Οδύσσειες Σωμάτων- Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο! Με το φεγγάρι τράβαγε και τ' άστρα λιτανεία κι απ' τ΄άσπρα-μαύρα του Θεού χιλιόμετρα ταινία

 Το καταπληκτικό τραγούδι που θα πέσει στους τίτλους του ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοΐτη για τον Νίκο Κούνδουρο με τίτλο «Οδύσσειες Σωμάτων- Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο», ηχογραφήθηκε πριν λίγες μέρες και έχουμε τη χαρά να μπορούμε να το ακούσουμε! Ευχαριστώ πολύ τον Αντώνη για τη γενναιόδωρη παραχώρηση! Γνωρίζει από πρώτο χέρι την ανυπομονησία μου και συμπάσχει. :)

Εύχομαι καλοτάξιδη η ταινία και το τραγούδι τους στην όμορφη θάλασσα της τέχνης. Εγγύηση επιτυχίας αποτελούν όλα τα ονόματα των συντελεστών...

Το τραγούδι του ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Κούνδουρο λοιπόν, με την θεία φωνή του Παντελή Θεοχαρίδη στην πραγματικά όμορφη μουσική του Ηλία Λιούγκου και σε στίχους της υπέροχης Λίνας Νικολακοπούλου! Με το καλό και στην ταινία!

Με λένε Νίκο

Ένα βουνό
μιά θάλασσα
και κάποιο πανηγύρι
όμορφος σαν τον άγγελο
με μάτια θαλασσί
με μαύρο το πουκάμισο
και μιάς ρακής ποτήρι
σαν μέθυσε απ' τον έρωτα
μιά λύρα αρπάει χρυσή

κι είπε: κόσμε, δεν σου ανήκω
μα αν με θες, με λένε Νίκο

Με το φεγγάρι
τράβαγε
και τ' άστρα λιτανεία
κι απ' τ΄άσπρα-μαύρα του Θεού
χιλιόμετρα ταινία
πιάνει φως κι ασβέστη, γράφει
κι όταν δύσει ο ήλιος, βάφει
με το αλάτι των κυμάτων
πλάθει Οδύσσειες σωμάτων

κι είπε: κόσμε, δεν σου ανήκω
μα αν με θες, με λένε Νίκο

Μουσική: Ηλίας Λιούγκος

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Ερμηνεία: Παντελής Θεοχαρίδης

από το ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοΐτη:

Οδύσσειες Σωμάτων- Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο

Read more!

Νίκος Ξένιος! Η ποίηση στην πρόζα...«Της είχε υποσχεθεί το πορτραίτο της. Πήρε τώρα την πένα κι άρχισε να πετά δυο-δυο τις πινελιές... Έφτιαξε πρώτα τα σουφρωμένα χείλια... Έπειτα ζωγράφισε το άρωμά της.»

ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Της είχε υποσχεθεί ένα πορτραίτο.

Έτσι όπως την αντίκρισε στο φόντο ενός ριντώ και μιας παλιάς ντιβανοκασέλας, στη ζεστασιά του τεϊοποτείου, και τα μάτια της κοκκίνιζαν από ένα τζάκι ανύπαρκτο. Οι πτυχές του πουλόβερ της γύρω στο στήθος ήταν νεανικές. Σπάνια τον κοίταζε στα μάτια.

Σήμερα είχαν έλθει σκαστοί να πιουν ένα τσάι στα κλεφτά, δραπετεύοντας μετά τη δουλειά. Πάντως το είχαν ανάγκη, και μάλιστα να συνοδεύεται από κονιάκ. Τελικά παρήγγειλαν ένα μπέρμπον με φυστίκια και ένα Kip Ρουαγιάλ.

Οι γύρω ήταν θαμποί και οι φωνές τους μπήκαν στο ραλαντί, τα φώτα χαμήλωσαν μόνο για τους δυο τους, ο καπνός ανέβαινε, σύννεφα σύννεφα, σαν θεατρικό τρικ. Ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι φερ φορζέ με μάρμαρο και λουλουδάκια, χωρίς κεριά.

Σκέφτηκαν μια πραγματική απόδραση.

Στη Ρώμη, θα πήγαιναν στη Ρώμη.

Θα νοίκιαζαν –δεν τόλμησαν να σκεφτούν «θα αγόραζαν»- ένα οροφοδιαμέρισμα από εκείνα τα ψηλοτάβανα νεοκλασικά της Πιάτσα Ναβόνε, με τις τοιχογραφίες και τα ροκοκό αγγελάκια που παίζουν λύρα στις γωνίες, και με τους ερωτιδείς στο γείσο του πολυέλαιου, με τις βαριές κουρτίνες και τις τετραπλές μπαλκονόπορτες, που θα άνοιγαν σε μια μισογκρεμισμένη κτιστή βεράντα, όλο μαραμένα δενδρύλλια βουκαμβίλιας και κυρίως κάκτους. Με ημίφως το βράδυ και ανάκλιντρα. Με μια μεγάλη βιβλιοθήκη και τα ποιήματα του Λεοπάρντι.

Της είχε υποσχεθεί το πορτραίτο της. Πήρε τώρα την πένα κι άρχισε να πετά δυο-δυο τις πινελιές. Έφτιαξε πρώτα τα σουφρωμένα χείλια, που τρεμόπαιζαν έτοιμα να ξεστομίσουν ένα λυγμό ή μια βρισιά, και που στη σχολική γιορτή τα είχε βαμμένα, μια και μοναδική φορά. Τότε που είχαν ντυθεί και οι δυο σαν φυστικοβούτυρο. Μετά ζωγράφισε ένα χείμαρρο από ξανθά μαλλιά του σταχυού και ένα βαρύ σκουλαρίκι να κρέμεται από το ένα αυτί.

Έπειτα ζωγράφισε το άρωμά της.

Θρυμματιζόταν στα λόγια τους το ίνδαλμα της Ρώμης, με τους μαχαλάδες. Γελούσαν τώρα, ξεκαρδίζονταν, βρίσκονταν ήδη στο Πίντσιο, όταν άρχισαν –λέει- οι πρώτοι καβγάδες. Θα ήταν ντυμένη με μαύρες γυαλιστερές μπότες και θα ‘χε κουβαλήσει στο διαμέρισμά τους μια από εκείνες τις άγριες τις Ιταλίδες που σε ευνουχίζουν με την πρώτη ματιά.

Και δώστου να γελούν…

Παράγγειλαν ένα δεύτερο Kip Ρουαγιάλ.

Κι εσύ. Του λέει. Θα ‘σαι ντυμένος με μια ρομπ ντε σαμπρ βυσσινί χρώματος και θα περιφέρεσαι σαν νοικοκυρά στους δρόμους, θα πηγαίνεις στο μανάβη κι εγώ θα σε κλειδώνω έξω από το σπίτι και θα παρακαλάς γονατιστός στις μπότες μου θα τις φιλάς. Και η ιταλίδα θα φωνάζει με επιείκεια από μέσα άστον καλέ να μπει. Καρίσσιμα, λάσα, λάσα!

Και δώστου να γελούν…

Την οικοδόμησαν, αυτή τη Ρώμη τη σύγχρονη, την παρακμιακή, με τις πουτάνες στην Αππία οδό και τις εργατικές κατοικίες, την οικοδόμησαν τη Ρώμη του Βισκόντι, των κλειστών δωματίων και της ηδυπάθειας, και πάλι να η βεράντα με τις βουκαμβίλιες και είναι Άνοιξη. Έχουν βάλει Τζένεσις στο μαγνητόφωνο.

Την οικοδόμησαν μόνοι τους σε μια τσαγερία του Νέου Ψυχικού, και μετά μπήκαν στο αυτοκίνητό του καθένας. Στο αυτοκίνητο που πηγαινοέρχεται σαν τη σαΐτα του αργαλειού Θήβα Αθήνα κι Αθήνα Θήβα, ένα ολόκληρο χρόνο.

Και μετά τη γκρέμισαν.

Πρόλαβε όμως, κάπως σαν να πρόλαβε, την ώρα που η Ρώμη κατέρρεε ολόγυρα, να διατηρήσει ένα άγγιγμα.

Και ζωγράφισε το λευκό της χέρι να ξεπροβάλλει μέσα από ένα μαύρο πόντσο και τα ξανθά μαλλιά της μέσα από ένα μαύρο δικτυωτό καπέλο. Το μεγάλο κόσμημα στο αυτί το αριστερό, και τα κόκκινα χείλια, με μιαν ικμάδα που τρυπά τα μάτια. Ένα άλικο κόκκινο, σαν να’ χε δαγκώσει το αγκάθι μιας τριανταφυλλιάς.

Η σύνθεση είχε μιαν αιματηρή στιλπνότητα, σαν να γινόταν σφαγή.

Και τελευταία άφησε τα μάτια. Δυσκολεύτηκε να αποδώσει το τσακίρικο χρώμα τους, ένα πρασινωπό γκρίζο, στην απόχρωση της ξεθωριασμένης χλόης. Ανταύγειες μια λίμνης όλο νούφαρα. Όμως, η Ρώμη τους είχε αφανιστεί, μέσα στην κολλώδη καθημερινότητα.

Πήρε το πορτραίτο και το κρέμασε στο δωμάτιό του.

Έμεινε να το κοιτά…

Νίκος Ξένιος

Πηγή: Artion

Η μετάφραση του τραγουδιού εδώ

Read more!

Η τραγουδάρα των Pink Martini - Ninna Nanna, από το νέο "Splendor In The Grass"

Pink Martini - Ninna Nanna

Αυτά τα παιδιά τάμα το έχουνε. Σε κάθε δίσκο θα υπάρχει μια τραγουδάρα και τα υπόλοιπα απλά θα ακούγονται. Δυστυχώς... Προφανώς αυτή είναι η μοίρα των δίσκων που περιέχουν ένα εμπνευσμένο κομμάτι.
Το συγκεκριμένο, χορεύεται υπό το φως των κεριών, πριν το σπέσιαλ δείπνο που έχετε ετοιμάσει δίπλα στο παράθυρο με θέα για το έτερον ήμισυ, και ακολουθείται από παθητικό φιλί και κρασί κόκκινο. Beaujolais κατά προτίμηση.

Ninna nanna

Ninna nanna marinare   Κοιμήσου ναύτη(κι η τύχη σου δουλεύει!)
'Ngopp a varca, miezo o mare
Lo te parl e nun respunn
Te si perze miez o suonn

Te vurria magna' de vas
Ma ho paura e te sceta'
Cosi' guarde da luntane
Co'stu core innammurat

Quann aggia' spetta
D'averti questa sera
Co' sta luna chiena?
Quann aggia' sogna'
Di dirti quanto t'amo
Co' stu' core 'man--ma tu--
Sogni qui nel blu...

Ninna nanna marinare
Tu si bell comme o' mare
A vote calm, senza creste
A vote tutta na' tempesta

Ma tu suonn d'ate cose

E chissa se t'arricuord

Che tra a luna e mieze e stelle

Lo t'aspette a braccia aperte

Quann aggia' spetta
D'averti questa sera
Co' sta luna chiena?
Quann aggia' sogna'
Di dirti quanto t'amo
Co' stu' core 'man--ma tu--
Sogni qui nel blu...

Ninna nanna nanna nanna
Ninna nanna nanna nanna...

Η μετάφραση για τους αγγλόφωνους:

Sleep, sleep sailor
On the boat, in the middle of the sea
I speak to you, but you don't answer
You are lost in your dreams

I want to devour you with kisses
But I am afraid to awaken you
So I gaze at you from afar
With this heart in love

How long must I wait
To have you this evening
With this full moon?
How long must I dream
Of telling you how much I love you
With my heart in my hand?
But you dream in the blue...

Sleep, sleep sailor
You are beautiful like the sea
Sometimes calm without crests
Sometimes just like a storm

But you are dreaming of other things

And who knows if you will remember

That between the moon and the stars

I am waiting for you with open arms

How long must I wait
To have you this evening
With this full moon?
How long must I dream
Of telling you how much I love you
With my heart in my hand?
But you dream in the blue...

Ninna nanna nanna nanna
Ninna nanna nanna nanna

Read more!

Torcuato Luca de Tena, Είναι η κόρη σου, σωστά; τη γνώρισα απ' τον διάττοντα αστέρα που υπάρχει στα μάτια της,

Αφιερωμένο στην κόρη μου!

Άνεμος του χθες


Είναι η κόρη σου, σωστά; τη γνώρισα
απ' τον διάττοντα αστέρα που υπάρχει στα μάτια της,
το γερμένο κεφάλι και τον τρόπο,
τον τόσο δικό σου, να κοιτά γεμάτη απορία.

Είναι η κόρη σου, σωστά; το προαισθάνθηκαν
-από τόσο βαθιά-
κάποιοι θερμοί άνεμοι που κοιμόνταν
κάτω από ήσυχα νερά, στο πηγάδι
των χαμένων καιρών, όπου φυλάω
τα φύλλα που έπεσαν
απ' τις μακρινές ιτιές.

Έχει φως στο μέτωπο
-ίδιο το φως σου-. Και τη μελαγχολική κίνηση.
Έχει τον λαιμό τόσο ντελικάτο όπως τον είχες εσύ
και στο δέρμα τα ίδια
τρελά πουλιά.
Έχει έναν άνεμο του χθες ανάμεσα στα δάχτυλα,
και στο πρόσωπο...
την υπογραφή σου γραμμένη
με άλλο αίμα
που δεν γνωρίζω.

Torcuato Luca de Tena
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη


Viento De Ayer

¿Es tu hija, verdad? la he conocido
por la estrella fugaz que hay en sus ojos,
la cabeza inclinada y la manera,
tan tuya, de mirar llena de asombro.

¿Es tu hija, verdad? lo han presentido
-¡desde tan hondo-
unos vientos callados que dormían
bajo las aguas quietas, en el pozo
de los tiempos perdidos, donde guardo
las hojas que cayeron
de los sauces remotos.

Tiene luz en la frente
-tu misma luz-. Y el gesto melancólico.
Tiene el cuello tan frágil como tú lo tenías
y en el pelo los mismos
pájaros locos.
Tiene un viento de ayer entre los dedos,
y en el rostro…
tu firma escrita
con otra sangre
que no conozco.

Read more!

Francisco Ayala! «Συγχωρείστε με που βρίσκομαι ακόμα στον κόσμο. Σ' αυτή την ηλικία είναι σχεδόν θράσος.» Πλήρης ημερών «έφυγε» ο αγαπημένος συγγραφέας... Q.D.E.P !

 "Perdonen por estar aún en el mundo. A esta edad es casi una insolencia"

El Rey da el pésame a la viuda de Francisco Ayala en presencia de Zapatero, a la derecha.

El príncipe de Asturias conversa con Carolyn Richmond, viuda del escritor Francisco Ayala, en presencia de la cuidadora del escritor, Fátima, el presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, la ministra de Cultura, Angeles González-Sinde, el alcalde de Madrid, Alberto Ruiz-Gallardón

Σηκώθηκε σχετικά αργά, ως συνήθως. Την ώρα εκείνη είχε ήδη φτάσει η Fátima, η διακριτική και στοργική γυναίκα, Μαροκινής εθνικότητας, που φρόντιζε εδώ και εξήμισι χρόνια τον γραναδίνο συγγραφέα. Ο Francisco Ayala ζήτησε πρωινό: καφέ, χυμό, ένα χτυπητό αυγό σε στυλ γαλλικής ομελέτας και την ατέλειωτη μαγκνταλένα του Προυστ(magdalena proustiana), την οποία δεν τελείωσε, και έμεινε τριμμένη στο τραπεζομάντιλο. Μετά το πρωινό κατά τις εντεκάμισι το πρωί, γύρισε για να βάλει τη μάσκα οξυγόνου και στις δώδεκα, κατά την ώρα του Angelus, αποφάσισε να την αφαιρέσει. Η Fátima τον ρώτησε γιατί την έβγαλε, και εκείνος απάντησε: «Επειδή πρόκειται να πεθάνω». Η Fátima επέμεινε:
- «Πότε;»
- «Τώρα, πρόκειται να πεθάνω», απάντησε. Ο Αγιάλα πήρε τα χέρια της Fátima, τα έκλεισε στα δικά του και τα φίλησε τρεις φορές, ζητώντας συγγνώμη: «Συγγνώμη για όλα, συγγνώμη για όλα, συγγνώμη για όλα.» Η Fátima κάλεσε την ψυχή του Don Francisco, την Carolyn, η οποία μόλις ήρθε έπιασε το χέρι της. Με απόλυτη νηφαλιότητα, ο Αγιάλα πέθανε σφίγγοντας το χέρι της "γρηούλας του», όπως αποκαλούσε ιδιωτικά τη σύζυγό του. Το χέρι της αιώνιας αγάπης, της αληθινής, της μοναδικής. Πέθανε καθισμένος στον καναπέ, κοιτώντας τα μάτια της, όπως οι Τιτάνες. Με απλότητα ευλογημένη και συντροφικότητα. Αθόρυβα και ταπεινά. Απολύτως διαυγής.

Πηγή: ABC.es

Ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Francisco Ayala, είχε παρευρεθεί στα 103 χρόνια του, στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Luis García Montero "Vista cansada" (Κουρασμένη Όραση, Εκδόσεις Visor), στην περιβόητη Φοιτητική Εστία(la Residencia de Estudiantes) της Μαδρίτης στις 26 Μαρτίου του 2008, όπου μίλησε κάνοντας χιούμορ κι έχοντας μια διαύγεια απίστευτη. Το βίντεο είναι πραγματικά ένα ντοκουμέντο αισιοδοξίας και χαράς. Δυο στοιχεία που χάριζε απλόχερα ο Francisco Ayala στους ανθρώπους με την παρουσία του.

Luis García Montero: Αντίο σε ένα λογοτεχνικό αιώνα. Η διαύγεια και η σεμνότητα

Μου χρειάστηκαν πολλές ώρες φιλίας με τον Φρανθίσκο Αγιάλα, ώστε η εμπιστοσύνη μιας σχεδόν καθημερινής συνομιλίας να προσπεράσει τη συγκίνηση της ιστορικής του φυσιογνωμίας. Για έναν λογοτεχνοχτυπημένο όπως εγώ, στα όρια του φετιχισμού, το πέρασμα στον ενικό ήταν ευκολότερο να επιτευχθεί μέσα από μια πραγματική φυσικότητα. Μερικές φορές του έλεγα -κι εκείνος μου απαντούσε μ' ένα ήρεμο χαμόγελο- το ότι με εντυπωσίαζε πολύ να πίνω ποτό και να τρώω ελιές μ' έναν άνδρα από μιαν άλλη εποχή.

Επρόκειτο για ένα συναίσθημα μεγαλύτερο από τον καθαρό λογοτεχνικό θαυμασμό. Πέραν του ότι είναι ο μυθιστοριογράφος των «Κυνηγός στην  αυγή», «Το κεφάλι του προβάτου» ή «Ο κήπος των απολαύσεων», ο Francisco Ayala ήταν το τελευταίο αστέρι μιας εκθαμβωτικής εποχής της ισπανικής λογοτεχνίας.

Μιλάω, του σχολίαζα εγώ, με τον επιτετραμμένο του λογοτεχνικού περιοδικού La Gaceta Literaria το 1927, να κριτικάρει την πρεμιέρα της Mariana Pineda, του δράματος του Federico García Lorca. Μιλάω με το αγόρι που καθόταν στα γόνατα του Manuel Azaña και του Jose Ortega y Gasset. Μ' έναν τολμηρό συγγραφέα που προκάλεσε την οργή του Luis Cernuda με τα σχόλιά του σχετικά με το «Το Προφίλ του Αέρα». Ή με τον νεαρό avant garde που μόλις έγινε γνωστή στη Γερμανία η άνοδος του ναζισμού, αποφάσισε να αφιερωθεί στην πολιτική φιλοσοφία, στην υπεράσπιση της φιλελεύθερης συνείδησης και την οικοδόμηση ενός δημοκρατικού ισπανικού κράτους.

Διανοούμενος και πολίτης του εικοστού αιώνα, η ζωή τον οδήγησε σε πολύ δύσκολες καταστάσεις, και πάντα έβγαινε νικητής απ' αυτές, με μια εκπληκτική ανθρώπινη και λογοτεχνική αξιοπρέπεια. Συγκινητική ήταν η ηθική ακεραιότητα με την οποία βίωσε τη δημοκρατική δέσμευσή του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Έξυπνη, η λογοτεχνική κατεύθυνση με την οποία ανταποκρίθηκε στους πολέμους της Ισπανίας και της Ευρώπης, αφήνοντας την avant garde πρόζα για τις αναζητήσεις του κριτικού ρεαλισμού. Καταπληκτικός, ο τρόπος που έζησε στην εξορία, όχι σαν μια απλή καταδίκη στη νοσταλγία, αλλά ως μια προοπτική που θα του επέτρεπε να κατανοήσει τις μεγάλες μεταβολές που προκαλούνται από την τεχνολογική ενοποίηση του κόσμου.

Όλα τα συγκέντρωσε με πνευματική διαύγεια και προσωπική εντιμότητα. Πάντα υπήρχε μέσα του, αυτό το παιδί που έζησε στη Γρανάδα, που είχε μάθει την αξιοπρέπεια εν μέσω των οικονομικών δυσκολιών των γονιών του, βασιζόμενος στον εαυτό του και χωρίς να ζητήσει ποτέ, τίποτα από κανέναν. Μια ακραία αντίληψη της ατομικής ευθύνης, αυτό ήταν ο Φρανθίσκο ως πολίτης και ως συγγραφέας. Μιλώντας μαζί του πήγαινα υποθετικά από τον Julián Besteiro στον Juan Negrín και από τον Ramón Gómez de la Serna στον Jorge Luis Borges, από τον Juan Ramón Jiménez του Puerto Rico στον Antonio Machado του Collioure.

Στις αρχές του XXI αιώνα, δίπλα σε μια οθόνη υπολογιστή ή ένα υπερσύγχρονο μηχάνημα για την ανάγνωση με τα μάτια των αιωνόβιων, κάποιος είχε την αίσθηση ότι ζει εκ των έσω την ασημένια εποχή της ισπανικής λογοτεχνίας. Μου χρειάστηκαν πολλές ώρες φιλίας για να αντικατασταθεί ο ενθουσιασμός και ο λογοτεχνικός φετιχισμός από φυσικότητα. Και η φυσικότητα επέτρεψε ώστε η μαρτυρία του παρελθόντος να δώσει τη θέση της στο προσωπικό παράδειγμα. Μέχρι την προτελευταία ημέρα, μέχρι το προηγούμενο πρωί πριν από το θάνατό του, είχε στα μάτια του και στη σβησμένη φωνή του τη ζωντανή φλόγα της περιέργειας για τα γεγονότα του κόσμου. Γελούσε με καλή διάθεση με τα ταξίδια μου, τις ανησυχίες μου, τις πολιτικές αυταπάτες μου. Μας έλεγε ότι ζούσε στην επόμενη γενιά, αλλά αποτελούσε μέρος του παρόντος και των ερωτημάτων για το μέλλον. Έτσι, ο κόσμος των φίλων του και η οικογένειά του ήταν ο κόσμος του. Τώρα, όταν μαζί του πεθαίνει μια άλλη εποχή, μου απομένει ένα τεράστιο κενό. Αλλά αυτό το κενό δεν το προκαλεί η απώλεια των μεγάλων ανδρών και των μεγάλων έργων. Είναι το κενό του φίλου, το άδειο μπουκάλι ουίσκι που μόλις λίγες μέρες πριν αφήσαμε μισογεμάτο, το κενό από τις νύχτες της φιλίας με την Carolyn Richmond και τον Francisco Ayala. Θα χρειαστούν πολλές ώρες ώστε η ιστορική συγκίνηση να μπορέσει να παρηγορήσει για την απουσία του φίλου που έφυγε.

Ο Luis García Montero είναι ποιητής-συγγραφέας. Συντονιστής των εκδηλώσεων για την εκατονταετηρίδα του Francisco Ayala.

Πηγή: El País
Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη

Read more!

Come September! Bobby Darin... Τι μουσική! Rock Hudson, Gina Lollobrigida and Sandra Dee

Αυτή η μουσική με είχε μαγέψει κι όμως ήμουν μόλις 7 χρόνων όταν την είδα το '63. Το ίδιο και η ταινία. Είχα περιέργεια να την ξανακούσω μεγάλη... να δω αν εξακολουθεί να μου αρέσει. Και όμως... Μου αρέσει πάντα πάααααααρα πολύ. Μου φτιάχνει τρελά το κέφι. Τη γνωρίζει κανείς ή να ταυτιστώ πλήρως με την Καπνικαρέα; ;)

Come September

Bobby Darin-multiplication

Read more!

Oceana, Osvaldo Golijov... ευλογία, όταν η παρέα σου δίνει την επόμενη λέξη... Από τα Cantos ceremoniales, τα Τελετουργικά Άσματα του Pablo Neruda

Oceana-Osvaldo Golijov, ακούμε εδώ ένα από τα αγαπημένα μου

Ωκεανίδα

Πρώτο Κύμα
Ωκεανίδα νυμφική, ισχίο των νησιών,
Εδώ στο πλευρό μου, τραγούδησέ μου τα εξαφανισμένα
Τραγούδια, σημάδια, αριθμούς του ποθημένου ποταμού.

Δεύτερο Κύμα
Θέλω ν' ακούσω το αθέατο, που έπεσε από το χρόνο
Στο σκέπασμα απ' τους φοίνικες το ισημερινό.
Δώσε μου τον οίνο το μυστικό που κάθε συλλαβή φυλάει:
Πάνε κι έρχονται στους αφρούς, φυλές μελιού πεσμένες
Στο ναυτικό κανάτι πάνω στους θαλασσινούς πυθμένες .

Τρίτο Κύμα
Ωκεανίδα, πλάγιασε τη νύχτα σου στο Κάστρο
Που φύλαξε ακατάπαυστα τα μαλλιά σου
Σε κάθε κύμα που σήκωνε η θάλασσα
Και μετά δεν ήσουν εσύ αλλά η θάλασσα που περνούσε,
Αλλά η θάλασσα, αλλά η θάλασσα

Άρια
Λαχταράω να μην είμαι τίποτ' άλλο παρά πέτρα θαλασσινή
Άγαλμα. Λάβα, ακατέργαστος πύργος μνημείο
Όπου συντρίβονται τα κύματα εξαφανισμένα πια
Θάλασσες που χάθηκαν μ' άσματα και ταξιδευτές

Χορωδιακό
Ωκεανίδα, δώσε μου το όστρακο του υφάλου
Άσε να καλύψουν οι αστραπές σου τα τείχη,
Οι Σπόνδυλοι*, ήρωες στεφανωμένοι με αγκάθια,
Η λαμπρότητα του murex* στα βράχια:
Εσύ ξέρεις πως πάνω στο υπερπόντιο αλάτι
Στο χιονένιο του καράβι ταξιδεύει ο Αργοναύτης.

Pablo Neruda
Μετ.flamencologio και Μαριάννα Τζανάκη

* Σπονδυλίδαι (Spondylidae)

Η οικογένεια των Σπονδυλίδων (Spondylidae) είναι είδος οστράκων της Καραϊβικής, γνωστή σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, όπου οι ωκεανοί ξέβραζαν στις ακτές. Στην προ-Κολομβιανή Αμερική, οι σπόνδυλοι χρησιμοποιούνταν ως υλικό για βασιλικά κοσμήματα και σκαλιστά νεκρικά αφιερώματα. Τα χρησιμοποιούσαν επίσης στην θρησκευτική λατρεία και σε ιεροτελεστίες. Ομοίως ήταν γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων, ότι οι Muricinae ή murex είναι μια άλλη οικογένεια μαλακίων των οποίων οι εκκρίσεις ήταν η πηγή της βασιλικής πορφύρας.

Αφιερωμένο στο Φλαμενκολόγιο και τον jb.

Οφείλω να σε συγχαρώ αγαπητέ μου Νίκο για τη θαυμάσια μετάφρασή σου από τα ισπανικά, μέσω των γαλλικών και των λατινικών σου. Και δεν έπεσες και στον ευκολότερο ποιητή, ούτε καν σε βατό ποίημά του. ;) Το εύγε λοιπόν είναι διπλό!

Ειλικρινά ευχαριστώ και τους δυο σας για τη χαρά της επικοινωνίας! Καλή μας αρχή! :)

Read more!

Τetro...«ο πατέρας μας, ήταν εραστής χωρίς έρωτα και ποιητής χωρίς ποίηση. Βίαιος και κάθαρμα»

Tetro: Official Trailer

View the Official Trailer for Francis Ford Coppola's newest film, "Tetro," starring Vincent Gallo, Alden Ehrenreich, Maribel Verdu, Klaus Maria Brandauer and Carmen Maura.

Το «Τetro» τη νέα ταινία του Κόπολα, το τσάκισαν πολλοί Έλληνες σινεκριτικοί, ενώ το 65% των ξένων κριτικών του δίνει ιδιαίτερα ευνοϊκές κριτικές. Εδώ μπορείτε να δείτε τις αντιφατικές κριτικές των Ελλήνων κριτικών. Έλεος πια αυτός ο Δανίκας και ο αθηνόραμας! Μα τις βλέπουνε τις ταινίες που θάβουνε; Σίγουρα;

Μια ταινία ποίηση, ένα χάρμα οπτικό και ακουστικό, όπου ούτε ένας από τους πολλούς κριτικούς που διάβασα, δεν αναφέρθηκε στο σημαντικότατο ατού της ταινίας, την υπέροχη μουσική του Osvaldo Golijov ή την ποίηση του Αργεντινού ποιητή και μουσικού, Javier Blaya. Μια ποιητική ταινία, πικρή ιστορία με στοιχεία αυτοβιογραφικά, όπου ο ταλαντούχος σκηνοθέτης και φανατικός οινοποιός, δημιουργεί ακόμα έναν οίνον που ευφραίνει καρδίας.

Ασπρόμαυρο, εκτός από κάποιες σκηνές φλας μπακ, το «Τetro» τοποθετείται στο μαγευτικό, στο καλλιτεχνικό, στο ποιητικό Μπουένος Αϊρες. Ο Bennie (Alden Ehrenreich), αναζητά μετά από δέκα χρόνια απουσίας τον αδελφό του, τον Τέτρο, που τον υποδύεται μοναδικά ο Vincent Gallo!!! Ο μεγάλος αδερφός όμως είναι απόμακρος και αινιγματικός. Κάτι κρύβει και έχει εγκαταλείψει τη συγγραφική καριέρα που ξεκίνησε. Το μυστικό μοιάζει να βρίσκεται κρυμμένο στη σχέση του μεγάλου αδελφού με τον διάσημο μαέστρο πατέρα του που δεν θέλει ούτε να γνωρίζει ο Τέτρο και τον υποδύεται ο Klaus Maria Brandauer. Οι γυναίκες της ταινίας είναι η πάντα καλή Carmen Maura, αλλά εδώ την παράσταση κυριολεκτικά κλέβει η ερωτική Maribel Verdu ως Miranda η ψυχίατρος ερωμένη του Τέτρο. Τα φωτογραφικά πλάνα κούρασαν πολύ τον Κόπολα όπως είπε, αλλά το αποτέλεσμα πραγματικά άξιζε τον κόπο. Καταπληκτικά... και λίγο λέω.

«Οταν γύριζα τον “Νονό” δεν είχα ιδέα από γκάνγκστερ, δεν είχα καν συναντήσει γκάνγκστερ στη ζωή μου» είπε ο Κόπολα. «Το μόνο που γνώριζα ήταν η δική μου οικογένεια και οι συνήθειές της. Επειδή όμως ήταν οικογένεια Ιταλοαμερικανών, σκέφτηκα να ενσωματώσω τις συνήθειες που ήξερα στο σενάριο. Στην περίπτωση του “Τetro” η οικογένεια είναι ιταλοαργεντίνικη, αλλά έκανα περίπου το ίδιο, παρ΄ ότι η κουλτούρα των Ιταλών στην Αργεντινή είναι τεράστια».

Το «Τetro» θυμίζει λίγο από «Νονό», είπαν στον Κόπολα.

«Κοιτάξτε, ο “Νονός” δεν είναι ακριβώς δικός μου, είναι περισσότερο του Μario Ρuzo. Ο “Δράκουλας” του Μπραμ Στόκερ. Ο “Βροχοποιός” του Τζον Γκρίσαμ. Πάντα θαύμαζα τους γραφιάδες. Το “Τetro” είναι δικό μου».

Ποια η διαφορά;

«Ανάμεσα στον “Νονό” και το “Τetro”; Απλά. Είκοσι χιλιάδες πυροβολισμοί, δεκάδες δολοφονίες, καμιά εικοσαριά στραγγαλισμοί και άλλα τόσα μαχαιρώματα».

Η ταινία είναι αυτοβιογραφική;

«Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έχει συμβεί, αλλά όλα είναι αληθινά».

Read more!

Ο μνηστήρας της οδού Ανθέων 362, Ψυχικό, ενταύθα

Τα ραντεβού με τον... μνηστήρα


Κάθε φορά που ερχόμουνα και άνοιγες την πόρτα
γλυκολαλούσαν τα πουλιά, πρασίνιζαν τα χόρτα.

Την σφάλιζες αργά αργά, πάνω της με κολλούσες
μ' έπιανες από τα μαλλιά, με λύσσα με φιλούσες.

Είμαι τρελός από έρωτα ψιθύριζες στ' αυτί μου
εσύ είσαι η μούσα μου, νεράιδά μου, ζωή μου.

Σαλτάριζα, σου τύλιγα τα πόδια μου στη μέση
και σού 'λεγα το πάθος σου πόσο πολύ μ' αρέσει.

Φιλάρεσκα αφηνόμουνα στα στιβαρά σου χέρια
με χάιδευες, με άναβες, μ' ανέβαζες στ' αστέρια.

Στα χέρια σου με σήκωνες, μ' άφηνες στο κρεβάτι
τα χείλη σου έτρεμαν γλυκά, σου γυάλιζε το μάτι.

Αρχόντισσά μου μ' έλεγες, κυρά μου, άγγελέ μου
τέτοια γυναίκα στη ζωή δεν είχα εγώ ποτέ μου.

Μην υπερβάλλεις σου 'λεγα, ήλιε μου κι ουρανέ μου
κι εγώ έναν άντρα όπως εσύ, δεν είχα στο καρνέ μου.

Οι ώρες γίνονταν πουλιά, πετούσαν, δεν περνούσαν
οι δείχτες γύριζαν τρελά, μέχρι κι αυτοί βογγούσαν.

Το πάθος μας ζωντάνευε και τ' άψυχα τριγύρω
μοσκοβολάς σου έλεγα, σαν μια διπλή με γύρο.

Πείνασες, μου 'λεγες, μωρό; Πάμε για παϊδάκια;
Βαριέμαι, αγάπη μου γλυκιά, παράγγειλε σουβλάκια.

Σουβλάκια βρε στο Ψυχικό; έλεγες και γελούσες.
Ντύσου Θεά μου... φύγαμε για τις «Εννέα Μούσες».

Ντιντή δεν είναι κυριλέ; Είναι αρκετά τα πράντα;
Μήπως να παραγγείλουμε σουβλάκια στη βεράντα;

Η γυναικάρα του Ντιντή, ότι και να φορέσει
κι από το φάκτορι άουτλετ να 'ναι, θα μου αρέσει.

Ξεκόλλα έρωτα τρελέ, μη με υποβιβάζεις
έστω και υποθετικά, πρόσεχε τί μου βάζεις

Εγώ στο φάκτορι άουτλετ, δεν πήγα ούτε παιδάκι
Ασλάνη μ' έντυνε η μαμά ή στον Νίκο και Τάκη

Εντάξει πριγκιπέσσα μου, ο λόγος που το λέει
χαλάρωσε, έβαλα σιντί με τη Βανέσσα Μέι

Δεν την μπορώ μωρέ Ντιντή, βάλε μου Μαζωνάκη
θέλω το γκούτσι φόρεμα για να φτιαχτώ λιγάκι...

Μαριάννα Τζανάκη
Αφιερωμένο στην zarzuela που την ψυχοπλακώνω τελευταία με τις ταινίες που αναρτώ...;)

Read more!

Polytechnique! Μία από τις καλύτερες ταινίες που είδα τα τελευταία χρόνια... Η πραγματικά σύγχρονη σκηνοθετική ματιά!

Το Πολυτεχνείο είναι μία ταινία που δεν πρέπει να χάσετε, φίλοι σινεφίλ. Δεν είναι που είναι αληθινή ιστορία και που από μόνη της είναι συγκλονιστική, είναι η σκηνοθετική προσέγγιση που σε καθηλώνει από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό και σε αφήνει με τον κόμπο ή καλύτερα με τη γροθιά στο στομάχι. Με μια ζηλευτή μαεστρία ο σκηνοθέτης λειτουργεί, φαινομενικά αποστασιοποιημένος από αναλύσεις και τοποθετήσεις, δείχνοντας μόνο τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες, που όμως οδηγούν τον θεατή σε χίλια μύρια συμπεράσματα για όλα τα κοινωνικά σοβαρότατα ζητήματα που απασχολούν τους νέους σήμερα, και κυρίως τις γυναίκες, όπου η περίφημη ισοτιμία που πήγε να κατακτηθεί με πόνο και αγώνες, στην πραγματικότητα είναι αέρας κοπανιστός. Και το δείχνει με χίλιες μικρολεπτομέρειες απίστευτα συγκινητικές. Από τη σκηνή που η πρωταγωνίστρια υποβάλλει υποψηφιότητα για να κάνει την πρακτική της ως μηχανικός, από το πώς πρέπει να ντυθεί, από το πώς κρίνεται και από το τί της απαιτείται, μέχρι τη σκηνή του αποχαιρετισμού της χωρισμένης μάνας που κόβει ξύλα(συγκλονιστικός ο διάλογος που ακολουθεί στην κουζίνα) και την αυτοχειρία του ευαίσθητου συμφοιτητή, του ανθρώπου που δεν μπορεί να ζήσει, νιώθωντας ενοχές που δεν... έδωσε τη ζωή του προκειμένου να εμποδίσει το κακό. Σοκαριστικές εικόνες και στιγμές με μια έκφραση συναισθημάτων που νομίζεις ότι έχουν χαθεί από τον σύγχρονο κόσμο. Και μια δύναμη στο τέλος που προκύπτει από μια νέα ζωή, που έρχεται από την αγάπη και ωθεί την πρωταγωνίστρια να μαζέψει τα κομμάτια της ψυχής της και να τα δώσει στο αγόρι ή στο κορίτσι που περιμένει. Πραγματικά θεατοκεντρική σκηνοθετική ματιά, που δίνει άπειρες δυνατότητες να οδηγηθούμε σε χιλιάδες σκέψεις...

Read more!

Victor Espinola: Ο Παραγουανός αρπίστας σε μια πανέμορφη εκτέλεση του Eres Tu του Juan Carlos Calderón. Χαλαρωτικό... Νευροκόπη, δικό σου! :)))

Μια εξαιρετική εκτέλεση με άρπα στο Eres Tu του Juan Carlos Calderón, από τον μεγάλο Παραγουανό αρπίστα, Victor Espinola

Το φινάλε απίστευτο

Στο κοντσέρτο του Yanni, στο The Storm, μαζευτήκανε όλοι οι καλοί μαζί:

Violin: Samvel Yervinyan [Armenia]; Violin: Sayaka Katsuki [Japan]; Harp: Victor Espinola [Paraguay]; Trumpet: Ramon Flores [Mexico]

Read more!

Samvel Yervinyan - Albert Bulbulyan

Samvel Yervinyan, Albert Bulbulyan

Read more!