόζεται
να συνεχίσει ως έχει, μαζί με το κορμί σου
που ίσως με θυμάται ακόμα
γυμνό μέσα στα σεντόνια,

ή τις βροχερές νύχτες, που μας επιβεβαιώνουν
ότι η ζωή, ενδεχομένως υπέροχη,
δεν είναι πάντα διαθέσιμη
και ότι μερικές φορές προκύπτει ακόμη και μεγάλη,
φοβερή όπως τώρα,
εν τω μεταξύ, να φοβάμαι να σε φιλήσω τυχαία.

Το ξέρω. Γίναμε ξένοι
μας μιλούν σημάδια πολύ οικεία,
αγχωμένοι στους δρόμους
μιας νέας πόλης,
ελπίζοντας ότι ίσως να μας φωτογραφίσουν
μπροστά σ' αυτό τον έρωτα και τις ουλές του,
αυτό που συγχέουμε με τα δικά μας αισθήματα
ή ίσως
-τις νύχτες της τρέλας-
με μια αίσθηση υγρασίας στα μάτια.

Ωστόσο με λίγα λόγια συνοψίζονται
σχεδόν όλες οι μέρες,
των συλλαβών τους συμπεριλαμβανομένων
στους στίχους μου και στην ευτυχία.
Χλιαρά τα χρόνια
μας αποκαλύπτουν
ότι τίποτα πια δεν υπάρχει χωρίς τον ιδρώτα σου και τον δικό μου,
ότι είμαστε ακόμη πολύ σεμνότυφοι
όταν εκπλησσόμεθα
φοβούμενοι το πάθος,
γεμάτοι άσχημα, ανομολόγητα ένστικτα.

Γι αυτό, ενώ βρέχει,
ευχαριστώ το κορμί σου μες στα σεντόνια
κι αυτό το μελαγχολικό πάθος
να χαϊδεύω τους μηρούς σου,
αρκετά παράξενους
και υπέροχους σαν ένα όνειρο
που μόλις φτάνει.



II


Ο Νοέμβριος
μπορεί να είναι μια κατάκτηση,
γιατί επιστρέφει πάλι
πάνω στις τέντες,
στις καρφίτσες από μίμηση μαργάρου,
στα φτηνά ντεμισεζόν παλτά
όπου εσύ κρυβόσουν
ξαφνικά και ο πόθος μου.

Κι επιστρέφει
με την αδέξια υπομονή της πίστης,
όπως η μελωδία
από ένα παλιό τραγούδι που θυμόμαστε.
Ξέρεις πια ότι το φθινόπωρο,
παραπάνω από το μουσκεμένο
φτέρωμα των δένδρων,
παραπάνω απ' το φως κι απ' τη γη την ίδια,
ήταν ένα ακυρωμένο ραντεβού, χαμένο ανάμεσά μας.

Τώρα
μας αγκαλιάζει ο χρόνος ασθενικά στα πόδια,
σπάζοντάς μας το βήμα, απομακρύνοντας τα φύλλα
των αναρρηχητικών,
ενώ όλα είναι ίδια και μας αναγγέλει
εκείνη την παλιά ανάμνηση μπερδεμένη από τις ώρες,
εκείνα τα καραβάνια
των ημερών χωρίς αίσθηση
που περνούσαν βουίζοντας μπροστά από τα μάτια,
που έφερναν μαζί τους
μονάχα δυο κορμιά ερωτευμένα ή φοβισμένα.

Και δεν είναι πια η συνήθεια να με πλησιάζεις,
παίρνοντάς μου τη ζώνη, ποθώντας σε
μ' έναν πόθο γαλάζιο σαν ένας άνεμος ήσυχος
ή να περνάς αργά
όταν βαραίνουν τα φύλλα κάτω απ' τα πόδια
και οι καμπάνες τρίζουν
σκαλωμένες στα δέντρα.

Και δεν είναι η συνήθεια να σ' ακολουθήσω,
να μάθω να σταματώ στις βιτρίνες
και να ακούω τη φωνή σου να φτάνει, κατρακυλώντας στο αυτί
σώζοντας την απόσταση
που ταιριάζει ανάμεσα σε δυο κορμιά.
Ήταν η ζωή λοιπόν
εκείνη που μας θύμιζε,
με τις ξεκάθαρες σειρήνες των καραβιών της
και τα κοσμήματά της,
ότι ακολουθούσε σφύζοντας ανάμεσά μας,
κατεστραμμένη,
νεφελώδης και εφήμερη
όπως το ξηρό σπέρμα
πάνω στο κρύο πια δέρμα
ότι τόσο έxουμε αγαπηθεί και σχεδόν πάντα.
Ή ίσως προτιμάμε
μια γιορτή έρωτα όπου συναντιόμαστε
για να καταφέρουμε να δούμε
αυτό που δεν ιδώθηκε ποτέ..

Δεν γνωρίζεις ότι το σώμα σου
τις νύχτες χωρίς καιρό όπως αυτή,
συγχέεται ξαφνικά με το χάραμα,
που το κρατά κοιμισμένο δίπλα μου.

Αλλά ο Νοέμβρης επιστρέφει
με την αδέξια υπομονή της πίστης
(τα ίχνη του έρωτα πάνω στους ώμους
όπως ένα καραβάνι με ανάκατες λεπτομέρειες),
και ίσως μπορεί να είναι μια κατάκτηση,
γιατί όλα είναι πιο σαφή.


Θυμάμαι
τις πρώτες αγκαλιές, μόνοι,
κολλημένοι στον τοίχο,
δραπετεύοντας από τη βροχή
μιας παλιάς πόλης,
φρεσκοερωτευμένοι ακόμη,
ευτυχισμένοι και νευρικοί.
Ή την ξαφνική υγρασία των μαλλιών σου
μουσκεμένα από έρωτα κι από την καταιγίδα
στους ανοιχτούς κάμπους
ίδια με τα κορμιά μας στην έξαψη του Αυγούστου.
Και τις νύχτες της κακόκεφης ειρήνης
όπου αγωνίζεται ο έρωτας ενάντια στο κρύο,
τουρτουρίζοντας κάτω από τα σύννεφα
πάνω στο κρεβάτι της παγωνιάς.
Και θυμάμαι
τη βροχή απαλή, αργή, να γρατζουνάει τα τζάμια
όπως γρατζουνάω τη σάρκα σου,
με τον ίδιο τρόπο που ο χρόνος μας γρατζουνάει
κάποτε αποκαλύπτοντας
ότι είναι επίσης όμορφος ο έρωτας στην ανάκληση μνήμης
και τη συνενοχή.

Ανοίγουμε το μπαλκόνι
αλυχτώντας στο φεγγάρι
με το κορμί τεντωμένο ψηλά,
όμορφοι σαν λύκοι
που τώρα καταλαβαίνουν την κατεύθυνση απ΄την οποία έρχονται,
που τώρα γνωρίζουν την εποχή στην οποία ζουν.

Είναι ένα φως διαφορετικό
από τα περιβάλλοντα.

Πάνω στο δέρμα σου συνθλίβονται
οι σταγόνες της βροχής
και η γη εκτείνεται κηλιδωμένη σαν μια τίγρη.



III
Μας επισκέπτεται ο έρωτας. Έχει το σπίτι
μια ανάμνηση τυφλή
του ήλιου πάνω στα μπράτσα
και το μελαγχολικό πάθος των βοτάνων στο δέρμα.

Θα πρέπει ν' αγκαλιάσουμε σοβαρά
αυτό το γκρίζο πρωινό όλων των νοσταλγιών
και να συμβιβαστούμε με το φως
το οποίο αρχίζει να μας εκνευρίζει
κάτω από τις πόρτες
σαν ένας μυστικός θεατής τον οποίον πρέπει να ανεχτούμε.

Είναι πάρα πολλά πράγματα.
Φαίνεται ότι ο χρόνος κυλά αδιάφορα,
ξένος ανάμεσά μας
που έχουμε μιλήσει τόσο πολύ για τη ζωή
για να φτάσουμε έγκαιρα στ' ανοιχτά της μάτια,
στη ροζ θηλή της
στην υπέροχη πια καμπύλη των κορμιών
που ψάχναμε μαζί,
βιαστικά,
ανοίγοντας φερμουάρ
μ' αυτήν την ανυπομονησία των ερωτευμένων.

Ο ήλιος
που δείχνει την αβέβαιη σάρκα των χειλιών σου
πλησιάζει έρποντας και μου θυμίζει
πως είναι δυνατόν να ξανατρέξουμε
ενώ σβήνονται αργά τα τελευταία αστέρια.
Πριν να γεννηθείς και να γεννηθώ
κάποιος έπρεπε να ζήσει σ' αυτά τα δωμάτια
να τα υποφέρει ακριβώς μόνο τις βδομάδες,
που κατοικήθηκαν από πόθους μισοπραγματοποιημένους.

Οι άνθρωποι της μοναξιάς.

Ίσως όλα να αξίζουν
αν μια μέρα...

Εμείς
που τίποτα δεν κάναμε, ούτε καν ένα σπίτι.

Είναι πιο σοφός ο έρωτας όταν ξημερώνει,
όταν πια αρχίζει να ακούγεται το πρωί,
στον μακρύ δρόμο, τον έρημο απ' τη σάρκα σου.

Luis García Montero
Mετ. Μαριάννα Τζανάκη

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Read more!

Bebo Valdés & Diego El Cigala - La bien pagá! Η καλά πληρωμένη!... μου έδωσες μόνο ένα φιλί το μοναδικό φιλί που δεν πλήρωσα...

Τίποτα δε σου χρωστάω,
τίποτα δε σου ζητάω
φεύγω απ' το πλάι σου, ξέχνα με πια
Έχω χρυσοπληρώσει το μελαμψό κορμί σου
Μην καταριέσαι, PAYA*, κι είμαστε εντάξει.

Δε σ' αγαπώ
Δε μ' αγαπάς
Εσύ μου δόθηκες, εγώ τίποτα δε σου ζήτησα
Μη μου προσάπτεις, αυτό που έχασες
κι εγώ επίσης στο πλάι σου έχασα.

Καλά πληρωμένη
ναι είσαι καλά πληρωμένη
γιατί αγόρασα τα φιλιά σου
και ήξερες να μου δοθείς
για μια χούφτα φράγκα
καλά πληρωμένη, καλά πληρωμένη
υπήρξες καλά πληρωμένη, γυναίκα

Δε σε απατώ
θέλω μια άλλη
μη νομίσεις ότι γι αυτό σε προδίδω
Δεν έπεσα στην αγκαλιά σου
μου έδωσες μόνο ένα φιλί
το μοναδικό φιλί που δεν πλήρωσα

Τίποτα δε σου ζητάω
τίποτα δε σου παίρνω.
Μέσα σ' αυτούς τους τοίχους
αφήνω θαμμένες
λύπες και χαρές, που σού 'δωσα και μού 'δωσες
κι αυτά τα κοσμήματα που τώρα θα φοράς γι' άλλα μάτια.

*PAYA = Η μη τσιγγάνα... για τους τσιγγάνους.

Από τις δεκάδες εκτελέσεις αυτού του τραγουδιού, αυτή είναι η αγαπημένη μου, με δεύτερες του Miguel De Molina και της Sara Montiel.

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Πηγή βίντεο:hijodelaluna

Αφιερωμένο στην Juanita με ευχαριστίες για όσα μας έχει χαρίσει!

Read more!

Γιατί θέλω τυφλά το κορμί σου. Γιατί ποθώ την απόλυτη ομορφιά σου. Γιατί αναζητώ αυτή τη φριχτή, αυτή τη θανατερή αλυσίδα που σέρνει απαρηγόρητα.

Τυφλά

Γιατί θέλω τυφλά το κορμί σου.
Γιατί ποθώ την απόλυτη ομορφιά σου.
Γιατί αναζητώ αυτή τη φριχτή, αυτή τη θανατερή
αλυσίδα που σέρνει απαρηγόρητα.

Απαρηγόρητα. Δόντι με δόντι,
να πίνω τον έρωτά σου, τη γεμάτη νύχτα σου.
Δόντι με δόντι, Κύριε, φλέβα με φλέβα,
να πίνεις το θάνατό μου. Αργά αργά.

Γιατί θέλω το κορμί σου και το κυνηγώ
μέσα απ' το αίμα κι απ' το τίποτα.
Γιατί ψάχνω τη νύχτα σου, την πλήρη, την απόλυτη.

Γιατί θέλω να πεθάνω, να πεθάνω μαζί σου
μ' αυτή την τρομερή ερωτευμένη θλίψη
που θ' αγκαλιάζεις, Θεέ μου, όταν πεθάνω.

Blas de Otero
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Η απαγγελία εδώ

Cumbres de mi Gran Canaria
Alfredo Kraus y Los Sabandeños

Read more!

Manzanita: Όταν σε τυλίγει η νύχτα...

Με την Χουανίτα αποφασίσαμε, αφού έχουμε κοινή αγάπη στα ίδια τραγούδια, στις ίδιες μουσικές, στην ίδια κουλτούρα, αυτή των τσιγγάνων και του φλαμένκο της Ανδαλουσίας και της Λατινικής Αμερικής, να κάνουμε ένα ποστ μαζί. Της χρωστώ πολλές όμορφες ώρες, αφού την διαβάζω από παλιά, πολύ πριν βρεθούμε στα μπλογκς. Εκτιμώ απεριόριστα τις γνώσεις της και θεωρώ μεγάλη τιμή τη συνεργασία μαζί της. Την ευχαριστώ θερμά και εύχομαι να είναι μόνο η αρχή για μια συνεργασία πάνω σε όσα αγαπάμε, αφού είχαμε την τύχη να βρεθούμε εδώ και να μοιραστούμε τις αγαπημένες μας μουσικές και τα αγαπημένα ποιήματα. Το ποστ είναι ολόκληρο φτιαγμένο από την Χουανίτα, εγώ έκανα μόνο τη μετάφραση του υπέροχου τραγουδιού που μου έστειλε.

Γράφει λοιπόν η Juanita La Quejica από το Sobreviviendo :

«Αυτές τις μέρες ακούω το Gitano Cubano του Manzanita, που χάθηκε τόσο πρόωρα στα 48 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του αυτήν την ερωτικά σπασμένη φωνή και το γεμάτο δεξιοτεχνία παίξιμο της κιθάρας, που κάνουν ακόμα και σήμερα την καρδιά όσων αγαπούν το flamenco να χτυπά πιο γρήγορα όταν ακούν το έργο του.
Το Gitano Cubano, που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2002, είναι το κύκνειο άσμα του. Μέσα από αυτό, ο σπουδαίος cantaor "εφορμά" στο son cubano αποφασισμένος να το γεμίσει με άρωμα flamenco, να το προσαρμόσει στα δικά του μουσικά μέτρα και σταθμά. Στο ταξίδι τον συνοδεύουν οι συνοδοιπόροι του στο flamenco Raimundo Amador και Lolita, ενώ η Lucrecia από τον κόσμο της salsa ερμηνεύει μαζί του μια ενδιαφέρουσα εκδοχή του Dos Gardenias.
Ένα από τα πιο όμορφα παλαιότερα τραγούδια του Manzanita, το Cuando la noche te envuelve, με στίχους γεμάτους αγάπη, παρακάλεσα την πολυτάλαντη Γητεύτρια να μας το μεταφράσει και να το αναρτήσουμε ταυτόχρονα στα blogs μας, καθώς έχει την ικανότητα να αποδίδει πιστά το κλίμα και το νόημα ενός ποιήματος από τα ισπανικά στα ελληνικά. Σε ευχαριστώ πολύ Γητεύτρια για την προθυμία και για την μετάφραση. Είναι χαρά μου που "βρεθήκαμε" σε αυτόν τον χώρο. »

Όταν σε τυλίγει η νύχτα

Όταν τη νύχτα σε τυλίγουν
τα φτερά από το τούλι του ονείρου
και οι μακριές σου βλεφαρίδες
φαίνονται τόξα από έβενο,
για ν' ακούω τα χτυπήματα
της ανήσυχης καρδιάς σου
και να στηρίζω το κοιμισμένο
κεφάλι σου στο στήθος μου,
θα έδινα, ψυχή μου,
ό,τι έχω,
το φως, τον αέρα
και τη σκέψη!

Όταν βυθίζονται τα μάτια σου
σ' ένα αόρατο αντικείμενο
και τα χείλη σου λάμπουν
από την αντανάκλαση του χαμόγελού σου,
για να διαβάσω πάνω στο μέτωπό σου
την απόκρυφη σκέψη
που περνά σαν το σύννεφο
της θάλασσας πάνω στο μεγάλο καθρέφτη,
θα έδινα, ψυχή μου,
ό,τι επιθυμώ,
τη φήμη, το χρυσάφι,
τη δόξα και το ταλέντο!

Όταν σιωπά η γλώσσα σου
και πιέζεται η ανάσα σου,
και τα μάγουλά σου φλέγονται
και μισοκλείνεις τα μαύρα μάτια σου,
για να δουν ανάμεσα σπ' τις βλεφαρίδες τους
να λάμπει με υγρή λάβα
ο καυτός σπινθήρας που εκτινάσσεται
από το ηφαίστειο των επιθυμιών,
θα έδινα, ψυχή μου,
ό,τι ελπίζω,
την πίστη, το πνεύμα
τη δόξα και τον ουρανό.

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Ακούμε:

Cuando la noche te envuelve - Manzanita

Dos gardenias - Manzanita con Lolita

Περισσότερα για τον Manzanita εδώ

και εδώ

Read more!

Η πιο αγαπημένη μου μουσική από όλες τις μουσικές του κόσμου, είναι το Adagio de Albinoni...

Tomaso Giovanni Albinoni ο Βενετσιάνος συνθέτης μουσικής Μπαρόκ, που έχει γράψει την πιο αγαπημένη μου μουσική στον κόσμο. Το Adagio! Από εύπορη οικογένεια Βενετών ήταν, γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου του 1671, στην Βενετία,έμπορος χάρτου ο πατήρ. Όταν είδαν την κλίση του στη μουσική, ανέλαβαν τα αδέρφια του και τον απήλλαξαν των ανιαρών καθηκόντων του εμπορίου...
Σπούδασε λοιπόν βιολί και τραγούδι, έγραψε καμιά πενηνταριά όπερες, από τις οποίες οι 28 παρουσιάστηκαν στη Βενετία ανάμεσα στο 1723 και το 1740, όμως στην πραγματικότητα έγινε γνωστός από την οργανική του μουσική και συγκεκριμένα από τα κοντσέρτα για όμποε. Η οργανική μουσική του τράβηξε την προσοχή του Johann Sebastian Bach, ο οποίος έγραψε τουλάχιστον δύο φούγκες σε θέματα του Albinoni και χρησιμοποίησε συνεχώς τα χαμηλά του για τις ασκήσεις αρμονίας των σπουδαστών του. Μέρος της εργασίας Albinoni χάθηκε κατά τη διάρκεια του Β' παγκόσμιου πολέμου, με την καταστροφή της κρατικής βιβλιοθήκης της Δρέσδης, έτσι ελάχιστα γνωρίζουμε για τη ζωή του και την πιό πρόσφατη μουσική του.
Η φήμη του όμως μεγάλωσε πραγματικά, το 1910, όταν άρχισε ένας ερευνητής να ψάχνει με προσοχή τις παρτιτούρες ενός παλαιού μοναστηριού, ανάμεσα στις οποίες ανακάλυψε την πιό σοβαρή εργασία του Albinoni: ένα κομμάτι σε αργή κίνηση μιας σονάτας για τρίο, για συγχορδίες και όργανο που αργότερα το 1945, αναδημιούργησε ο Remo Giazotto σαν το Adagio de Albinoni.
Από ένα αρχείο της ενορίας του San Bernabé ξέρουμε ότι ο Tomaso Albinoni πέθανε το 1751, από διαβήτη, «σε ηλικία 84 ετών» (υποθέτουμε ότι συντάκτης του εγγράφου δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με την αριθμητική).



Εδώ το ακούμε σε μια από τις καλύτερες εκτελέσεις του με την Φιλαρμονική του Βερολίνου με Κάραγιαν.

Εδώ σε μια υπέροχη με The Doors - Albinoni's Adagio (In G Minor)

Eδώ η Συμφωνική Ορχήστρα της Άγκυρας, κάνει λίγο νερά το βίντεο...



Κι εδώ με την υπέροχη Lara Fabian

Non so dove trovarti Δεν ξέρω πού να σε βρω
Non so come cercarti Δεν ξέρω πού να σε ψάξω
Ma sento una voce che Μα ακούω μια φωνή που
Nel vento parla di te Στον άνεμο μιλά για σένα
Quest' anima senza cuore Αυτή η ψυχή χωρίς καρδιά
Aspetta te Περιμένει εσένα
Adagio Αργά
Le notti senza pelle Οι νύχτες διάφανες
I sogni senza stelle Τα όνειρα χωρίς αστέρια
Immagini del tuo viso Εικόνες του προσώπου σου
Che passano all' improvviso Που περνούν απρόσμενα
Mi fanno sperare ancora Με κάνουν να ελπίζω ακόμα
Che ti trovero Ότι θα σε βρω
Adagio Αργά
Chiudo gli occhi e vedo te Κλείνω τα μάτια και σε βλέπω
Trovo il cammino che Βρίσκω το δρόμο που
Mi porta via Θα με πάει μακριά
Dall' agonia Από την αγωνία
Sento battere in me Νιώθω χτυποκάρδι
Questa musica che Αυτή η μουσική
Ho inventato per te Που επινόησα για σένα
Se sai come trovarmi Αν ξέρεις πως να με βρεις
Se sai dove cercarmi Αν ξέρεις πού να με ψάξεις
Abbracciami con la mente Αγκάλιασέ με, με τη σκέψη
Il sole mi sembra spento Ο ήλιος μου φαίνεται σβηστός
Accendi il tuo nome in cielo Άναψε τ' όνομά σου στον ουρανό
Dimmi che ci sei Πες μου πού βρίσκεσαι
Quello che vorrei Εκείνο που θα ήθελα
Vivere in te Να ζήσω μέσα σου
Il sole mi sembra spento Ο ήλιος μου φαίνεται σβηστός
Abbracciami con la mente Αγκάλιασέ με με τη σκέψη
Smarrita senza di te Χαμένη χωρίς εσένα
Dimmi chi sei e ci credero Πες μου ποιός είσαι και θα το πιστέψω
Musica sei Μουσική είσαι
Adagio Αργά

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη



Ένα απίστευτο κορίτσι από την ιταλική μουσική ακαδημία, που μας τρέλανε με την ερμηνεία του! Κατασυγκινηθήκαμε... Μπράβο στο αστέρι!
Αχ! Τα νιάτα τα υπέροχά μου νιάτα!


Κι ένα αγόρι το ίδιο απίστευτο ίσως και περισσότερο! Τί δύναμη φωνής! Όνειρο...

Read more!

Λυπάμαι για τον χρόνο που ήμουν καλή, ζώντας χωρίς να απολαύσω την καταπληκτική λάμψη του κακού, θρυμματίζοντας το πεπρωμένο μου ...

Ο Σατανικός Κύκλος
de Carmen Jodra

[...] Πώς μπόρεσα να αμφιβάλω; Πώς μπόρεσα
να ζήσω χωρίς ζωή όλα αυτά τα χρόνια;
Για να γλιτώσω τα τραύματα, τραυματίστηκα,
και αποφεύγοντας τους πόνους, πόνεσα πολύ.

Πόσος καιρός, πόσο απόλαυση, χαμένη
στην αρετή, στο θάνατο, ιεροτελεστίες τόσο παράξενες
τόσο άκαμπτες, παράξενες μυστικές
ταπεινώσεις, Ω Θεέ! Πόσο καλή υπήρξα!

Λυπάμαι για τον χρόνο που ήμουν καλή,
ζώντας χωρίς να απολαύσω την καταπληκτική
λάμψη του κακού, θρυμματίζοντας το πεπρωμένο μου

και τώρα που η απόλαυση πέρασε στις φλέβες μου,
πώς να αρνηθώ, αφού είναι τόσο μαγευτική,
ή πώς να επιστρέψω στον καλό δρόμο;

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Carmen Jodra Davó

Ισπανίδα ποιήτρια, γεννημένη στη Μαδρίτη το 1980. Τελείωσε με επαίνους τις σπουδές της στην κλασική φιλολογία, στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Άρχισε πολύ νωρίς να γράφει ποίηση και αφήγημα και γίνεται μία από τις αποκαλύψεις της νέας ισπανικής ποίησης. Το 1998 πήρε το βραβείο Ποίησης Dolores Mañas.

Η ποιητική συλλογή «Las moras agraces», η πρώτη δημοσιευμένη ποιητική της συλλογή, βραβεύτηκε ομόφωνα με το XIV βραβείο Ανώτατης Ποίησης.
Η ποίησή της καταχωρήθηκε ως «μια φωνή ευρείας καταγραφής και πρωτοφανούς έμπνευσης, καταχωρημένης στην καρδιά της παράδοσης».

Αφιερωμένο σε όλα τα κακά κορίτσια! Με αγάπη! ;)

Read more!