Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Torcuato Luca de Tena, Είναι η κόρη σου, σωστά; τη γνώρισα απ' τον διάττοντα αστέρα που υπάρχει στα μάτια της,


Αφιερωμένο στην κόρη μου!

Άνεμος του χθες


Είναι η κόρη σου, σωστά; τη γνώρισα
απ' τον διάττοντα αστέρα που υπάρχει στα μάτια της,
το γερμένο κεφάλι και τον τρόπο,
τον τόσο δικό σου, να κοιτά γεμάτη απορία.

Είναι η κόρη σου, σωστά; το προαισθάνθηκαν
-από τόσο βαθιά-
κάποιοι θερμοί άνεμοι που κοιμόνταν
κάτω από ήσυχα νερά, στο πηγάδι
των χαμένων καιρών, όπου φυλάω
τα φύλλα που έπεσαν
απ' τις μακρινές ιτιές.

Έχει φως στο μέτωπο
-ίδιο το φως σου-. Και τη μελαγχολική κίνηση.
Έχει τον λαιμό τόσο ντελικάτο όπως τον είχες εσύ
και στο δέρμα τα ίδια
τρελά πουλιά.
Έχει έναν άνεμο του χθες ανάμεσα στα δάχτυλα,
και στο πρόσωπο...
την υπογραφή σου γραμμένη
με άλλο αίμα
που δεν γνωρίζω.

Torcuato Luca de Tena
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη


Viento De Ayer

¿Es tu hija, verdad? la he conocido
por la estrella fugaz que hay en sus ojos,
la cabeza inclinada y la manera,
tan tuya, de mirar llena de asombro.

¿Es tu hija, verdad? lo han presentido
-¡desde tan hondo-
unos vientos callados que dormían
bajo las aguas quietas, en el pozo
de los tiempos perdidos, donde guardo
las hojas que cayeron
de los sauces remotos.

Tiene luz en la frente
-tu misma luz-. Y el gesto melancólico.
Tiene el cuello tan frágil como tú lo tenías
y en el pelo los mismos
pájaros locos.
Tiene un viento de ayer entre los dedos,
y en el rostro…
tu firma escrita
con otra sangre
que no conozco.

6 σχόλια:

xrysoula_ v είπε...

"...την υπογραφή σου γραμμένη με άλλο αίμα, που δεν γνωρίζω".

Τούτη η συγκεκριμένη ανάρτηση, με βρήκε να ξυπνάω από τον βραδινό μου ύπνο (απομεσήμερο για τους περισσότερους).

Μαριάνα, σαφώς και το ξερω ότι έχεις αντιληφθεί ήδη, πως εδώ κσι αρκετό καιρό περνάω κάποια δύσκολη προσωπική μου φάση.

Ομως, σήμερα, ξύπνησα με ένα άλλο αίμα. Ετσι, εντελώς ξαφνικά. Με ένα αίμα ή μια υπογραφή αίματος και ψυχής, που ούτε εγώ ακόμα δεν γνωρίζω και δεν ξέρω.

Εχω την αίσθηση μιας σπάνιας πληρότητας, νομίζω ότι ίπταμαι ή σα να με μαγνητίζει το βάθος ενός γκρεμού. Ειλικρινά, δεν ξέρω ακόμα, αλλά αισθάνομαι ότι είμαι πια "μια άλλη κόρη". Οτι είμαι πια ο εαυτός μου, κάτω από άλλες βάσεις πλέον. Τις βάσεις που χρόνια αποζητούσα.

Τόσο καιρό πάλευα και θα παλέψω ακόμα για καιρό, με τον ίδιο μου τον εαυτό. Με μια απώλεια συναισθηματική, που ήρθε από το πουθενά κι εκεί που δεν το περίμενα.

Να το ονομάσω έρωτα, τρέλα, πάθος ανεξέλεγκτο; Ισως όλα αυτά και κάτι πιο πέρα από όρια, σύνορα λογικής και παραλόγου.

Ξέρω ότι θα έρθουν στιγμές, που θα δυσκολευτώ και θα νιώσω ξανά πως πονάω σαν πληγωμένο λιοντάρι ή σαν μωρό παρατημένο, που αναζητάει την χαμένη και ζεστή αγκαλιά. Μια αγκαλιά, απ' την οποία θήλασε το όνειρο, τον σπαραγμό, την τρέλα. Τη ζωή, την ίδια.

Αλλά, φτάνει πια, έζησα, πέθανα, αναστήθηκα και φεύγω τώρα που νιώθω ότι έχω άλλο αίμα. Τώρα, που η αγκαλιά αυτή είναι ακό,α ολάννοιχτη και με καλεί. Μ' αναζητεί με αγωνία.

Φεύγω για να παραμείνω η κόρη κάποιου, ενός ξεχωριστού ανθρώπου (ή κάποιας ψυχής). Αρκεί που έζησα μια τέτοιου είδους εμπειρία. Και φεύγω, γιατί αυτά τα πάθη / πάθος, δεν αντέχουν, δεν υμβιββάζονται με την τριβή, τη φθορά της καθημερινότητας.

Είναι σκληρό, όμως έτσι κι αλλιώς, σκληρό θα ήταν.

Φεύγω σαν άνεμος του χτες, του σήμερα, του αύριο. Του φθαρτού και του άφθαρτου.

Γιατι ό,τι έγινε, καλώς έγινε Αρκεί που αξιώθηκα μια τέτοια πόλη.

Να έχεις ένα καλό απόγευμα και πάντα έτσι να μας αγγίζουν οι αναρτησεις σου. Η ίια η ποιηση, δηλαδή.

flamencologio είπε...

Θα ήθελα τη γνώμη σου για τα διηγήματά μου σε προηγούμενες σελίδες του ΑΡΤΙΟΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΙΜΟΝ (είναι τρία τον αριθμό)...

σε φιλώ

flamencologio είπε...

ΑΠΛΑ ΥΠΕΡΟΧΟ...

μαριάννα είπε...

xrysoula_ v

Πόσο δύσκολο είναι να απαντάς στους ποιητές χωρίς να χαλάσεις τη μαγεία της ποίησης που εμπεριέχεται σε κάθε έκφρασή τους.

Τί να πω τώρα εγώ μετά από αυτή την υπέροχη κατάθεση ψυχής που είναι ποίηση η κάθε λέξη;

Θα πω μόνο ότι χαίρομαι πολύ για σένα που έζησες με τόση ένταση, ασχέτως...

Εύχομαι να είσαι πάντα ετοιμοπόλεμη κι αρματωμένη(έτσι μας θέλει ο έρωτας) να ζεις τέτοια πάθη! ;)

μαριάννα είπε...

flamencologio

Χαίρομαι που σου άρεσε ο Άνεμος του χθες! Αυτό το είδος της ποίησης το αγαπώ πολύ και το βρίσκω πολύ ερωτικό. Χωρίς τύμπανα και μελούρες συγκινεί περισσότερο...
Θα διαβάσω τα διηγήματά σου στο Άρτιον και θα σου πω.

Φιλιά κι από δω!

ΥΓ. Ενδιαφέρεσαι πραγματικά για το Παλλάς και τα Best of Momix; Εγώ έχω κανονίσει να πάω την Πέμπτη το βράδυ και νομίζω υπάρχουν εισιτήρια που μπορείς να βρεις εύκολα. Από την τράπεζα Πειραιώς για παράδειγμα.

flamencologio είπε...

thanks για όλα. Για τους Μόμιξ δεν προλαβαίνω δυστυχώς και έχω και ανειλημμένες υποχρεώσεις για Πέμπτη (σήμερα δηλαδή)
σε φιλώ