Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Rubén Darío: Σονατίνα... Και τα λουλούδια είναι θλιμμένα για το λουλούδι της αυλής· τα γιασεμιά της Ανατολής, τα ρόδα του Νείλου στο Βορρά, οι ντάλιες της Δύσης και τα τριαντάφυλλα του Νότου. María Ángeles Chavarría: Κι εξακολουθεί να είναι θλιμμένη η πριγκίπισσα γιατί δεν ήρθε ο πρίγκιπας και τα χρόνια τής πέρασαν το λογαριασμό·


ΣΟΝΑΤΙΝΑ

Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη... Τι να έχει η πριγκίπισσα;
Οι στεναγμοί ξεφεύγουν απ' το φραουλένιο στόμα της,
που έχει χάσει το γέλιο, που έχει χάσει το χρώμα.
Η πριγκίπισσα είναι χλωμή στο χρυσό θρόνο της,
στέκει βουβή στο κλαβιέ του μουσικού κλειδιού της·
και σ' ένα βάζο ξεχασμένο μαραίνεται ένα λουλούδι.

Στον κήπο κατοικεί ο θρίαμβος των παγωνιών.
Φλύαρη, η ιδιοκτήτρια λέει πράγματα κοινότοπα,
και, ντυμένος στα κόκκινα, στροβιλίζεται ο παλιάτσος.
Η πριγκίπισσα δεν γελά, η πριγκίπισσα δεν αισθάνεται·
Η πριγκίπισσα αναζητά στον ουρανό της Ανατολής
την περιπλανώμενη λιβελούλα μιας αόριστης ψευδαίσθησης.

Σκέφτεται ίσως τον πρίγκιπα της Golconda ή της Κίνας,
ή αυτόν που σταμάτησε την αργεντίνικη άμαξά της
για να δει στα μάτια της τη γλύκα του φωτός;
Ή τον βασιλιά των Νήσων των ευωδιαστών Ρόδων,
ή τον άρχοντα των καθάριων διαμαντιών,
ή τον περήφανο ιδιοκτήτη των μαργαριταριών του Ormuz;

Αχ! Η φτωχή πριγκίπισσα με το τριανταφυλλένιο στόμα
θέλει να γίνει χελιδόνι, θέλει να γίνει πεταλούδα,
να έχει φτερά ανάλαφρα, να πετά στον ουρανό,
να πάει στον ήλιο από τη λαμπερή σκάλα μιας αχτίδας,
να χαιρετήσει τα κρίνα με τους στίχους του Μάη,
ή να χαθεί στον άνεμο πάνω απ' τις αστραπές της θάλασσας.

Δεν θέλει πια το παλάτι, ούτε την ασημένια ανέμη,
ούτε το μαγικό γεράκι, ούτε τον πορφυρό παλιάτσο,
ούτε την ομοψυχία των κύκνων στη γαλάζια λίμνη.
Και τα λουλούδια είναι θλιμμένα για το λουλούδι της αυλής·
τα γιασεμιά της Ανατολής, τα ρόδα του Νείλου στο Βορρά,
οι ντάλιες της Δύσης και τα τριαντάφυλλα του Νότου.

Φτωχούλα πριγκίπισσα με τα γαλάζια μάτια!
Φυλακισμένη στα χρυσάφια της, φυλακισμένη στα τούλια της,
στο μαρμάρινο κλουβί του βασιλικού ανακτόρου,
του μεγαλόπρεπου παλατιού που φρουρούν οι φύλακες,
που προστατεύουν εκατό μαύροι με τα εκατό δόρατά τους,
ένα λαγωνικό που ποτέ δεν κοιμάται κι ένας δράκος κολοσσιαίος.

Ω μακάρι να ήταν η Υψιπύλη που άφησε τη χρυσαλλίδα!
(Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη. Η πριγκίπισσα είναι χλωμή)
Ω οπτασία λατρεμένη από χρυσό, ρόδα και φίλντισι!
Ποιος θα πετάξει στον τόπο όπου ένας πρίγκιπας υπάρχει
(Η πριγκίπισσα είναι χλωμή. Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη)
πιο λαμπερός απ' την αυγή, πιο όμορφος από τον Απρίλη!

- Σώπα, σώπα, πριγκίπισσα -λέει η καλή νεράιδα-,
ένα άλογο με φτερά, βαδίζει προς τα εδώ,
στη ζώνη το σπαθί και το διπλοσάινο* στο χέρι,
ο ευτυχισμένος ιππότης που σε λατρεύει χωρίς να σ' έχει δει,
και που έρχεται από μακριά, νικητής του Θανάτου,
να σου φλογίσει τα χείλη με το ερωτικό φιλί του!

Rubén Darío
Μετάφραση: Τζανάκη Μαριάννα

* Το διπλοσάινο είναι ένα από τα γρηγορότερα αρπακτικά στα χέρια του γερακάρη.





Ο Félix Rubén García Sarmiento, γνωστός ως Rubén Darío (Metapa, σήμερα Πόλη Darío, Matagalpa, 18 Ιανουαρίου του 1867 - León, 6 Φεβρουαρίου του 1916), υπήρξε σημαντικός Νικαραγουανός ποιητής, εισηγητής του λογοτεχνικού μοντερνισμού στην ισπανική γλώσσα. Ενδεχομένως ο ποιητής ο οποίος είχε τη μεγαλύτερη και διαρκέστερη επίδραση στην ποίηση του εικοστού αιώνα στις ισπανόφωνες περιοχές. Τον είπαν και δικαίως, "Πρίγκιπα των καστιγιάνικων γραμμάτων" και "Πατέρα του Μοντερνισμού".






ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ "ΣΟΝΑΤΙΝΑ"

Στον Rubén Darío

Κι εξακολουθεί να είναι θλιμμένη η πριγκίπισσα
γιατί δεν ήρθε ο πρίγκιπας
και τα χρόνια τής πέρασαν το λογαριασμό·
γιατί ο δρόμος είναι μακρύς
και το άλογο του ήρωα
φαίνεται να 'ναι κουρασμένο.

Απ' το στόμα της ξεφεύγει κι άλλος αναστεναγμός,
γιατί να πορεύεσαι με υποσχέσεις είναι πολύ εύκολο
και οι νεράιδες, μερικές φορές, λαθεύουν.

Η πριγκίπισσα δε γελά
γιατί ο παλιάτσος δεν έχει ίχνος χάρης
και πέρασε η λιβελούλα και περιπλανήθηκε η ψευδαίσθηση.

Δε θέλει πια να πετάξει αυτή η φτωχή πριγκίπισσα.
Διέτρεξε τους δρόμους
και οι άνεμοι άφησαν ρυτίδες στο μέτωπό της.

Δεν την ενδιαφέρει που είναι χλωμή.
Βαρέθηκε τα τόσα σολάριουμ,
τα θαυματουργά φίλτρα, τα μαγικά μακιγιάζ.

Πορεύεται δίχως φιλί, δίχως διαμάντι, και χωρίς λουλούδια
στο μαγικό κλουβί, από μια πορφυρή πολυθρόνα
που θα φτιάξει ένα τηλεχειριστήριο της καλής νεράιδας.

Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη
και μέχρι και το φεγγάρι ξέρει
τι έχει η πριγκίπισσα.

María Ángeles Chavarría

María Ángeles Chavarría γεννήθηκε στην Jérica (Castellón). Ζει στη Valencia από το 1980.

Είναι πτυχιούχος ισπανικής Φιλολογίας και έχει Máster  στην Ψυχοπαιδαγωγική και Οικογενειακή  Διοίκηση (και τα δυο από το Πανεπιστήμιο της Valencia).  Κάτοχος επίσης ενός Máster στην Επικοινωνία, Διαφήμιση, Marketing και Εμπορική Κατεύθυνση (από την Επαγγελματική Σχολή, της Madrid).

Έχει συμπληρώσει μαθήματα Διδακτορικού στην ισπανική Λογοτεχνία και κατέχει Επάρκεια  Ερευνήτριας για τις εργασίες της για τον Ουρουγουανό συγγραφέα Horacio Quiroga(τον φίλο της Alfonsina Storni).


 

 

Δεν ξέρω γιατί πάντα στο άκουσμα της λέξης πριγκίπισσα η καρδιά μου σφιγγόταν και μια ανεξήγητη θλίψη, ανάκατη με θαυμασμό για την ομορφιά και τη λάμψη τους, με κυρίευε. Μεγαλώνοντας το απέδωσα στο... πρωτόκολλο που μισώ. Στην αυστηρή τήρησή του και στην καταδίκη που είχαν όλες τους να φρουρούνται και να παρακολουθούνται. Αυτή την αίσθηση της ελευθερίας στον άνεμο και στα κύματα που μπορεί να έχει και η πιο φτωχιά τσιγγανοπούλα, οι πριγκίπισσες με τα διαμάντια και τα διαδήματα, με τα καπέλα και τα μετάξια τους, με τις δαντέλες και τα ατλάζια τους, δεν μπορούσαν να την έχουν. Και οι τραγικές ζωές τους επιβεβαίωναν τη θλίψη τους και τη δική μου. Καμιά από τις παραπάνω τρεις πριγκίπισσες, της ζωής και της εικόνας, δεν έφτασε καν τα 50. Η Grace Kelly, η Diana και η Sissi της οθόνης.
Και όταν τυχαία διάβασα την απάντηση της María Ángeles Chavarría, στην υπέροχη σονατίνα του Rubén Darío, πραγματικά συγκινήθηκα αφού η πριγκίπισσά της είναι η σημερινή κοινή θνητή γυναίκα του σολάριουμ και της εικονικής ευτυχίας που καταλήγει να βρίσκεται χλωμή, με τις ρυτίδες και τη μοναξιά της, στη σύγχρονη πραγματικότητα που οι πριγκίπισσες βλέπουν τα όνειρά τους περιπλανώμενες λιβελούλες, αορίστων ψευδαισθήσεων πάνω σε LCD και TFT, Flat οθόνες υψηλής ανάλυσης και ευκρίνειας HD...

14 σχόλια:

flamencologio είπε...

Πού να δεις οι πρίγκιπες!που ώσπου να γυρίσουν από την εκστρατεία κατά του δράκου ή τουσαρακηνού...βρίσκουν την πριγκίπισσά τους ήδη γερασμένη και παρηκμασμένη! Αυτοί να δεις frustration! Άν δε οι πρίγκιπες κοιταχτούν στον καθρέφτη...έ, εκεί αρχίζει το μεγάλο δράμα!

σε φιλώ γλυκά γλυκά

Juanita La Quejica είπε...

Έχεις δίκιο για την απάντηση της María Ángeles...
Αν θες, διάβασε και το αφιέρωμα σε μια άλλη πριγκήπισσα (του Χόλλυγουντ) από ένα συμπατριώτη του Darío, τον Ernesto Cardenal: Oración por Marilyn Monroe.
Σου αντιγράφω το κλείσιμο:
Señor
quienquiera que haya sido el que ella iba a llamar
y no llamó (y tal vez no era nadie
o era Alguien cuyo número no está en el Directorio de Los Angeles)
contesta Tú el teléfono!

μαριάννα είπε...

flamencologio

Πρώτον, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τους πρίγκιπες των βασιλείων, ανέκαθεν τους θεωρούσα ποοοοολύ μωρόχαυλους, εκτός από τον Μικρό Πρίγκιπα του Εξυπερύ.

Αν και αυτοί καταπιέζονταν από το βασιλικό Πρωτόκολλο, όταν πήγαιναν να πολεμήσουν που δεν πήγαιναν, έστελναν τους στρατηγούς, αλλά αν τύχαινε να πάνε, κλειδώνανε πίσω τη δυστυχισμένη όμορφη κι αυτοί πηδάγανε ότι πετούσε και περπατούσε ή κολυμπούσε, σκλάβες και αρχόντισσες, νύμφες και μάγισσες και αν δεν εύρισκαν γυναίκες, μια χαρά τη βρίσκανε μεταξύ τους. Βογγούσαν τα στρατόπεδα και οι καταυλισμοί.

Με τις ευλογίες όλων. Οι παλατορουφιάνοι(έμπιστοι και καλά) φρόντιζαν ώστε τα διαμερίσματα του πρίγκιπα ή του βασιλιά, παντρεμένου ξεπαντρεμένου, αδιάφορο, να είναι τίγκα από καλλονές παρθένες βορά στο κάθε σίχαμα, πλαδαρό κοκκινομάγουλο ή στον χλεμπονιάρη γαλαζοαίματο.

Ξέρεις πόσο σ' αγαπώ, αλλά δεν μπορώ να συμμεριστώ ούτε το σύγχρονο πριγκιπικό πόνο, του σημερινού δηλαδή πρίγκιπα, που διατηρεί στο ακέραιο τα προνόμια του παλιού μωρόχαυλου.

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Άλλωστε ότι κακό, ότι χαζό, ότι ανόητο από αυτά που βάζουν στεγανά στον έρωτα, δεν εφευρέθηκε από τις πριγκίπισσες.

Οι πρίγκιπες έβαζαν τους όρους στον έρωτα και στο γάμο, γι αυτό και έκαναν τον κόσμο...

έτσι.

Σε φιλώ πολύ πρίγκιπά μου με τις γοητευτικές ρυτίδες! ;)

μαριάννα είπε...

Juanita La Quejica

Κοίτα η ποίηση της María Ángeles είναι μια ποίηση σύγχρονη και ρεαλιστική, που εκφράζει την καθημερινή ζωή με τα βάσανα και τα προβλήματα που έχει επιφορτιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος, αυτός της τεχνολογίας και του πολιτισμού. Γι αυτό και με άγγιξε με την πρώτη ανάγνωση.

Περιγράφει δε προβλήματα που η γυναίκα του σήμερα δεν τα επέλεξε. Της φορέθηκαν.

Η Marilyn Monroe, η Whitney Houston και οι άπειρες άλλες λαμπερές του star system... που τις πήρε και τις σήκωσε, από τα πολυτελή προβλήματά τους, είχαν επιλογές. Απλά τα χάπια και τα υποκατάστατα της ευτυχίας, ήταν το τίμημα της δόξας.

Οι πριγκίπισσες πάλι, παλιές και σύγχρονες, δεν είχαν. Είδες τι έπαθε η Νταϊάνα που ακολούθησε τον έρωτα και την καρδιά της. Τα ανακτορικά πρωτόκολλα δεν συγχωρούν ανταρσίες.

flamencologio είπε...

Ενίσταμαι. Δεν είμαι εγώ ο κακός ο πρίγκηψ που έκανε τον κόσμο...έτσι! Οι άλλοι είναι οι κακοί. Εγώ είμαι ο Μικρός ο Πρίγκηψ του Αντουαν ντε Σαιντ Εξυπερύ...
pleaaase......

μαριάννα είπε...

Το ξέρω μάτια μου. Γι αυτό σ' αγαπώ!
Φυσικά και είσαι ο Μικρός Πρίγκιπας και όχι οι... άλλοι που έκαναν τον κόσμο «έτσι».
Αααααχ! έχω λιώσει απ' το γέλιο...
Να 'σαι καλά!

flamencologio είπε...

Ευχαριστώ. Θα σε σκέφτομαι όταν ποτίζω το λουλούδι μου στον πλανήτη μου...

μαριάννα είπε...

Ένα αγαπημένο κομμάτι από σένα... :)

[...]Ο μικρός πρίγκιπας χασμουρήθηκε. Τον κυρίευε μελαγχολία καθώς θυμόταν τα ηλιοβασιλέματα που είχε χάσει. Άλλωστε, είχε αρχίσει κιόλας να βαριέται κάπως.

- Δεν έχω πια να κάνω τίποτε εδώ, είπε στο βασιλιά. Θα πρέπει να φύγω!

- Μη φεύγεις, απάντησε ο βασιλιάς, ήταν, βλέπεις τόσο περήφανος που είχε έναν υπήκοο. Μη φεύγεις, θα σε κάνω υπουργό!

- Υπουργό, σε τι;

- Υπουργό... της Δικαιοσύνης!

- Μα δεν βρίσκεται κανείς εδώ για να τον δικάσω!

- Ποτέ δεν ξέρει κανείς, του είπε ο βασιλιάς. Δεν έχω κάνει ακόμη το γύρο του βασιλείου μου. Είμαι πολύ γέρος, δεν υπάρχει τόπος για την καρότσα μου και το περπάτημα πολύ με κουράζει.

- Όμως εγώ έχω δει κιόλας, είπε ο μικρός πρίγκιπας που έσκυψε για να ρίξει μια τελευταία ματιά στην άλλη μεριά του πλανήτη. Δεν υπάρχει κανείς εκεί κάτω...

- Τότε, λοιπόν, θα δικάζεις τον ίδιο τον εαυτό σου, απάντησε ο βασιλιάς. Είναι πολύ πιο δύσκολο να κρίνεις ο ίδιος τον εαυτό σου, απ' όσο να σε κρίνουν οι άλλοι.

Αν τα καταφέρεις να τον κρίνεις σωστά, αυτό θα σημαίνει πως είσαι ένας αληθινά σοφός.

-Εγώ, είπε ο μικρός πρίγκιπας, μπορώ να κρίνω τον εαυτό μου όπου και να 'ναι. Δεν χρειάζεται να είμαι εδώ.

- Χμ! Χμ! είπε ο βασιλιάς. Έχω βάσιμες υποψίες πως σε κάποια μεριά του πλανήτη μου βρίσκεται ένας γερο-ποντικός. Τον ακούω τη νύχτα. Θα μπορείς, λοιπόν, να δικάζεις αυτό το γερο-ποντικό. Πότε-πότε θα τον καταδικάζεις σε θάνατο. Έτσι η ζωή του θα εξαρτιέται από την κρίση σου. Αλλά και κάθε φορά θα του δίνεις χάρη, έτσι για να τον έχεις και γι' άλλη δίκη. Δεν υπάρχει παρά ένας μονάχα.

- Εμένα καθόλου δεν μ' αρέσει να καταδικάζω σε θάνατο, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας. Νομίζω, λοιπόν, ότι θα πρέπει να φύγω.

- Όχι, είπε ο βασιλιάς.

Όμως ο μικρός πρίγκιπας, που είχε τελειώσει τις προετοιμασίες του, μη θέλοντας να στεναχωρήσει το γερο-μονάρχη, είπε:

- Αν η Μεγαλειότητά σου θα 'θελε να την υπακούν πρόθυμα, θα 'πρεπε να μου δώσει μια διαταγή λογική. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να με διατάξει να φύγω σ' ένα λεπτό. Μου φαίνεται πως οι συνθήκες είναι ευνοϊκές...

Καθώς ο βασιλιάς δεν έδινε καμιά διαταγή, ο μικρός πρίγκιπας δίστασε στην αρχή. Ύστερα, αφού αναστέναξε, ξεκίνησε να φύγει.

- Θα σε κάνω πρεσβευτή μου, βιάστηκε τότε να του φωνάξει ο βασιλιάς, με μεγαλόπρεπο ύφος εξουσίας.

«Πολύ παράξενοι είναι οι μεγάλοι», είπε από μέσα του ο μικρός πρίγκιπας, καθώς συνέχιζε το ταξίδι του.

flamencologio είπε...

Πολύ παράξενοι είναι οι μεγάλοι...

Μελίτη είπε...

Αχ Μαριάννα μου,
πολλά "καρμικά" συμβαίνουν και κατανοώ πλήρως το νόημα της λέξης αυτής, που δεν ειπώθηκε τυχαία.
Από μικρή αγαπούσα τις πριγκίπισσες, εκείνες των παραμυθιών και ύστερα τις άλλες, τις πραγματικές και θλιμμένες,όπως την Σίσυ των Αψβούργων και την Νταϊάνα. Τις ανέντακτες και τολμηρές που τσαλάκωσαν το "πρωτόκολλο".
Υπάρχει λοιπόν μια ακόμα πριγκίπισσα που λατρεύω και έζησε στην Ελλάδα, αφού παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδας, - αρμοστή της Κρήτης. Είναι η Μαρία Βοναπάρτη, (1882-1962) και ήταν μικρανεψιά του Μεγάλου Ναπολέοντα της Γαλλίας.
Ήταν μαθήτρια του Φρόυντ και δεινή ψυχαναλύτρια.
H προσωπικότητά της υπήρξε σύνθετη, εκρηκτική παθιασμένη και μοναδική: Στην ψυχανάλυση έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην έρευνα και την απελευθέρωση της γυναικείας σεξουαλικότητας. Κι όλα αυτά σε μια εποχή, στις αρχές του 1900...
Ο τάφος της βρίσκεται στο Τατόι, και τον έχω επισκεφθεί άπειρες φορές.
Στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν δύο έργα της καταπληκτικά: "Η λανθάνουσα νεκροφιλία του Έντγκαρ Άλαν Πόε" και "Ταύτιση κόρης και νεκρής μητέρας".
Η λόγια αυτή πριγκίπισσα, είναι η αγαπημένη μου.
Υπάρχουν φήμες που λένε ότι ερωτεύτηκε κάποιον μετά τον γάμο της,αλλά το καλύτερο: Η ζωή της γυρίστηκε ταινία με ερμηνεύτρια την Κατρίν Ντενέβ!
Τίτλος της ταινίας: Πριγκίπισσα Μαρία (το 2004) σε σκηνοθεσία του Benoît Jacquot.
Το μόνο κακό είναι ότι ψάχνω καιρό τώρα γι' αυτή την ταινία και δεν την βρίσκω πουθενά...

:-(

Υ.Γ
Οι μεταφράσεις σου είναι θεϊκές!

Άπειρα φιλιά!!!

μαριάννα είπε...

Μελίτη μου! Τι υπέροχο σχόλιο είναι αυτό! Πληρέστατη ενημέρωση, εντυπωσιακή και πολύ ενδιαφέρουσα. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την κατάθεση.

Δεν την γνώριζα την Μαρία Βοναπάρτη και χαίρομαι πολύ που μας την έμαθες. Πράγματι, από αυτά που γράφεις, δείχνει σπουδαία προσωπικότητα.

Και απορώ πως δεν έτυχε πουθενά να διαβάσω γι αυτή τη γυναίκα, αφού για πολλά χρόνια είχα ασχοληθεί με το γυναικείο κίνημα, τις γυναίκες που πάλεψαν για τα δικαιώματα και την ισοτιμία μας, στους τομείς τόσο της παραγωγής, όσο και της αναπαραγωγής. Και πρώτη φορά ακούω και τα βιβλία της και για την ταινία!!!! Με την Ντενέβ κιόλας!!!

Θα τα ψάξω όλα, φαντάζομαι ότι αξίζει τον κόπο και μου κέντρισες αφάνταστα την περιέργεια.

Σ' ευχαριστώ ειλικρινά. Πολύτιμες οι πληροφορίες σου!

Πολλά πολλά φιλιά!

(δήθεν) ινκόγκνιτο είπε...

Σενιόρα Μαριάννα, πολύ στον κόσμο του παραμυθιού κινείσθε τώρα τελευταία μου φαίνεται. Απόδειξη οι πριγκίπισσες στις μικρές φωτογραφίες και το Κάστρο του Δράκου στη μεγάλη.
Τι σας γοητεύει από τις προφυματικές αυτές δεσποινίδες δεν μπορώ να το καταλάβω. Ρωτήστε κι εμένα που τις έχω ζήσει από κοντά... Τις έχετε δει το πρωί αμακιγιάριστες και πριν πλύνουν τα δόντια τους; Φρίκη. Έτσι μού ‘ρχεται να ξαναγίνω βάτραχος. Αλλά μη μου πείτε ότι πέσατε κι εσείς θύμα του σινεμά και των διαφόρων αδελφών Γκριμ που παίρνουν στο λαιμό τους αθώα κοριτσάκια ονειροπόλα και τα βάζουν να ονειρεύονται ροζ οργαντίνες και θεοτέκναρους καβάλα σε άσπρα άλογα ή μαύρα κονβερτίμπλ! Και ναι μεν οι οργαντίνες μπορεί να υλοποιηθούν προσεχώς σ’ ένα νοικιασμένο νυφικό με πλαστική δαντέλα και απόδειξη από το καθαριστήριο, ο στιβαρός νέος όμως, και να βρεθεί, άντε νά ‘ρθει με κανένα χιλιοτρακοσάρι βασική έκδοση κι ογδόντα άτοκες δόσεις.

Οι πριγκίπισσες ουδέποτε ήταν για λύπηση Κυρία Μαριάννα μου. Διότι επρόκειτο για λυσσάρες που εκπαιδεύονταν από μικρές να γίνουν αυτό που έγινε και η ημέτερη Φρειδερίκη, τι να σας λέω, τα ξέρετε! Αν τώρα ξέφευγε καμιά του είδους Σίσυ ή η άλλη, πώς τη λέγανε που τά ‘ φτιαξε με τον Ομάρ Σαρίφ, αυτές γίνονταν γραφικές στο σινάφι τους και εκμεταλλεύσιμο επικοινωνιακό στοιχείο («τι τραβάμε κι εμείς οι πριγκίπισσες»). Αυτά παλιά, γιατί σήμερα θα τις είχανε στείλει στον ψυχίατρο της Αυλής.

Γι’ αυτό σας λέω αγαπητή μου, αφήστε τις σινεμασκόπ πριγκίπισσες και τις (αν)οργαντίνες τους, τι δουλειά έχετε να ασχολείσθε με τις ξενέρωτες εσείς, μια αληθινή Βασίλισσα;

Αληθώς ημέτερος,

Πρίγκηψ Πανδόφλος (πρώην θλιμμένος βάτραχος)
Μέγας Δουξ της Παταταγονίας
και του Αυγατηγανιστάν


ΥΓ. Ειρήσθω εν παρόδω καλά τα λέει η Δρ Chavarria, μακάρι να την άκουγαν όλες οι κοπελίτσες στις οποίες απευθύνεται.

μαριάννα είπε...

Πρίγκιπα Πανδόφλε (πρώην θλιμμένε βάτραχε)
Μεγάλε Δούκα της Παταταγονίας
και του Αυγατηγανιστάν(συναρπαστικοί οι τίτλοι! Ουάαααααου!)

Όμως κι εσείς; Κι εσείς; Ούτε κι εσείς δεν με καταλαβαίνετε; :)

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Η φωτό με το Κάστρο του Δράκου είναι συμβολική. Θα μπορούσε να ονομάζεται «Η απουσία σου» ή «Πού τους πήγαν τους λεβέντες, πού τα πήγαν τα παιδιά;».

Βρέθηκα εκεί εχθές και βλέποντας τα άδεια έδρανα, μου άρεσε τόσο πολύ η εικόνα που αυθόρμητα, πλην όμως «αυτάρεσκα», ονειρεύτηκα μια ζωή χωρίς πολιτικούς... :)))))

Τα ποιήματα με τις πριγκίπισσες είναι και τα δυο συμβολικά. Και του Rubén Darío και της María Ángeles Chavarría.

Στις πριγκίπισσες της καθημερινής ζωής αναφέρονται.

Και οι φωτογραφίες με τις άτυχες όμορφες γαλαζοαίματες, αυθεντικές ή ιμιτασιόν, μπήκαν για να δείξουν πως η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα τούλια και τα μεταξωτά, ούτε από τη λάμψη και τη γκλαμουριά. Τουναντίον.

Πώς και με παρερμηνεύσατε εσείς; Επειδή έγραψα πως τις λυπάμαι; Μήπως τις καθημερινές πριγκίπισσες δεν τις λυπάμαι; Απλά οι καθημερινές είναι τουλάχιστον ελεύθερες. Μπορεί να μην έχουν τα διαμαντερά, αλλά αγαπάνε όποιον θέλουν... και ζουν όπως θέλουν.

Και δεν με επηρέασαν τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ και ο κινηματογράφος, κάθε άλλο. Και να ήθελα, η σκληρότητα της καθημερινότητας με έκανε ρεαλίστρια σε βαθμό ξενερώματος.

Παρατρίχα να γίνω τοξική όπως πολλές πριγκίπισσες, σύγχρονες. Νομίζω πως φτηνά τη γλίτωσα. :)

Οχυρώθηκα όμως και κανένας πια πρίγκιπας ή βάτραχος ή όπως αλλιώς κι αν μεταμορφωθεί, δεν μπορεί να με πονέσει. Δώκαμεν, δώκαμεν και ησυχάσαμε.

Ένα ειλικρινές ευχαριστώ για τον τίτλο της βασίλισσας, που τόσο γενναιόψυχα μου απονείματε. Απόψε θα φορέσω το πολύτιμο διάδημά σας με μεταξωτές μπιζάμες. ;)

Σας ασπάζομαι πολύ τρυφερά

Βασίλισσα ντε Μπιζάμ,
ντε Κυιζίν, ντε μαιζόν
ε ντε Κομ-πιναιζόν

flamencologio είπε...

Αγαπημένοι μου Πρίγκηψ Πανδόλφε και Πριγκίπισσα ντεκομπιναιζόν! Ο διάλογος αυτός είναι σουρρεαλιστικός, διότι απλούστατα δεν υπάρχουν πρίγκιπες και πριγκήπισσες, οπότε μιλώ με δυο μυθικά πρόσωπα αυτήν τη στιγμή ( και αυτή είναι και η γοητεία...). Μην συνερίζεσθε ο είς τον άλλον διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν σκληρά όρια ανάμεσα στους πύργους των πριγκίπων, των δουκών, των βαρώνων και των προτεκτόρων της γηραιάς Ευρωπης από τη μια, και στα καταγώγια του λαού από την άλλη. Έτσι κι αλλιώς πρόσβασιν δεν θα έχουμε ποτέ, ει μη δια της φαντασίας, ή έστω δια της κόμης κάποιας Ραπουντζέλ που τυχόν θα έχει την ευφυή ιδέα να ξεμαλλιαστεί προς χάριν μας. Σάς ασπάζομαι και περιμένω νέα σας