Ας αποχαιρετήσουμε τον Αύγουστο με στίχους Οδυσσέα Ελύτη και δυο διαφορετικές εξαιρετικές συνθέσεις. Με Βασίλη Γισδάκη και Ρένα Κουμιώτη!

Ο αγαπημένος μου Βασίλης Γισδάκης, τραγουδάει το "Ο Αύγουστος" σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη και σε σύνθεση του Μιχάλη Τρανουδάκη. Ενορχήστρωση και πιάνο από τον Τάσο Καρακατσάνη και στην κιθάρα η Στέλλα Κυπραίου.

Ο Αύγουστος

Ο Αύγουστος ελούζονταν
μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Αύγουστε μήνα και Θεέ
σε σένανε ορκιζόμαστε
πάλι του χρόνου να μας βρεις
στο βράχο να φιλιόμαστε.

Ο Αύγουστος ελούζονταν
μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.

Απ' την Παρθένο στο Σκορπιό
χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι έναν θαλασσινό σταυρό
στη χάρη σου ν' ανάψουμε.

Η Ρένα Κουμιώτη τώρα σε μουσική Λίνου Κόκοτου από το "Θαλασσινό Τριφύλλι", τραγουδάει τον Αύγουστο του Οδυσσέα Ελύτη.

Read more!

Tinuviel και Οδός Ονείρων... Ένα σπέσιαλ δώρο στους μουσικόφιλους! Το καινούργιο ντουέτο της Yasmin Levy με την Ελένη Βιτάλη!!! Το Porque...

Κι όπως μπήκα σήμερα να πιω τον καφέ μου στο αγαπημένο μου στέκι, την Οδό Ονείρων, χαζεύοντας, πέφτω επάνω στην υπογραφή της απίστευτης Tinuviel!!! Της οποίας οι αναρτήσεις με καλύπτουν αβλεπί(πού 'σαι Σαραντάκο να δεις πόσο σε διαβάζω!):)... Με άλλα λόγια, ότι ποστάρει η Tinuviel για μένα είναι εγγύηση ότι θα μου αρέσει. Κάτι σαν την Χουανίτα δηλαδή. Έτσι λοιπόν σήμερα σας χαρίζω μέσω Tinuviel και Οδού Ονείρων, το ακυκλοφόρητο ντουέτο των δυο ΥΠΕΡΟΧΩΝ φωνών. Το Porque, της Yasmin Levy με την Ελένη Βιτάλη από το άλμπουμ «Sentir» που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβρη του 2009. Να εκφράσω και πάλι τις ευχαριστίες μου στην Οδό Ονείρων και σε όλα τα μέλη της που κάνουν αυτά τα εξαιρετικά αφιερώματα, χωρίς να φείδονται κόπου και χρόνου.

The forthcoming album Sentir was recorded in Madrid with the wellknown flamenco producer Javier Limón. On this album she returns to her spanish influences while still blending Ladino with modern folk styles. The album also includes a duet with Greek singer Eleni Vitali, and a cover of Leonard Cohen's Hallelujah, who hand picked a translator himself to turn the song into a spanish hymn.

Οι δυο μοναδικές φωνές στο στούντιο

Yasmin Levy was born in Jerusalem on 23 December 1975. She is the daughter of the late Yitzhak Levy, a prominent researcher of the Ladino singing tradition. As a child Yasmin learnt to sing the women Ladino songs from her mother, also a professional singer, usually in the kitchen using pots and pans as the only backing instruments. An odd childhood memory of hers is when she and her mother executed the last will of her father to destroy his entire library of tapes and recordings of Ladino songs, an event she today has many mixed feelings about.

As an adult she has become the internationally leading singer and interpreter of Ladino music. In Israel her interpretations have been controversial to conservative music groups, mainly due to her performing them with turkish band settings as well as flamenco rhythms and often using the more passionate spanish vocal style. She feels that this is the best way to perform the songs, as they come from Spain and were developed in countries like Turkey and Greece. Being a capella in origin it is difficult to say that any band setting is "wrong" for the songs, and hence it is the use of flamenco vocal style which has caused the most controversy.

After her debut album she was contacted by a major record label to make a spanish pop album.A demo was recorded but the project was never completed. Some of the songs from this were later included on La Juderia with more traditional spanish arrangements.

Her latest album Mano Suave is considered by most reviewers her best, as it balances the many different influences and combines Ladino songs with arabic and catalan pieces.

No tengo lugar, Naci en Alamo

Yasmin dreams of recording a traditional turkish album with a large orchestra and visited Turkey, the homeland of her father, in 2008.

Albums:
Romance & Yasmin (2000/2004)
La Juderia (2005)
Mano Suave (2007)
Sentir (2009)

Τα νέα της Yasmin Levy, απ' το facebook

Οι φωτό απ' το myspace

Οδός Ονείρων, tinuviel και το δώρο σας στην υπογραφή της!

Read more!

Idir - A vava Inouva και όχι μόνο! Ο υπέροχος Αλγερινός με την τρυφερή μουσική και τη φωνή χάδι... που θυμίζει Ανταμό

idir

''A VAVA INΟUVA'' (ARGELIA,1996)


Idir - A vava Inouva


IDIR : Hommage aux femmes.


Idir: pourquoi cette pluie


IDIR "Izumal" Live Olympia 1980"Avec Baroudi


Idir - Lettre a ma fille


wallen & idir


Idir & Manu Chao - A Tulawin (Une Algérienne Debout) Denia



idir-officiel

Read more!

Maurice El Medioni et Lili Boniche... Αραβοανδαλουσιανοί ήχοι από Εβραίους της Αλγερίας!

Maurice El Médioni at "Des mots Mots de Minuit"

Maurice El Medioni et Lili Boniche

Ψάχνοντας να μεταφράσω μερικά βιογραφικά στοιχεία του Maurice El Medioni, έπεσα πάνω σε μια εξαιρετική παρουσίαση του Λεωνίδα Αντωνόπουλου. Ότι καλύτερο μπορούσα να αναζητήσω και μάλιστα στα ελληνικά! Να 'ναι καλά!

MAURICE EL MEDIONI

«Ήσουν εκεί όταν γεννήθηκα, τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα στην Ντέρμπα…
Οράν, Οράν, ποτέ μου δε θα σε ξεχάσω, πάντα σε σκέφτομαι…
Οράν, Οράν, πάντα θα σε τιμούμε και θα σ’ αγαπάμε!»

Maurice El MédioniΟ εβραίος πιανίστας και τραγουδιστής Maurice El Médioni γράφει και τραγουδάει ακόμη για το Οράν, το μεγάλο λιμάνι της Αλγερίας όπου μεγάλωσε, μόνο που το Οράν δεν είναι πια το ίδιο. Το τραγούδι του μιλά για μια πραγματικότητα που υπάρχει πλέον ως ανάμνηση. Το δικό του Οράν, όπως και η Αλγερία που εγκατέλειψε, ήταν ένας τόπος όπου Άραβες και Εβραίοι ζούσαν μαζί, αρμονικά, έπαιζαν και τραγουδούσαν στα καφέ της Ντέρμπα, της εβραϊκής συνοικίας του λιμανιού. Και δεν μισούσαν πάντοτε ο ένας τον άλλο.

Πριν έρθει το μίσος, όχι και τόσο παλιά, υπήρχε η φιλία, η συνύπαρξη, η συνεργασία, η κοινή προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή. Οι Εβραίοι ζούσαν στη Βόρεια Αφρική από τον 9ο αιώνα π.Χ. και η μουσική ήταν μια κοινή γλώσσα, ένα κοινό μυστικό που ένωνε Άραβες, Εβραίους και, στην Αλγερία όπως και στο Μαρόκο, αφρικανούς Βερβέρους. Η συνοικία Ντέρμπα έμοιαζε συναρπαστικό μέρος για ένα παιδί στη δεκαετία του ’30. Οι λιγοστοί πλούσιοι Εβραίοι είχαν φύγει για την Ευρώπη, ανύποπτοι για όσα θα συνέβαιναν σε λίγο εκεί, αλλά οι πιο φτωχοί ζούσαν ακόμη στην Ντέρμπα, επίσης ανύποπτοι για τον φυλετικό και θρησκευτικό φανατισμό που θα ξεσπούσε μετά τον πόλεμο.

Η μουσική ήταν στην οικογένεια του El Médioni. Ο πατέρας του δούλευε σε ένα ξενοδοχείο και μαζί με τον θείο του, διάσημο μουσικό, είχαν ανοίξει ένα καφέ με ζωντανή μουσική στην καρδιά της Ντέρμπα, το οποίο συγκέντρωνε πολλά σπουδαία ονόματα Αράβων και Εβραίων. Δηλαδή σχεδόν όλα, αφού η εβραϊκή συνοικία ήταν το μόνο μέρος στο λιμάνι που επιτρεπόταν το αλκοόλ, σε αντίθεση με το υπόλοιπο μουσουλμανικό Οράν. Το αλκοόλ πήγαινε με τη μουσική και όλα μαζί με τις γυναίκες. Το χαρμάνι αυτό ήταν ο πόλος έλξης για τους ναυτικούς και τους εμπόρους που έφταναν στο λιμάνι από όλα τα μέρη του κόσμου. Ο El Médioni δε σπούδασε ποτέ μουσική αλλά μια μέρα του 1937, όταν ήταν 9 ετών και γύρισε σπίτι από το σχολείο βρήκε ένα όργανο που θύμιζε πιάνο αλλά ο ήχος του έμοιαζε πιο πολύ με τενεκέ. Το είχε βρει ο αδερφός του στο παζάρι των μεταχειρισμένων. Οκτώ μέρες αργότερα ο μικρός Maurice έπαιζε και με τα δύο χέρια επιτυχίες του Charles Trenet και του Tino Rossi!

Η απόβαση των Αμερικανών στη Β.Αφρική, το 1942, ήταν η αρχή της καριέρας του El Médioni. Οι στρατιώτες και οι ναύτες που τριγυρνούσαν στο λιμάνι του Οράν έγιναν οι καλύτεροι πελάτες του. Το δεκατετράχρονο εβραιόπουλο τους προμήθευε αλκοόλ, ρολόγια, στιλό. Σύχναζε στα μέρη που σύχναζαν κι αυτοί κι έμαθε να παίζει τα τραγούδια που ζητούσαν. Μα πιο πολύ ενθουσιάστηκε με το boogie woogie στιλ που ήταν της μόδας τότε. Από αραβική μουσική δεν ήξερε να παίζει ούτε μία νότα. Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του προτιμούσε τις ξένες επιτυχίες της εποχής και μόνο μετά τον πόλεμο ανακάλυψε τη μουσική της πατρίδας του. Με την παρέα του πήγαινε συχνά σε ένα καφέ και κάθε τόσο καθόταν στο παλιό πιάνο και έπαιζε τα καινούργια τραγούδια που μάθαινε. Το παρατσούκλι που του κόλλησαν ήταν, φυσικά, «Boogie». Ο ιδιοκτήτης του καφέ άρχισε να τον πληρώνει για να παίζει εκεί και ο νεαρός Μορίς εμπλούτιζε το στιλ του και το ρεπερτόριό του με λάτιν επιτυχίες, με μάμπο και τσα τσα τσα, από την Κούβα που έκαναν επίσης θραύση στις τάξεις των αμερικανών αλλά και στους αφρικανικής καταγωγής ντόπιους, όπως επίσης και με αραβικές ποπ επιτυχίες, δηλαδή μουσική «raï» που τότε θεωρούνταν ακόμη παρακατιανή, χυδαία, λαϊκή μουσική.

Αυτό το υπέροχο χαρμάνι, μελωδικό και ρυθμικό, μελαγχολικό και ζωηρό, οριεντάλ και λάτιν, τζαζ και αιγυπτιακής ποπ, έγινε ο ήχος του Οράν αλλά και της νυχτερινής ζωής στην Αλγερία τα χρόνια του πολέμου. Δημοφιλές αρκετά ώστε να τον καλούν για εμφανίσεις στην τηλεόραση, στην Όπερα του Οράν όπως επίσης και στην Όπερα του Αλγερίου, της πρωτεύουσας, εκεί που ανέτειλε το αστέρι του ομολόγου του Lili Boniche, τραγουδιστή και κιθαρίστα, εβραίου από το Αλγέρι, ο οποίος διέθετε και εντυπωσιακή, αρρενωπή εμφάνιση. Παρόλο που ο Boniche υπήρξε μαθητής του θείου του El Médioni, οι δυο τους συνεργάστηκαν αργότερα, όταν βρέθηκαν πια στη Γαλλία. Στο μεταξύ, στο Οράν, «το αριστερό μου χέρι κρατούσε τους ρυθμούς της τζαζ, της ρούμπα και του boogie, ενώ το δεξί έβγαζε όλη την ομορφιά της αραβικής μουσικής και της ποπ», θυμάται ο El Médioni. Όταν έφυγαν οι αμερικανοί έφτιαξε ένα συγκρότημα που έπαιζε ράι αλλά όχι το παραδοσιακό, της επαρχίας. Ήταν ένα ράι μοντέρνο, αστικό, γεμάτο από ρυθμικά στοιχεία δανεισμένα από τη ρούμπα και το boogie-woogie».

Το λιμάνι χόρευε στο δικό του στιλ και ο El Médioni με το μοντέρνο, περιποιημένο μουστακάκι του έβγαζε στο πιάνο, άθελά του ίσως, το σύγχρονο απόσταγμα επτά αιώνων αραβικής παρουσίας στην Ανδαλουσία και ύστερα το ταξίδι της επιστροφής Αράβων και Εβραίων στη Βόρεια Αφρική και της μόνιμης εγκατάστασής τους εκεί. Κι ένα πρωί, 22 Ιουνόυ 1961, το όνειρο έσβησε μαζί με τη μουσική. Ο σπουδαίος τραγουδιστής και ουτίστας Ρεϊμόντ Λεϋρίς ή Cheik Raymond, όπως προσφωνούν τους τραγουδιστές στην Αλγερία, επίσης Εβραίος, έπεσε νεκρός από τις σφαίρες ενός Άραβα. Η ένταση ανάμεσα στις δύο κοινότητες είχε ξεκινήσει το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και τις συγκρούσεις με τους Παλαιστίνιους. Μεσολάβησε και ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας από τους Γάλλους το 1954 και σιγά σιγά και οδυνηρά ο εθνικισμός, ο φονταμενταλισμός και ο ρατσισμός επικράτησαν και εξαπλώθηκαν. Οι αλγερινοί Εβραίοι είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στους αυταρχικούς Γάλλους στρατιωτικούς και τους φανατισμένους Άραβες εθνικιστές. Μάζεψαν λοιπόν 2000 χρόνια ιστορίας και μπήκαν στα καράβια για την εξορία. «Όταν έπρεπε να εγκαταλείψω την Αλγερία», θυμάται ο El Médioni, «ο πόνος που ένιωθα μου προκάλεσε έλκος στομάχου και όταν άρχισα να ξαναφτιάχνω τη ζωή μου στο Παρίσι ένιωθα σαν ένα δέντρο που το ξερίζωσαν από το χώμα και το ξαναφύτεψαν σε τσιμέντο».

Η εβραϊκή μουσική της Β.Αφρικής δεν έσβησε στην εξορία. Το «δέντρο» άνθισε και επί δύο δεκαετίες, του ’60 και του ’70, καλλιτέχνες όπως ο Lili Boniche, ο Enrico Macias και φυσικά ο El Médioni έγιναν τα αστέρια της μόδας των «cabaret oriental» που συνέχιζε να κρατά ενωμένη την εβραϊκή και βορειοαφρικανική διασπορά. Κι αμέσως μετά το ρεύμα της world music στην Ευρώπη έδωσε ξανά το φιλί της ζωής σ’ αυτήν την τόσο πλούσια, πολυπολιτισμική, νοσταλγική μουσική που υπενθυμίζει ότι κάποτε, όχι και τόσο παλιά, σε ένα τόπο, όχι και τόσο μακρινό, Άραβες και Εβραίοι ζούσαν μαζί, συγχρωτίζονταν μαζί, ήταν φίλοι μεταξύ τους και παρέα έφτιαχναν υπέροχη μουσική.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Read more!

Enrique Morente και Luis García Montero στο φεστιβάλ ETNOSUR

Φρέσκο και λαχταριστό το βιντεάκι, αφιερωμένο στη Χουανίτα. Αν βρίσκαμε εκεί στη Γρανάδα, τώρα που έχουμε τα μέσα, και τους... στίχοι, θα ήμασταν ευτυχέστερες! Και δεν είναι τυχαίο που όλοι οι καλοί είναι μαζί... ;)

Read more!

Φωτιές... El amor brujo! Manuel de Falla!

El amor brujo - Manuel de Falla, Carlos Saura - Antonio Gades

Antonio Gades and Cristina Hoyos

Read more!

Μπράβο βρε Mega!!! Επιτέλους! Το παλιό καλό Mega που ξέραμε... Η τέλεια κάλυψη σε βάση 24ωρη, χωρίς καθόλου διαφημίσεις! Και ο Ρώσος συγκυβερνήτης!

Μέσα στο απόλυτο χάος, στο απόλυτο τίποτα, στην τέλεια ξεφτίλα, στον έσχατο πάτο που πιάσαμε πάλι σαν χώρα, τα ξέρετε, τα ζήσατε, τα είδατε, τα γράψατε... περιττό να τα σχολιάσω ξανά. Θέλω μόνο να σταθώ σε δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση. Ένα καλό κι ένα κακό.
Το καλό ήταν το Mega και η τέλεια κάλυψη με τους εξαίρετους ρεπόρτερς, δημοσιογράφους, ανταποκριτές, τεχνικούς, που επί 24 ώρες κάλυψαν τα γεγονότα με σοβαρότητα, ήθος, ευσυνειδησία, συνέπεια, σεβασμό και προπαντός ανθρωπιά. Ειλικρινά, επειδή συχνά σημειώνω και καυτηριάζω τα αρνητικά, θεωρώ υποχρέωσή μου να δώσω συγχαρητήρια σε όλους τους ανθρώπους του καναλιού και κυρίως στον δικό μας τον Γιάννη τον Καφάτο! Έτσι επειδή είναι δικός μας ρε παιδί μου! :))) Της γειτονιάς!
Αυτό ήταν το καλό...

Τα κακά είναι πάμπολλα. Τα γράψατε... Θα σταθώ στο κουλό!!!!! Αυτό που μόνο στην Μπανανία θα μπορούσε να συμβεί. Το περιστατικό με τον Ρώσο πιλότο, τον συγκυβερνήτη, που ήρθε να βοηθήσει με το κυπριακό πυροσβεστικό αεροσκάφος Kamov. Σταμάτησε ο άνθρωπος για ανεφοδιασμό στη Ρόδο και τον πιάσανε λέει για μια κλήση που είχε φάει στο παρελθόν και που με τις προσαυξήσεις είχε φτάσει στα 600ευρώ. Και τον τραβολογούσανε για 4 ώρες!!! 4 ώρες καθυστέρηση ενώ καιγότανε ο τόπος για την κλήση που είχε φάει γύρευε πότε!!! Και αν δεν παρενέβαινε λέει, κορυφή κορυφαία, ακόμα εκεί θα ήτανε ο άνθρωπος!!!!!

Έλεος γαμώτο. Έλεος... Παντού κρανία! Τα πάντα κρανία! Τα βουνά, οι λόφοι, οι τόποι, τα δάση, τα χωριά, οι πόλεις, οι συνοικισμοί, τα αυθαίρετα, οι άνθρωποι... Τί θ' απογίνουμε;

Read more!

Alfonsina y el mar!

Η ποιήτρια Alfonsina Storni

Η Αλφοσίνα και η θάλασσα

Από τη μαλακή άμμο
Που γλείφει τη θάλασσα
Η μικρή της πατημασιά
Δεν επιστρέφει πια
Ένα μονοπάτι μόνο
Από θλίψη και σιωπή θα φτάσει
Μέχρι τα βαθιά νερά
Ένα μονοπάτι μόνο
Από βουβές θλίψεις θα φτάσει
Ως τον αφρό.

Ο Θεός ξέρει πόση στεναχώρια
Σε συντρόφεψε
Ποιοι παλιοί πόνοι
Κρύφτηκαν στη φωνή σου
Για να ξαπλώσεις
Νανουρισμένη απ' το τραγούδι
Από τα θαλασσινά κοχύλια
Το τραγούδι που τραγουδά
Στα σκούρα βάθη της θάλασσας
Το κοχύλι.

Πηγαίνεις Αλφονσίνα
Με τη μοναξιά σου
Ποιά καινούργια ποιήματα
Πήγες να ψάξεις;
Μια φωνή παλιά
Από άνεμο κι αλάτι
Σου φλερτάρει την ψυχή
Κι αυτή σηκώνεται
Και πας προς τα εκεί
Όπως στα όνειρα
Κοιμισμένη, Αλφονσίνα
Ντυμένη με θάλασσα.

Πέντε μικρές σειρήνες
Θα σε σηκώσουν
Από δρόμους των φυκιών
Και των κοραλιών
Και φωσφορίζοντα
Θαλασσινά αλογάκια θα κάνουν
'Εναν γύρο στο πλευρό σου
Και οι κάτοικοι
Του νερού θα παίζουν
Σύντομα μαζί σου

Πηγαίνεις Αλφονσίνα
Με τη μοναξιά σου
Ποιά καινούρια ποίηματα
Πήγες να ψάξεις;
Μια φωνή παλιά
Από άνεμο κι αλάτι
Σου φλερτάρει την ψυχή
Κι αυτή σηκώνεται
Και πας προς τα εκεί
Όπως στα όνειρα
Κοιμισμένη, Αλφονσίνα
Ντυμένη με θάλασσα.

των Ariel Ramirez και Felix Luna
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Chabuca Granda

Κι άλλη μια καλή εκτέλεση από την επίσης Περουβιανή, Tania Libertad

Read more!

Eduardo Sanz! Κι όμως. Δεν είναι φωτογραφίες. Είναι ζωγραφική... Ασύλληπτη αίσθηση...

«Ahora pinto mas que nunca y solo busco captar el sentimiento del mar»
Τώρα ζωγραφίζω περισσότερο από ποτέ και ψάχνω μόνο να συλλάβω την αίσθηση της θάλασσας...

Φωτό: Pablo Hojas

EDUARDO SANZ FRAILE

Nace en Santander el 6 de julio de 1928. Realiza sus primeros estudios de pintura con Jose Cataluna, ingresando, en 1953, en la Escuela de Bellas Artes de San Fernando.
Obras suyas cuelgan en múltiples museos (Museo Albertina, de Austria; Museo de Arte Contemporáneo de Asunción, Paraguay; Museo de Arte Contemporáneo de Managua, Nicaragua; Museo de Arte Contemporáneo de Ostende, Bélgica; Museo de la Stampa de Milán; Museo Nacional de Arte Reina Sofía...) y en las más importantes colecciones públicas y privadas.

Πηγή αρκετών φωτογραφιών ένα κορεάτικο μπλογκ εδώ

Read more!

Catherine Deneuve and Malcolm McLaren - Paris Paris

Read more!

Luis García Montero: Aunque tú no lo sepas... Αν κι εσύ δεν το ξέρεις... Από ένα ποίημα έγινε ένα τραγούδι, μια νουβέλα, μια ταινία!

Ζωντανή εκτέλεση: "Aunque tú no lo sepas", Quique González y Enrique Urquijo

Ο Luis García Montero έγραψε στη Málaga αυτό το ποίημα, που συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του, «Habitaciones Separadas-Χωριστά Δωμάτια». Ο Quique González, διάλεξε αυτό το ποίημα για να βασίσει ένα τραγούδι, που το έδωσε στον Enrique Urquijo, το οποίο περιέχεται στο δίσκο του «Desde que no nos vemos, Από τότε που δε βλεπόμαστε».

Αν κι εσύ δεν το ξέρεις

Όπως το φως ενός ονείρου,
που δεν σημαδεύει τον κόσμο, αλλά υπάρχει,
έτσι έχω ζήσει εγώ
οραματιζόμενος
ένα μέρος από σένα, που δεν γνωρίζεις,
τη ζωή που έχεις ζήσει στις σκέψεις μου...

Κι αν κι εσύ δεν το ξέρεις, σ' έχω δει
να διασχίζεις την πόρτα χωρίς να λες όχι,
ζητώντας μου ένα τασάκι, περιεργαζόμενη τα βιβλία,
ανταποκρινόμενη στον πόθο των χειλιών μου
με τα χείλη σου από ουίσκι
ακολουθώντας τα βήματά μου ως το υπνοδωμάτιο.

Έχουμε μιλήσει, επίσης,
στο κρεβάτι, χωρίς βιασύνη, πολλά βράδια
αυτό το κρεβάτι του έρωτα που δεν γνωρίζεις,
που μένει το ίδιο
κρύο όταν εσύ φεύγεις.

Αν κι εσύ δεν το ξέρεις σ' επινοούσα μαζί μου,
κάναμε χιλιάδες σχέδια, περπατήσαμε
σε όλες τις πόλεις που σου άρεσαν,
θυμηθήκαμε τραγούδια, διαλέξαμε παραιτήσεις,
μαθαίνοντας κι οι δυο να συμβιώνουμε
ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη σκέψη.

Επιτηρούμενη στη σκιά του ωραρίου σου
ή στη νύχτα ενός μπαρ αιφνιδιάζοντάς με.
Έτσι έχω ζήσει εγώ,
όπως το φως του ονείρου
που δεν θυμάσαι όταν ξυπνάς.

Luis García Montero, Habitaciones separadas(1994)
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Aunque tú no lo sepas es el título de un poema, una canción y una película.

El poema pertenece al libro Habitaciones separadas(1994) de Luis García Montero. Inspirado por este poema, Quique González compuso una canción con el mismo título para Enrique Urquijo, que éste publicó con su grupo Los Problemas en el disco Desde que no nos vemos (1998). Quique González suele interpretarla en sus conciertos e incluyó una versión en su disco Pájaros mojados (2002) y otra en directo en Ajuste de cuentas (2006).

Por otra parte, el poema también sirvió de inspiración para el relato «El lenguaje de los balcones» que Almudena Grandes, mujer de García Montero, incluyó en su libro Modelos de mujer (1996). Basándose en este relato, Juan Vicente Córdoba dirigió en (2000) la película Aunque tú no lo sepas, que fue presentada en la sección Zabaltegi del Festival de San Sebastián.

Enrique Urquijo y los problemas - Aunque tu no lo sepas

Απόσπασμα από την ταινία του Juan Vicente Córdoba "Aunque tu no lo sepas"(2000), που βασίστηκε στο διήγημα της γυναίκας του Μοντέρο, της Αλμουδένα Γκράντες, που το τροποποίησε μόλις ερωτεύθηκε τον Μοντέρο και άλλαξε με στίχους από αυτό το ποίημα, την ιστορία του διηγήματός της με τίτλο «Η γλώσσα των μπαλκονιών» που συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο της «Πρότυπα γυναικών». Το αφιερώνει μάλιστα στον άντρα της με την παρακάτω αφιέρωση:

«A Luis, que entró en mi vida Στον Λουίς, που μπήκε στη ζωή μου
y cambió el argumento de esta novela και άλλαξε την πλοκή αυτής της νουβέλας.
Y el argumento de mi vida Και την πλοκή της ζωής μου».

Εδώ ο ποιητής Luis García Montero, διαβάζει το ποίημά του και μετά ο Quique González το τραγουδάει.

Read more!