Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

Koyaanisqatsi, Κογιανισκάτσι στη γλώσσα των Χόπι:Τρελή ζωή, ζωή χωρίς ισορροπία...


Διάβαζα αυτές τις μέρες στο Βήμα, την συνέντευξη της Ντόρις Λέσινγκ στον Θανάση Λάλα, η οποία του είπε ορθά κοφτά, ότι αν δεν της είχε μιλήσει γι αυτόν με τα καλύτερα λόγια, ο αγαπημένος της Φίλιπ Γκλας, δε θα τον δεχόταν. Και σε ερώτηση του Λάλα αν γνώριζε από πριν τον Φίλιπ Γκλας, απάντησε όχι, μέχρι πριν λίγο που την πήρε ο ίδιος τηλέφωνο για να της ζητήσει να συνεργαστούν!!! Και το πρώτο που σκέφτηκα, ήταν: Θεέ μου δεν έχει δει ούτε το Κογιανισκάτσι!!!!

Μερικές φορές η έκπληξη που παίρνεις από τους ανθρώπους είναι πολύ μεγάλη. Συνήθως μυθοποιείς τα μεγάλα ονόματα και νομίζεις πως πρέπει να είναι μέσα σε όλα. Δεν είναι έτσι... δυστυχώς.

Το Koyaaniskatsi λοιπόν, που σκηνοθέτησε ο Godfrey Reggio, αλλά έγινε γνωστό στον κόσμο, αφού ευτυχώς το «υιοθέτησαν» ο Francis Ford Coppola, αναλαμβάνοντας την παραγωγή και βάζοντάς το υπό την αιγίδα του και ο Philip Glass, που το «έντυσε» με την υπέροχη μουσική του, την εκπληκτική μουσική του, την πραγματικά μοναδική, κάνοντας το ένα από τα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης, ταινία σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου και του ντοκυμανταίρ.

Το Koyaaniskatsi είναι μια ταινία που βομβαρδίζει κυριολεκτικά τις αισθήσεις μας. Οι εικόνες περνούν με εκπληκτική ταχύτητα ή με πολύ αργό ρυθμό, τόσο που παρακολουθείς τις σκηνές αγάπης μέσα από τα φωτισμένα παράθυρα του κόσμου, νιώθεις να σε συνεπαίρνει το μεθυστικό άρωμα από τους ατέλειωτους χρωματιστούς λουλουδώνες της γης, ακολουθείς τα σύννεφα στο μαγικό και ανάλαφρο ταξίδι τους, νιώθεις τη δροσιά της πρωινής άχνης, τσαλαβουτάς ευτυχισμένος στα νερά του πλανήτη τα γάργαρα, ταξιδεύεις σε θάλασσες μαγικές, σε καταρράκτες, σε λίμνες και ποτάμια, σκαρφαλώνεις βουνά και φουσκώνεις τα πνευμόνια σου με οξυγόνο και όλη αυτή η ασύλληπτη ομορφιά του πλανήτη, σε κάνει άθελά σου να σηκώνεις το κεφάλι ψηλά, να κοιτάς το θαυμαστό γαλάζιο του ουρανού σου και να εύχεσαι να υπήρχε Θεός να τα κρατήσει όλα αυτά ή να τον ευχαριστήσεις...

Παράλληλα όμως έρχεται η φρίκη. Η φρίκη των τρελών ρυθμών και της αλόγιστης ανθρώπινης παρέμβασης στο θαύμα της φύσης. Τα πανέμορφα μαλακά γαλάζια σου σύννεφα, γίνονται μαύρα μολυσμένα νέφη, τα ποτάμια σου και οι θάλασσες σου, κουβαλούν το θάνατο με τα απόβλητα και τη ρύπανση. Ο αέρας σε πνίγει, η μόλυνση, ο θάνατος, το άγχος της πόλης με τα εκατομμύρια οχήματα μικρά και μεγάλα, να τρέχουν κολασμένα πάνω κάτω σκορπώντας ρύπους και τρελαίνοντάς σε, με έναν θόρυβο που καταγράφεται μέσα σου αθροιστικά και σε πεθαίνει αργά αργά. Βλέπεις τις αντιθέσεις και τρελαίνεσαι. Τα κορμιά των ανθρώπων αλλάζουν, η ευλυγισία της λυγαριάς που είχαν όταν χαίρονταν τη φύση, δίνει τη θέση της σε μια ακαμψία και μια στάση αναμονής θανάτου στα εργοστάσια και στους πολυσύχναστους δρόμους.

Τα πρόσωπα με τα χαμόγελα και τη λάμψη στα μάτια, μπροστά στο θαύμα της φύσης, αντικαθιστώνται από σκελετωμένες παρειές, μαύρα βαθουλωμένα μάτια, ρυτίδες απόγνωσης και καπνού. Οι πόλεις και τα τοπία-νεκροταφεία, νεκρώνουν τα κύτταρά μας. Μαραζώνουμε μέρα τη μέρα, λειτουργούμε σαν ρομποτάκια, που κλεισμένα σε τσιμεντένια κουτιά, τρώνε τα συσκευασμένα με τα συντηρητικά, αποχαυνώνονται σε μια τηλεόραση που τους σερβίρει, άθλια τέρατα που ξερνάνε πράσινους εμετούς, κυριολεκτικά και μεταφορικά, όπου αφού κάνουν έναν ταραγμένο ύπνο σηκώνονται να ξαναρχίσουν το τρελό τρέξιμο για ποιό σκοπό; Για μια τέτοια ανισόρροπη ζωή, όπως πολύ σοφά την ονόμασαν οι Ινδιάνοι Χόπι: Koyaaniskatsi=Τρελή ζωή! Ζωή εκτός ισορροπίας!

7 σχόλια:

kyriaz είπε...

Γητεύτρια
σου βγάζω το καπέλο...
ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ συμφωνούμε...
Υπέροχη ταινία με υπέροχη μουσική.
Ειδικά το τέλος της....

Τι να πω...Είσαι μουσικώς το alter ego μου :)

kyriaz είπε...

Θερμή παράκληση στου επισκέπτες σου:
αν βαρεθείτε να δείτε όλα τα υπέροχα βίντεο που παραθέτει η Γητεύτρια,παρακαλώ μη χάσετε τουλάχιστον το τελευταίο-ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ....

Ανώνυμος είπε...

Για το Koyaanisqatsi τι να πει κανεις.Στεκομαι στην επισημανση σου για την αγνοια πολλων 'μεγαλων'.Ποσο εκνευριστικη!Μαλλον μονο με το εργο τους ασχολουνται.Αν και η Lessing τα 'χε τα χρονακια της οταν βγηκε η ταινια και καπως δικαιολογειται.Ναι,απο χρονια εχω καταληξει,οτι εμεις οι απλοι ανθρωποι που δεν κουβαλαμε περγαμηνες,και περισσοτερα γνωριζουμε και περισσοτερο τα αγαπαμε οσα γνωριζουμε,γιατι ειναι κομματια της ζωης μας,του εαυτου μας ειναι 'κατακτησεις' μας,και οχι ποζα.Υ.Γ.Για να μην αναφερθουμε σε Ελληνες 'μεγαλους' και την αμορφωσια τους.-ΑΤΠ-

ghteytria είπε...

@ kyriaz

Να 'σαι καλά Γιάννη μου! Να 'σαι καλά για την ψυχική ανάταση, που μου δίνει η σύμπλευσή μας η μουσική. Ξέρεις πόσο πικρό είναι, να εκστασιάζεσαι μουσικά, να πηγαίνεις στα σύννεφα ή να κατεβαίνεις στα μαύρα σκοτάδια με μαγικές νότες και να μην μπορείς να τα μοιραστείς. Απόλυτη ταύτιση ως τώρα μουσικά, έχω με τα παιδιά μου και ελάχιστους ακόμα ανθρώπους, όχι όλοι Έλληνες.
Αφού να φανταστείς πριν μερικά χρόνια με φίλους Ισπανούς, μπήκαμε σε μαγαζί με τουριστικά στην Ύδρα, το οποίο είχε εξαιρετικής αισθητικής βιτρίνα και συνολικό διάκοσμο. Μπαίνουμε μέσα και έπαιζε το σιντί του Κογιανισκάτσι!!! Ίσα που δεν τη φίλησα την κοπελιά! Μια αξιολάτρευτη Ελληνίδα κουκλάρα, ζωγράφος, που είχε το μαγαζί για επιβίωση. Η οποία έμεινε εξ' ίσου άναυδη που γνώριζα τη μουσική και μου ομολόγησε τη μοναξιά της και την πικρία του να μην μοιράζεται κανείς αυτά που αγαπά...
Σ' ευχαριστώ λοιπόν γι αυτή την επικοινωνία καλέ μου Κυριάζ!
Την εκτιμώ απεριόριστα, επειδή είναι σπάνια και συνεπώς πολύτιμη!

ghteytria είπε...

@ -ΑΤΠ-

Καλώς το! :)
Κοίτα αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Η άγνοια του κόσμου, διάσημου και μη, μα και η άρνησή του να μάθει.
Η Λέσινγκ που την εκτιμώ πολύ σαν αντιστάρ και εξωκατεστημένη, αλλά και ως φεμινίστρια με τη σωστή έννοια του όρου, αυτή που θέλει τον άντρα σύντροφο και συνοδοιπόρο στη μάχη της ζωής και όχι ευνουχισμένη μαριονέτα. Γιατί τον φεμινισμό τον προβοκάρανε οι καπιταλιστές του κόσμου, έντεχνα, για να έχουν τα φτηνά εργατικά χέρια των γυναικών στην παραγωγή και δωρεάν υπηρεσίες και σκλάβες στην αναπαραγωγή.
Και φτάσαμε στο σημείο σήμερα, να έχουν άγνοια ακόμα και μορφωμένες γυναίκες και αξιόλογες σε έργο, όπως η Κική Δημουλά για παράδειγμα, που δηλώνουν με καμάρι αντιφεμινίστριες! Που ανάθεμα και ξέρει η έρμη η Δημουλά, τι γιορτάζουμε στις 8 του Μάρτη, αν είναι μέρα μνήμης για τις νεκρές υφαντουργίνες και τους αγώνες των γυναικών ή αν είναι μέρα που τα ανίδεα κοτερικά, ξέκωλα κατινάκια, ξεσαλώνουν στα μπουζουκομάγαζα, έχοντας φορέσει την ποδιά σε κάτι ταλαίπωρους και το ίδιο αδαείς συζύγους.
Ε, ποιός από όλους αυτούς να συγκινείται με το Κογιανισκάτσι και τη μουσική του Φίλιπ Γκλας;
Μόνο να πω και το θετικό, ότι αναλογικά με τον πληθυσμό μας, η κουλτούρα των Ελλήνων, είναι πολύ πάνω από αυτή όλων των Ευρωπαίων. Αναλογικά λέω, το ξεκαθαρίζω.
Αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά, αυτό εξηγεί και την εμμονή μας στο δίκτυο, που για πολλούς που δεν κατέχουν, θεωρείται αρρώστια.
Να 'σαι καλά! :)

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνω απολυτα για την κουλτουρα των Ελληνων οπως το τοποθετεις,και για την γλωσσομαθεια τους,επισης.(Τωρα ποσο κατεχουν την ελληνικη,αλλο θεματακι).Το Koyaanisquatsi το ειδα σε αιθουσα φισκα απο παιδια της ηλικιας μου,τοτε το Ι982,και ηταν και θεμα συζητησης στο σχολειο,που θελαμε να δειχνουμε και 'καπως'.Τωρα,τι να σου πω.Η Δημουλα ηταν ενα απ' τα ονοματα που ειχα στο μυαλο μου οταν εγραψα για 'αμορφωτους' ή καλυτερα απαιδευτους,φιρματους Ελληνες.(Μη με βρισουν ορισμενοι,γουστα ειν' αυτα).Υ.Γ.(ασχετο)I don't like Mondays!!-ΑΤΠ-

ghteytria είπε...

@ -ΑΤΠ-

Κυριακή γιορτή και σχόλη
να 'ταν η βδομάδα όλη!
Κι η Δευτέρα να 'ταν μόνο
κανά δυο φορές το χρόνο...

Έπαψαν προ πολλού να με απασχολούν οι μέρες. Ο χρόνος με κόφτει. Που μου φεύγει τραγικά. Τον μισώ! Κυριολεκτώ. Μου φεύγουν οι πενταετίες σαν το νερό. Δεν το αντέχω.

Το Κογιανισκάτσι εγώ είχα την τύχη να το δω πριν κυκλοφορήσει στην εγχώρια αγορά, από φίλη σκηνοθέτιδα που έφερε την κασέτα σπίτι και το είδαμε όλη η παρέα στο βίντεο. Βραδιά αξέχαστη!

Κατά τα λοιπά... χαλαράαααα... Δευτέρα είναι θα περάσει. ;)

Φιλιά!