Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Η Λαμπρή της γιαγιάς

Η εγγονή 16 χρόνων με περιπαιχτική διάθεση, τρώγοντας ένα μήλο και κοιτώντας τον μαύρο ουρανό από το παράθυρο, σκέφτεται ότι σε λίγο θα ρίξει τουλούμια και όχι τίποτ' άλλο, θα την κλείσει μέσα και βαριέται του θανατά. Απέναντί της η γιαγιά καθισμένη δίπλα στο τζάκι, πλέκει μια δαντέλα και είναι εντελώς αφοσιωμένη στο βελονάκι της. Ή μήπως στις σκέψεις της;

- Γιαγιά να σε ρωτήσω κάτι; Αδιάκριτο όμως.
- Ναι κόρη μου να με ρωτήσεις ότι θέλεις.
- Σίγουρα;
- Μα ναι σου λέω...πες μου...
- Του τα 'χες φορέσει του παππού; (χιχιχιχι)
- Βρε Αντωνία δε σου 'χω πει δε μου αρέσουν αυτές οι εκφράσεις;
- Έλα ρε γιαγιά στη γραμματική θα κολλήσουμε; Τόνια με λένε, αν θυμάσαι. Λέγε κι έχω αγωνία, τον είχες κερατώσει ποτέ;
- Με την έννοια που το λες εσύ Τόνια μου, όχι.
- Με ποιά έννοια τότε ρε γιαγιούλα, για πες μου την εκδοχή σου γιατί μπορεί να μου αρέσει.
- Πριν να μου φέρουν προξενιό το μακαρίτη, αγιασμένο να 'ναι το κοκαλάκι του παιδί μου, χρυσός άνθρωπος ο παππούλης σου, αγαπούσα κάποιον άλλον. Τον Λευτέρη, της Διαμαντούλας το γιο, που έμενε απέναντι από το σπίτι μας.
- Έλααα...τη θυμάμαι τη γιαγιά εκείνη, μου αγόραζε λουκούμια και με στούμπωνε κι η μαμά γινόταν θηρίο γιατί είχα γίνει βόδι...πολύ γριούλα ήταν...λοιπόν;
- Ναι η κακομοίρα Θεός σχωρέστηνα παιδάκι μου, κόντεψε να στοιχειώσει 102 χρονώ πέθανε.
- Για λέγε ρε γιαγιά μ' έσκασες.
- Με το Λευτέρη αγαπηθήκαμε από την πρωτη μέρα που κοιταχτήκαμε...είμαστε δεν είμαστε δυο χρονώ. Μαζί τα κάναμε όλα. Μαζί μάθαμε να περπατάμε, να μιλάμε, να τρέχουμε στα χωράφια μέσα στα κλήματα, στις ελιές, να πηδάμε την απλωμένη σταφίδα, να ξαπλώνουμε στα χρυσαφένια στάχυα, να πηδάμε τις φωτιές του Αη Γιαννιού του Κλήδωνα, μαζί σχολειό...μαζί μάθαμε να κολυμπάμε, αυτός με πρωτανέβασε στο άλογο και με πήγε βόλτα στο δάσος με τις χαρουπιές...τρώγαμε χαρούπια και γελούσαμε...παίζαμε κυνηγητό και μπαίναμε στα ρυάκια και μουσκεύαμε, μού 'κοβε μυρτιές και μου 'φτιαχνε στεφάνια από ασπάλαθο, κολιέ από αγριολούλουδα, μπουκέτα για το πέτο από γιασεμιά. Κρυφτό τα βράδια του καλοκαιριού με όλα τα παιδιά κι εγώ κρυβόμουνα πίσω απ' τ' αγιόκλημα, στο πίσω μέρος του ιερού του Άη Δημήτρη, θυμάσαι το εκκλησάκι δίπλα απ' το σπίτι μας;
- Ναι...
- Κι ένα βράδυ μεγαλοβδομάδα ήτανε, οι μεγάλοι ήταν όλοι στην εκκλησία, ο τόπος μοσκοβόλαγε κόρη μου, παίζαμε κρυφτό κι εγώ κρύφτηκα στο γνωστό μέρος, πίσω απ' τ' αγιόκλημα, όταν ξαφνικά ήρθε δίπλα μου και μου έκανε σσσσσ... καθώς με πλησίαζε. Δεν έβγαλα άχνα να μη μας βρούνε, μα η καρδιά μου χτυπούσε δυνατότερα απ' την καμπάνα του Άη Δημήτρη...κι αυτός την άκουσε.
- Κι ενώ έτρεμε κι ο ίδιος, με αγκάλιασε και πήγε να με γαληνέψει μ' ένα απαλό, τόσο απαλό... αέρας ήτανε... δεν ήτανε φιλί, ίσα που άγγιξε τα χείλη μου, παιδί μου. Μα ήταν άγγιγμα Θεού. Ανέστησε τον Κύριο πριν την ώρα του και ντράπηκα γι αυτό, μα ήμουνα στον ουρανό, ζαλισμένη από χαρά κι από μια ταραχή πρωτόγνωρη που δεν την εξανάνιωσα ποτέ...


- Λοιπόν; Για πες γιαγιούλα μου... μετά;
- Μετά μας έψαχναν όλα τα παιδιά μα εμείς δεν είχαμε κουράγιο να φανούμε. Τρέμαμε από συγκίνηση, μα κι από φόβο πως θα μας καταλάβουνε. Καθόμασταν εκεί αμίλητοι και ντροπιασμένοι, αγκαλιά, χωρίς μιλιά μέσα σε μυρωδιές πασχαλινές και ύμνους απ' την εκκλησιά και τότε χαιδεύοντάς μου απαλά τα μαλλιά με ρώτησε αν θέλω να τον παντρευτώ.
- Τί του 'πες γιαγιούλα μου, τί του 'πες;
- Δεν είχα κουράγιο κόρη μου να μιλήσω έτσι ξεψυχισμένη που ήμουνα...μόνο του 'σφιξα το χέρι...κι αυτός κατάλαβε και μ' έσφιξε με δύναμη στον κόρφο του.
- Και μετά; Πόσω χρονώ ήσουνα γιαγιά;
- 13 παιδί μου θα γινόμουνα σε 6 μήνες κι αυτός σε 5.
- Λοιπόν;
- Λοιπόν δεν ήθελε η μοίρα κόρη μου να 'μαστε μαζί. Δεν ήθελε...Την Κυριακή ανήμερα Λαμπρής, σκοτώθηκε με το μηχανάκι αυτός κι ένας ξάδερφος του μαζί 20 χρονώ. Τους έκλεισε μια κούρσα και πέσανε σ' ένα χαντάκι...
- Όχι Χριστέ μου! Τι λες γιαγιούλα μου καλή!
(την αγκαλιάζει και κλαίγανε κι οι δυο...για ώρα)
- Και τον παππού;
- 7 χρόνια τον έκλαιγα κόρη μου. Ώσπου μια μέρα ήρθε ο παππούς. Τον είχε στείλει προξενιό η αδερφή της μάνας μου από τη Χώρα. Δεν ήθελα ν' ακούσω στην αρχή. Μα ήτανε άγιος άνθρωπος ο παππούς κι έτσι το αποφάσισα. Για το χατήρι όλων μας, κυρίως τω γονιώ μου που βασανίζονταν να με βλέπουνε να λιώνω σαν το κεράκι της Λαμπρής.
- Αχ αγαπημένη μου γιαγιά! Γιατί μου τά 'κρυβες όλα αυτά; Να τό 'ξερα να σ' αγαπάω πιο πολύ...
- Κοριτσάκι μου...έχει βάσανα καλό μου η αγάπη.
- Γιατί είπες όμως πως κεράτωσες τον παππού; Με πείραζες ε;
- Όχι παιδί μου...το ένιωθα... όλη μου τη ζωή ένιωθα σα να τον είχα προδομένο και τον έναν και τον άλλον. Ο παππούς καταλάβαινε και μου στεκότανε. Κάθε Πάσχα...έκανε ότι μπορούσε για να μη θυμάμαι. Κι εγώ ότι μπορούσα για να μη φαίνομαι. Μα ξέραμε κι οι δυο.
Κι όταν πέθαινε ξέρεις τι μού 'πε;
- Τί;
(ρωτά το παιδί ξεψυχισμένα...)
- Μου είπε: " Μαρία φεύγω...ήμουν ευτυχισμένος πολύ μαζί σου. Περάσαμε καλά. Δεν είχαμε πλούτη υλικά, μα είχαμε πλούτη στην καρδιά. Είσαι μια υπέροχη γυναίκα...και σ' ευχαριστώ... για τα παιδιά μας, για τα εγγόνια μας, για την αφοσίωσή σου. Θέλω μια χάρη μόνο... τελευταία"
- Τί σου ζήτησε γιαγιά;
- Ένα σταυρό παιδί μου, μου άφησε να κουβαλώ απ' τη μεγαλοσύνη της ψυχής του!
- Δηλαδή;
- Μου είπε σαν θα έρθει εκείνη η ώρα, είμαι ελεύθερη να πάω στο Λευτέρη και ότι δε θα δεχτεί να στερηθώ αιώνια, αυτό που μου στέρησε η ζωή προσωρινά...
- Ω Χριστέ μου...γιαγιάκα μου αγαπημένη! Τι φορτία είναι αυτά που κουβαλάς τόσα χρόνια και δε μιλάς...


Italo Nunes Vais, 1910, Oil on Canvas

13 σχόλια:

koulpa είπε...

Αχ γλυκόπυκρο..(μέχρι δακρίων..)
Φιλιά και καλημέρες:):)

A.F.Marx είπε...

Kαλημέρα
Μαριάνα μας , δεν ήξερα ότι ασκείστε και στο ηθογραφικό διήγημα...
Πολύ ωραίο

sunday είπε...

Α στο καλό, δάκρυσα...

ghteytria είπε...

@ koulpa

Καλημέρα κι από μένα ευαίσθητέ μου! Είναι μωρέ αληθινές ιστορίες γι αυτό μας αγγίζουν. Κάτι σου θυμίζει ε; Υπάρχουν τόσες γύρω μας...
Φιλιά πολλά!!!

ghteytria είπε...

@ A.F.Marx

Μπααα... είπα να μεταφέρω μερικά περιστατικά που θεωρώ όμορφα ή ενδιαφέροντα να καταγραφούν. Δεν φιλοδοξώ συγγραφικά. Στους Εκφραστές είχα ανοίξει ένα μπαράκι και τα έλεγα στον μπάρμαν. Κάπως έτσι. Με μορφή ζωντανών διαλόγων και γλώσσα άμεση. Τα πολλά φρου φρου της λυρικής λογοτεχνίας, δεν τα αντέχω. Κόβω φλέβες. Όπως και τα πολύ μαυριδερά με τα έντερα και τα σωθικά βγαλμένα έξω.
Πιστεύω πως σήμερα το συναίσθημα λείπει και αυτό διεγείρεται από την απλότητα.
Καλημέρα Γιώργο μου!

ghteytria είπε...

@ sunday

Καλώς το μου! Ξέρεις κι εγώ είχα κλάψει σ' αυτή την ιστορία που είναι εντελώς αληθινή. Ελάχιστα στοιχεία έχω παραλλάξει γιατί είναι ιστορίες του κοντινού μου περιβάλλοντος και ναι μεν είναι απίθανο να διαβάζουν μπλογκς οι πιο πολλοί... αλλά φύλαγε τα ρούχα σου... :) Η συγκεκριμένη γιαγιά έχει ήδη φύγει να βρει τους αγαπημένους.
Και ξέρεις ότι ο μεγαλύτερος πόνος είναι να χτυπά η καρδιά σου κάπου και αλλού να σου έχουν φερθεί με τόση αγάπη, που να μην μπορείς ν' αποφασίσεις κατά πούθε θα κάνεις...
Το χειρότερο...

Καλημέρα... φιλιά!

NIEMANDSROSE είπε...

Μου θύμισε το επιτύμβιο εκεί που αναπαύεται η Edith Piaf "Μακάρι να ενώσει ο Θεός όσους η ζωή χώρισε."

Να κάνω και μια πραγματολογική παρατήρηση, Γητεύτριά μου; Αφού η γιαγιά αφηγείται μια ιστορία πολύ παλιά, πριν η επιδημία των τροχαίων έρθει και θερίσει ζωές, πώς δικαιολογείται να έχει σκοτωθεί ο Λευτέρης στα 20 του με μηχανάκι; Κάπου μπερδεύτηκα.

Τα φιλιά μου.

Jo-Anna είπε...

γητευτικό .




Ιωαννα

ghteytria είπε...

@ NIEMANDSROSE

Μου θύμισες τρία πράγματα. Το πρώτο, το δάχτυλο σου δείχνει φεγγάρι κι εσύ λες, ότι δεν πάει το μανό του με το γιακά, δεύτερο τον αλησμόνητο πρώην μου, που όταν βλέπαμε ταινία, την ώρα που χαροπάλευε ο ήρωας στο χειρουργείο, εκείνος μου έλεγε κοίτα το μαλάκα σκηνοθεσία, δε στάζει ο ορός και τρίτον ένα παιδάκι στο Μοντεσοριανό παλιά, που ρωτούσε ποιός κόλλησε στο δέντρο τα λεμόνια κι αν υπήρχαν από τόσο παλιά... :Ρ
Ρε διάολε η γιαγιά αυτή αν ζούσε σήμερα γιατί πέθανε βίαια, θα ήταν 67 χρόνων. Θα μπορούσε να ήταν και 50άρα όμως. Στα 20 παντρεύτηκε. Ήταν πέντε χρόνια πιο μικρή από τη μάνα μου.
Τη μάνα μου ο πατέρας μου την έκλεψε με φορτηγό δανεικό. Οι φλωρέτες τότε έδιναν κι έπαιρναν... και τα τρίκυκλα. Ταινία κατοχική δεν έχεις δει; Εκτός κι αν φαντάστηκες ότι δεν είχε BMW ή Varadero ή Transalpaki!!! :)))))

Φιλιά!

ΥΓ. Ο Λευτέρης σκοτώθηκε στα 13 στα 20 ήταν ο άλλος, ο συνεπιβαίνων.

ghteytria είπε...

@ Jo-Anna

Ιωάννα μου καλωσόρισες!
Μαριάννα κι εγώ, κοντά είμαστε έτσι κι αλλιώς...;)
Να είσαι καλά κοπέλα μου!

NIEMANDSROSE είπε...

Μπορείς να μου στείλεις το τηλέφωνο του πρώην σου; Θα τα βρίσκαμε τέλεια! :)
Ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις! ;)

ghteytria είπε...

@ NIEMANDSROSE

Όταν θα σε δω από κοντά, θα σου κάνω μια συντομη περιγραφή του. Κι αν επιμένεις, μετά χαράς! Καλύτερη εκδίκηση δε θα μπορούσα να πάρω από το να εύρισκε πάλι μια Κρητικιά και μάλιστα 100 φορές πιο τσούγδω από μένα. Μισούσε τη γλώσσα μου λέει και το μυαλό μου! Και φεύγοντας δήλωσε βαρύδγουπα ότι η επόμενη που θα πάρει θα είναι ηλίθια! Ούνα ιστόρια λούνγκα κάρα μία! Και ξέρεις πού κοπανιέμαι; Στο ότι δεν σπουδαιολόγησα όσο έπρεπε το γεγονός ότι επικέντρωνε στον ορό και όχι στο θάνατο. Νόμιζα ότι απλά επρόκειτο για σπασταρχιδισμό τελειομανίας. Αμ δε! Έλλειψη συναισθηματικού κόσμου έδειχνε, αλλά στα 18 αυτά είναι ψιλά γράμματα. Άσε που ως νέος έδειχνε κοινωνικά ευαίσθητος και πολιτικά, γενιά πολυτεχνείου... νόμιζα κι εγώ... Το έχω αναλύσει το θέμα πολύ και τους ξέρω σα να τους έχω γεννήσει. Πολύ κακό αυτό. Τη γενιά που θα μου κόλλαγε συντροφικά, την έχω απομυθοποιήσει εντελώς.
Μη σκεφτείς πως σε ταυτίζω. Καμιά σχέση! Εσύ έχεις χιούμορ και είσαι υπερευαίσθητη... αλλά προκαλείς το πείραγμα. Το τραβάει ο οργανισμός σου! :) Και ο δικός μου δε λέω... Ψοφάω για τέτοια... ;)

Φιλιά!
Καλό ΠΣΚ!

Νίκος είπε...

Πολύ καλό.!!! Τελικά έχεις πένα γερή. Να είσαι καλά.