Πάρε τα πρέπει σου αγκαλιά φύγε μη χάνεις ώρα εγώ τα θέλω μου αγαπώ κι ας με πονούνε τώρα

Ύπνο δε βρίχνω κάθε αργά* η κλίνη μου με λιώνει
κι ήρθα να γίνω αγάπη μου του κήπου σου τ' αηδόνι

Θε μου και κάμε μια φορά τσ' αγάπης να ξεχάσω
να πέσω ν' αποκοιμηθώ τον ύπνο να χορτάσω

Κομμάτιασέ μου την καρδιά δε σου παραπονούμαι
και τα κομμάτια θα γενούν καρδιές να σ' αγαπούνε.

Κομμάτια να με κάνουνε για τη δικιά σου αγάπη
θα ζήσει και θα σ' αγαπά το κάθε μου κομμάτι

Κομμάτια να γενεί η καρδιά χιλιάδες να σκορπίσει
κάθε κομμάτι θα γενεί καρδιά να σ' αγαπήσει

Εσύ δεν πρέπει ν' αγαπάς γιατί καρδιά δεν έχεις
σαν πεταλούδα τσ' Άνοιξης όπου σ' αρέσει τρέχεις

Θα τηνε βγάλω να βάλω μαύρο βράχο
για να μπορώ κι εγώ καρδιά σαν τη δικιά σου νά 'χω

Για σένα κάνω όνειρα, όνειρα ας μη γίνουν
με φτάνει που προσπάθησα όνειρα να μη μείνουν

Πάρε τα πρέπει σου αγκαλιά φύγε μη χάνεις ώρα
εγώ τα θέλω μου αγαπώ κι ας με πονούνε τώρα

*αργά=νύχτα

Read more!

Πού πήγαινες κερά μου, Πού; πήγαινες πρωί πρωί με τα στενά βαλμένα και τα Ρεθεμνιωτόπουλα έχεις κουζουλαμένα!

Σαν είναι ο τράος δυνατός, δεν τονε στένει η μάντρα,
ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα

Ελευθέριος Βενιζέλος

Μαδάρες μου χανιώτικες, κορφή του Ψηλορείτη
και λασηθιώτικα βουνά, γεια σου παντέρμη Κρήτη!



Σε ψηλό βουνό

Σε ψηλό βουνό,
σε ριζιμιό χαράκι,
κάθεται έν' αϊτός.

Βρεμένος, χιονισμένος
ο καημένος και παρακαλεί.
Και παρακαλεί
τον ήλιο ν' ανατείλει.

Ήλιε ανάτειλε-ήλιε ανάτειλε.

Ήλιε λάμψε και δώσε
για να λιώσουνε
χιόνια από τα φτερά μου
και τα κρούσταλλα
από τ' ακράνυχά μου.

Ήλιε ανάτειλε-ήλιε ανάτειλε.



Πού πήγαινες κερά μου πού; πήγαινες πρωί πρωί με τα στενά βαλμένα
και τα Ρεθεμνιωτόπουλα έχεις κουζουλαμένα!

Από τα πεταλάδικα όταν περνάς κερά μου
χτύπα το τακουνάκι σου στο χτύπο τση καρδιάς μου.

Να μη μυρίζεις γιασεμί, η ομορφιά σου φτάνει
κι η ομορφιά κι η μυρωδιά, θα μ' αποκουζουλάνει.

Μοσκοβολάει η αγκαλιά και το φιλί κανέλα
το μαξελάρι γιασεμί και μ' έβγαλες στην τρέλα.


Γενέθλια το τραγούδι που έγραψε ο Στέλιος και το τραγουδά ο ίδιος. Ποιός να μην ανατριχιάσει με το στίχο, ποιός να μη συγκινηθεί με το πάθος που τον διακρίνει...

Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκαν' η μάνα μου
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου

Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε

Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε

Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να 'θελα να πω,
μα δεν με νιώσανε
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω

Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στ' άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

Μονό το "άλφα" και το "χι"
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα

Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα
Έτυχε να 'μαι απ' αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα

Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν...


Εδώ τραγουδά η... φωνάρα! Δεν έχει το πάθος του Στέλιου, μα η φωνή... ω Θεοί! Όταν προικίζετε... προικίζετε! Δεν τσιγκουνεύεστε.


Εδώ και οι Θεοί, αν υπήρχαν, θα υποκλίνονταν...


Όταν τραγουδά και παίζει ο ίδιος ο Έρωτας, αυτοπροσώπως!

Μιχάλης Τζουγανάκης:Μιλώ μιλώ!!!

Εδώ η συνέχεια και το πώς γράφτηκαν τα Γενέθλια

Read more!