Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά κοντά για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε...

Αφιέρωση του Ανδρέα Λασκαράτου στη γυναίκα του στο Ληξούρι
Φωτ. της ποιήτριας Σοφίας Κολοτούρου

Οι πιο τρυφερές μου εικόνες είναι αυτές...

Να γερνούν μαζί!

Το απόλαυσα από παππούδες και γονείς, η γενιά μου ήταν άτυχη.

Έπεσε σε εξελίξεις που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να τις διαχειριστούν σωστά.

Και δεν άντεξε η αγάπη τους...

Μακάρι να ήταν μέχρι εδώ το κακό. Η Ελλάδα έγινε δύσκολη χώρα.

Πολλοί Έλληνες προτιμούν συντρόφους μικρότερες

από τις κόρες τους κάτι που για την κουλτούρα των Ευρωπαίων

και των Αμερικανών φαντάζει γελοίο.

Ίσως αυτοί πέρασαν νωρίτερα κάποιες τέτοιες κοινωνικές

μετεξελίξεις, ίσως οι συντηρητικές τους θρησκείες,

τους προστάτευσαν καλύτερα...

Ίσως και να 'ναι πιο χορτασμένοι από μας...

Γιατί φλογεροί είναι κι ας ξεχάσουν την καραμέλα οι Έλληνες,

του και καλά ιδανικού εραστή... που δεν κρατιέται.

Να είναι και έλλειψη παιδείας; Μπορεί.

Αλλά μήπως οι παππούδες μας ήταν διανοούμενοι;

Μήπως το κυνήγι της επιβίωσης έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά;

Μήπως τη χειραφέτηση της γυναίκας δεν μπόρεσαν

να την αντέξουν οι Έλληνες;

Οι Ευρωπαίοι πώς μπόρεσαν να την αντέξουν; Και βάδισαν παράλληλα

και συντροφικά, χτίζοντας καριέρες, οικογένειες, μέλλον.

Ποια κατάρα κυνηγά τον πιο προικισμένο λαό της γης;

Με προικιά θησαυρούς, χώρα, φύση, γλώσσα, ιστορία, παράδοση...

Πού είναι αυτά όλα σήμερα;

Πού είναι αυτές οι εικόνες στην Ελλάδα πια;

Όταν τις απαντούμε τις φωτογραφίζουμε γιατί φαντάζουν

εξωκοσμικές.

Τα παιδιά μου στις παρέες τους, απορούν και θαυμάζουν αν τύχει

και πετύχουν κανέναν τυχερό που οι γονείς του ζουν μαζί.

- Έλα ρε, μπράβο! λένε όλα...

Ακόμα μαζί είναι οι δικοί σου;

Μπράβο τους! Ήρωες!

Το ανακοινώνουν και το σχολιάζουν ως γεγονός παράξενο.

- Μαμά, οι γονείς του τάδε είναι μαζί !

Δαγκώνομαι.

Τί να πεις και τί να ρημάξεις;

Και κυρίως, τί να διδάξεις;

- Φέρτε μου πίσω τους παππούδες μου... μια ταυτότητα,

μια οικογένεια, μοιάζουν να λένε τα ματάκια τους.

Μικρών και μεγάλων. Πονούν το ίδιο. Μην βαυκαλίζονται οι γονείς

ότι τα μεγάλα παιδιά ξεπερνούν καλύτερα το χωρισμό τους.

Το αντίθετο.

Τρομοκρατούνται κι επηρεάζονται οι επιλογές τους, αλλά και η ζωή τους.

Το ζω μέσα από όλα τα νέα παιδιά που το ομολογούν !

Και πόσο δύσκολος ο ρόλος του νέου συντρόφου...

Όσο καλός και να είναι ο δεύτερος σύντροφος, γονιός δε γίνεται.

Κι όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις του, το παιδί θα είναι πάντα

καχύποπτο απέναντι του. Ακόμα κι αν θέλει να τον αγαπήσει,

δεν το αφήνουν οι ενοχές απέναντι στο φυσικό γονιό.

Ένα μάλωμα του γονιού που περνά απαρατήρητο, αν έρθει από τον νέο σύντροφο,

γίνεται τραγωδία...

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες παππού... και για πριγκίπισσες

ακόμα χειρότερες γιαγιά...

Έτσι συγκινήθηκα κι εγώ σαν είδα προ ημερών το παραπάνω ζευγάρι

στη Μαδρίτη, να βολτάρει αγκαζέ, ντυμένο παραδοσιακά

στη γιορτή του Αγίου Ισίδωρου!

Και τους ζήτησα να μου ποζάρουν.

Και πόζαραν περιχαρείς!

Ας είναι ευτυχισμένοι!

Και μακάρι η γενιά των παιδιών μας και οι επόμενες, να χαρούν

την ευτυχία του να γερνάς με τον άνθρωπό σου...

Γιάννης Χρυσομάλλης, To the one who knows

Read more!