Τρίτη, 3 Ιουλίου 2007

Ένα φεγγάρι στο δρόμο σου κι έναν Ερωτόκριτο στην καρδιά σου...

Το αποψινό φεγγάρι... κι όμορφο που είειειναι...

Φεγγάρι Φαληριώτικο...
το πιο όμορφο του κόσμου!
Πιστεύγεις δεν πιστεύγεις μου,
στ' ορκίζομαι στο φως μου...

Η μαντινάδα και το φεγγάρι έχουν σχέση απολύτως ερωτική...

Μία ακόμα συναυλία με «το φεγγάρι του Αυγούστου». Τι έχει, τι είναι το φεγγάρι και το αγαπάς;
Ο καθένας έχει να πει με το φεγγάρι πράγματα. Έχει μια μαντινάδα στην Κρήτη που λέει «φεγγάρι πόσα μυστικά που σου χουνε ειπωμένα, να μην ακούσω μια φορά αν σου ξεφύγει ένα;» Το φεγγάρι να ξέρεις ότι και μισό την κάνει τη δουλειά του. Τώρα για το φεγγάρι αν σου πω εγώ τι βλέπω: καθώς ανέβαινε, σαν αυτοκρατόρισσα στους ουρανούς, η πανσέληνος, τα άστρα τραβηχτήκανε πίσω, η νύχτα έβαλε το σκούρο βαθύ μπλε, καθώς ταιριάζει κι είδε ένα πηγάδι. Κοντοστάθηκε, χτενίστηκε λίγο, κοίταξε το φως του φεγγαριού και είπε στο φεγγάρι «Πώς το κάνεις κι έχεις πάντα τόσο καθαρό πρόσωπο;» και είπε εκείνο «Λέω πάντα την αλήθεια». Αυτή η λάμπα του ουρανού λοιπόν όταν ανάψει, δίνει φωτιά και στις ψυχές και στα μάγια και ακυρώνει όλα τα άλλα φώτα. «Ένα φεγγάρι στο δρόμο σου κι έναν Ερωτόκριτο στην καρδιά σου» είναι η ωραιότερη ευχή.

Νομίζεις ότι οι άνθρωποι κοιτούν ακόμα το φεγγάρι κι ονειρεύονται ή μαγεύονται; Υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι;
Ακόμα, ε; Είπες τη λέξη ακόμα σαν να ήρθε το τέλος του κόσμου. Το φεγγάρι πάντα θα έχει το διάλογό του με τους ανθρώπους, ο κάθε άνθρωπος έχει μια φωλιά για το φεγγάρι. Με αυτή τη φωλιά, με αυτό το μέρος του εαυτού του συζητά σε κάποιες στιγμές της ζωής του. Όταν κάμω μια συναυλία με φεγγάρι σηκώνω το δάκτυλο και το δείχνω, για να δεις το φεγγάρι και τα άστρα πρέπει να σηκώσεις κεφάλι και να κοιτάξεις ψηλά.

Να γίνεις άνθρωπος δηλαδή.
Ακριβώς! Τώρα θα μου πεις, το βλέπεις και στα λασπόνερα πεντακάθαρο, κι εκεί συμφωνώ, γιατί ξέρω ότι η περηφάνια δεν έχει μόνο το όχι σαν προτεραιότητα, έχει και το ναι, μπορεί να δεις ένα ναι με σκυμμένο κεφάλι και να ναι περήφανο. Κι εκεί λοιπόν στέκεται το φεγγάρι. Και στα λασπόνερα μέσα τους δίνει λάμψη. Αν πας σε έναν χωματόδρομο μετά τη βροχή και δεις το φεγγάρι κάτω, θα πεις πώς καταδέχεται μέσα σε λάσπες να πηγαίνει; Ναι, πηγαίνει γιατί αυτό κάνει και τη λάσπη γοητευτική.
Από συνέντευξη του Λουδοβίκου των Ανωγείων στην Αναστασία Γρηγοριάδου για το περιοδικό CITY


Όταν την έπλαθεν ο Θεός,
δεν είχε φως ν' ανάψει,
γι' αυτό 'χουνε τα μάτια της
του φεγγαριού τη λάμψη.

Απόψε πάρε με μαζί
Στη βόλτα σου φεγγάρι
Να τόνε ιδώ κι άλλη ποτέ
Δε θα ζητήσω χάρη

Η ομορφιά σου προκαλεί
μέχρι και το φεγγάρι
και μου΄πε πως σκηνοθετεί
τη λάμψη σου να πάρει

4 σχόλια:

adiple είπε...

Είχα την τύχη να είμαι στη περσινή συναυλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων στη Ραφήνα με την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο να παρακολουθεί επίσης.

Δεν θα ξεχάσω μια κουβέντα του: "Πέταξε Οσο Ψηλά Μπορείς, Τα Υψη Δεν Σκοτώνουν, Τα Χαμηλοπετάγματα Πονάνε Και Ματώνουν"

Ο άνθρωπος είναι απόλαυση! Και εσύ που μας μετέφερες την συνέντευξή του!!! Θέλουμε πίσω το φεγγάρι μας!

Για την Αρλέτα είπε...

Καλώς τα μααααας!
Ελληνικό το θέμα, ελληνικότατο κι αγαπημένο.
Η πρώτη φορά που τον είδα και τον γνώρισα τον Λουδοβίκο ήταν, το 1986 (!!!) στην Πλάκα στον Σείριο του M;anoy Χατζιδάκi. Με το μαντολίνο του πάντα. κι από τότε συνοδεύει τις ευαίσθητες στιγμές της ζωής μας.
Καλώς ήρθες (πήγες) στην Ελλάδα. Όμορφα να περάσεις και… πιες καμιά γουλιά για μένα ένα βράδυ.

vain είπε...

An theleis na akouseis mousiki ela sto blog mou

ghteytria είπε...

Κορίτσια μου γλυκά, ζω ένα δράμα με την ντάιλαπ απ. Αλλάζει σελίδα κάθε δίωρο. Και δεν έχω χρόνο να περιμένω, πόσο μάλλον νεύρα. Κουρέλι γίνομαι όταν μπαίνω... :)))) Όταν τα καταφέρω για ADSL, που χλωμό το κόβω για φέτος...:ΡΡΡ θα μπορώ να επικοινωνώ καλύτερα. Έφαγα όλο το πρωί στον ΟΤΕ σήμερα, αλλά δεν τα καταφέραμε να συνεννοηθούμε. Θα τα διαβάσω όλα μαζεμένα.
Ποτάκι ολόκληρο κι όχι μόνο γουλίτσες στην υγειά σας κούκλες! ;)
Καλή η Αθήνα βραδάκι... δε λέω. Δρόσισε κιόλας... κατά παραλία μεριά, κάτι γίνεται.
Καλά να περνάτε! Φιλιά!