Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

«Από τον κλασικό μοντερνισμό στο μεταμοντερνισμό»


Αριστουργήματα κορυφαίων ζωγράφων στο Πάρκο Ελευθερίας

Πανόραμα εικαστικής δημιουργίας, η οποία γεννήθηκε κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. ''Από τον κλασικό Μοντερνισμό στο Μεταμοντερνισμό: τα σημαντικότερα έργα της συλλογής του Monsignore Otto Mauer από το Μουσείο Dom της Βιέννης(Καθεδρικό Επισκοπικό Μουσείο της Βιέννης)», ως τις 27 Μαΐου στο Κέντρο Τεχνών στο Πάρκο Ελευθερίας του Δήμου Αθηναίων.


Πενήντα αριστουργήματα 27 κορυφαίων καλλιτεχνών δίνουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες να γνωρίσουν την τέχνη του 20ού αιώνα και το πώς αυτή διαμορφώθηκε στην Αυστρία, κατ΄ επέκταση, δε, και στην Ευρώπη. Στη μοναδική αυτή έκθεση θα παρουσιαστούν χαρακτικά – σχέδια και ακουαρέλες, των Pablo Picasso, Gustav Klimt, Oskar Kokoschka, Paul Klee, Wassili Kandinsky, Marc Chagall, Henri Matisse, Alexander Archipenko, Willi Baumeister, Max Beckmann, Joseph Beuys, Marget Bilger, Leopold Birstinger, Georges Braque, Lονis Cοrinth, Otto Dix, Hans Fronius, Carl Hofer, Wolfgang Hollegha, Alfred Hrdlicka, Alexej νοn Jawlensky, Alfred Κubin, Max Liebermann, Josef Mikl, Amulf Rainer, Κarl Schmidt-Rottluff, Egon Schiele.
«Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται έκθεση με τα καλύτερα έργα της συλλογής μας, η οποία αριθμεί περί τα 3.000 αντικείμενα»αναφέρει η επιμελήτριά της Mag. Milena Wildenauer.
Τα έργα συνέλεξε ο Otto Mauer, ιερέας, θεολόγος και προστάτης των τεχνών, καταρτίζοντας έτσι ένα «who is who» της αυστριακής τέχνης μετά το 1945. Ο Μάουερ ενδιαφερόταν για όλους τους τομείς της σύγχρονης τέχνης και πλησίαζε κάθε καλλιτέχνη με ανοιχτό μυαλό, αδιαφορώντας για την προέλευση και τις πεποιθήσεις του. Γι΄ αυτό άλλωστε η γκαλερί του υπήρξε η σημαντικότερη της βιεννέζικης αβανγκάρντ στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60. Η έκθεση, η οποία περιλαμβάνει χαρακτικά, σχέδια και ακουαρέλες, θα διαρκέσει ως τις 27 Μαΐου.

Κέντρο Τεχνών, Πάρκο Ελευθερίας (Βασ. Σοφίας, στάση μετρό Μέγαρο Μουσικής, πληροφορίες τηλ. 210 7224.028).Είσοδος ελεύθερη

2 σχόλια:

ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ είπε...

Ο Πάμπλο Πικάσο αποκάλυψε: "Είμαι ένας απατεώνας"

Ο επιφανής ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο σε σενέντευξή του στο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι είπε:

«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι

λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούργιο, το παράδοξο,

το πρωτότυπο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και

έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις
ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονται στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότης για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις,
κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα -όπως ξέρεις- είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος.
Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι
καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήσαν μεγάλοι
ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τισιανός, ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο βλαβερή απ' όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».



(«Δημοσιογραφική» τεύχος Μαρτίου 1999, διά περισσότερα εις «Βήμα» 14-3-1999)

http://antipliroforisi.blogspot.com/2009/02/blog-post_114.html

μαριάννα είπε...

ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Ρε συ... μασάει η κατσίκα ταραμά; Τον φασίστα του κερατά, τον Παπίνι, χρησιμοποιείς ως πηγή, που είχε κάνει την fake interview with Pablo Picasso; Ρε δεν πάνε από 'κει πού 'ρθανε οι ατάλαντοι και οι απαίδευτοι που λένε βλακείες.

Διάβασε εδώ να μαθαίνεις :)))):

After further verse works, he published the satire Gog (1931) and the essay Dante vivo (tr. "If Dante Were Alive"; 1933).

He moved towards Fascism, and his beliefs earned him a teaching position at the University of Bologna in 1935 (although his studies only qualified him for primary school teaching); the Fascist authorities confirmed Papini's "impeccable reputation" through the appointment. In 1937, Papini published the only volume of his History of Italian Literature, which he dedicated to Benito Mussolini: "to Il Duce, friend of poetry and of the poets", being awarded top positions in academia, especially in the study of Italian Renaissance. An Antisemite, he believed in an international plot of Jews, applauding the racial discrimination laws enforced by Mussolini in 1938.[citation needed] When the Fascist regime crumbled (1943), Papini entered the Franciscan convent in Verna.

Largely discredited at the end of World War II, he was defended by the Catholic political right. His work concentrated on different subjects, including a biography of Michelangelo, while he continued to publish dark and tragic essays. He collaborated with Corriere della Sera, contributing articles that were published as a volume after his death.

According to The Spectator, NATO allegedly encouraged Papini, in 1951, to publish a fake interview with Pablo Picasso, to dramatically undercut his pro-Communist image. In 1962, the artist asked his biographer Pierre Daix, to expose the fake interview, which he did in Les Lettres Françaises.

Πηγή: WikipediaΠεραστικά σας μεσιέ και καλησπέρες στη Θεσσαλονίκη μας! ;)