Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Madre! Montero!...στο πλευρό σου αναζητώ αυτή την παλιά νοσταλγία να είμαι καλός, να μην είμαι εγώ, να γνωρίσεις το γιο που αξίζεις


Joaquin Sorolla (1863 - 1923) Madre e hijo en la playa


ΜΗΤΕΡΑ

Ανάμεσα στο τίποτα,
όταν μου το επιτρέψουν
οι ανόητοι δαίμονες του χρόνου μου
θα τηρήσω ένα λόγο που ποτέ δεν μου ζήτησες.
Θα σε πάω στο Παρίσι.
Γιατί ίσως, τότε,
στα Ηλύσια Πεδία
ή στα νερά του Σηκουάνα,
με τη Notre Dame στο βάθος ή με τον πύργο του Eiffel,
θα δω πάλι τη λάμψη
την νεανική στα μάτια σου,
το εφηβικό φως
να κατεβαίνει απ' το τραμ
με σακούλες και ψώνια και χαιρετισμούς
και λίγο παραπάνω από είκοσι χρόνων.

Σήμερα σε θυμάμαι έτσι,
όπως τις μέρες χωρίς σχολείο,
σημαία όμορφη μιας χώρας δύσκολης,
λεπτή βροχή τα Σάββατα.

Ποτέ δεν κράτησες πολλά για σένα.
Ούτε καν θέλησες μια νύχτα,
μία πόλη ή ένα ταξίδι.
Ο χρόνος σου καθόταν στο τραπέζι μας
και έπρεπε να τον μοιράσεις σαν το ψωμί,
μεταξύ των παιδιών σου και του φόβου σου.
Έξι φορές ήταν ο φόβος
που η αρρώστια, η ανημποριά ή η δυστυχία
θέλησαν να καθίσουν στο τραπέζι μας.

Να μη βγαίνεις έξω, πού πας τώρα,
πρέπει να είσαι προσεκτικός
με τους έρωτες και τους δρόμους
παράτα πια την πολιτική
ή τη φωλιά του λύκου.
Και χωρίς αμφιβολία
αυτό που δεν τολμούσες να ζητήσεις
κοιμάται στην καρδιά του καθενός.

Επειδή η αγάπη κληρονομείται
σαν ένα παλτό χωρίς κουμπιά,
και θα μου άρεσε να σε συνοδεύσω
σε αίθουσες μουσείων,
πιο υπάκουος και φρεσκοχτενισμένος,
για να συναντήσω στη Μόνα Λίζα
το όνειρο και το χαμόγελο
της ταυτότητας μιας πολυάριθμης φαμίλιας.

Θα σε πάω στο Παρίσι
ή στην πόλη που κοιμάμαι
στο φλιτζάνι του απογευματινού τσαγιού σου,
με τα κρύσταλλά σου
μιας αστικής οικογένειας
περισσότερες προσδοκίες παρά χρήματα,
με τα δόντια σου λεκιασμένα απ' το άλικο χρώμα,
με τις σπουδές σου στη Φιλοσοφική
και στη Λογοτεχνία, je m`apelle
Elisa, j' ai cherché
la lune, la mer, la vie,
la pluie, mon coeur,
και τα πάντα διακόπηκαν.

Όμως είμαστε πραγματικά άδικοι
όταν ξέρουμε πως η αγάπη
δεν θα χρεώσει λογαριασμό.
Αλλά η ξερή κοίτη του ποταμού
επίσης, μπορεί να ξεχειλίσει,
όπως τα ποτάμια της Γρανάδας,
και στο πλευρό σου αναζητώ
αυτή την παλιά νοσταλγία να είμαι καλός,
να μην είμαι εγώ,
να γνωρίσεις το γιο που αξίζεις.

Θα σε πάω στο Παρίσι. Στη μνήμη μου
έχεις χαράξει κάτι,
το ότι λησμονήθηκες στη ζωή·
ζητώντας σε, ταξιδεύω στις πόλεις σου.

Luis García Montero
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη


15 σχόλια:

Juanita La Quejica είπε...

Υπέροχο και το ποίημα, αλλά και ο πίνακας. Κατά έναν περίεργο και ανεξήγητο για μένα τρόπο, ο Sorolla είναι από τους αγαπημένους μου. Χρόνια Πολλά Μαριάννα, να σε χαίρονται τα παιδιά σου, αλλά και εμείς!

μαριάννα είπε...

Juanita La Quejica

Χουανιτάκι μου να είσαι καλά! Ευχαριστώ πολύ. Κι εγώ να σας χαίρομαι όλους τους αγαπημένους μου!
Τον Sorolla τον λατρεύω κι εγώ και έχω μαζέψει τους καλύτερούς του για μένα, να τους βάλω στους Αλιείς Μαργαριταριών, αλλά τί να πρωτοπρολάβω που θέλω χίλια δυο να κάνω και μου αρέσουν το ίδιο;
Όσο για τον Μοντέρο... τον άκουσες στην απαγγελία; Πολύ συγκινήθηκα εχθές που τον μελετούσα.
Είναι από την παρουσίαση στη Γρανάδα της συλλογής του Κουρασμένη Όραση, όπου είχε απέναντι την αγαπημένη του μάνα και δίπλα τον Αγιάλα που για να τον τιμήσει, πήγε στην παρουσίαση, όντας 103 χρόνων και έχοντας διαβάσει ΟΛΑ τα ποιήματα του φίλου του, μέσα απ' τα μάτια της γυναίκας του. Απίστευτες ιστορίες...

mareld είπε...

Αγαπημένο Υακινθάκι!

Ανατρίχιασα ολόκληρη!

Ο Luis είναι φίλος πολύ αγαπημένος!

Μου ήρθαν τα φωτεινά μάτια της μανούλας του αλλά και τα έντονα Ισπανικά τα δικά του!

Κάποτε ελπίζω να συνευρεθούμε γλυκιά μανούλα!

Ο Sorolla έχει φωλίτσες στο τζιβαέρι..

Να σε χαίρονται όλοι οι αγαπημένοι σου και να διαχέεις άρωμα ανοιξιάτικο και στη μέση του χειμώνα!

Γλυκά φιλάκια σε σένα αλλά και στη Juanita μας!

μαριάννα είπε...

mareld

Χρόνια πολλά και σε σένα μανούλα! Τα χαίρεσαι τα παλικάρια σου! Να είσαι πάντα καλά και κεφάτη να σκορπάς την ομορφιά και την αγάπη γύρω σου.
Είναι πραγματικά υπέροχος ο Μοντέρο. Ποιά μάνα δε θα ήταν ευτυχής με τέτοιο γιο;
Αλλά όπως υπέροχα λέει ο ίδιος:

...Όμως είμαστε πραγματικά άδικοι
όταν ξέρουμε πως η αγάπη
δεν θα χρεώσει λογαριασμό.

Κι εσύ Sorolla ε; Ε, πώς αλλιώς; ;)

Μια σφιχτή αγκαλιά!

koulpa είπε...

χρόνια πολλά μανούλες!!!:):)
πέρσι με ξύπνησες εσύ για τη γιορτή.. φέτος με ξύπνησε άλλος.. κι εσύ δε το ανέφερες.. δυστυχως η ηλικοτεχνική υποδομή μου με εμπόδισε να φτιαξω κάτι καινούριο.. κι έβαλα το περσνινό..:):)
όσο για την ποίηση.. χαχα την αντιπαθώ και την εκδικούμε..:):)
την καληνύχτα μου:):)

Κατερίνα σ-Μ. είπε...

"Ο χρόνος σου καθόταν στο τραπέζι μας
και έπρεπε να τον μοιράσεις σαν το ψωμί,
μεταξύ των παιδιών σου και του φόβου σου."


"Επειδή η αγάπη κληρονομείται."
Σ' αυτά τα δυο σημεία υποκλίνομαι. Στο πρώτο, γιατί ο Μοντέρο έχει κλειδώσει στην ψυχολογία της μάνας και στο δεύτερο γιατί μαζί με το "η αγάπη είναι πράξη" αποτελεί μότο μου.

Κι επειδή η αγάπη είναι πράξη, και δεν είναι λόγια ή στιχάκια, δεν θα συμφωνήσω με το "Ποιά μάνα δε θα ήταν ευτυχής με τέτοιο γιο".

Νομίζω ότι θα ήταν ευτυχής κάθε μάνα που τα παιδιά της, θα της έδειχναν στην πράξη ότι την αγαπούν.

Γιατί αν περίμεναν από τους διάφορους "Μοντέρο" να "τις πάνε στο Παρίσι", όταν τους το επιτρέψουν οι ανόητοι δαίμονες του χρόνου τους", ...σωθήκανε. Κι αυτές και τα ...κεριά τους.

μαριάννα είπε...

koulpa

Να 'σαι καλά κουλπάκι μου! Ευχαριστούμε για τις ευχές σου. Κι εμείς σας αγαπάμε!
Τώρα τί εννοείς δεν το είπα φέτος; Κι αυτό το ποίημα εδώ, τί είναι βρε; :)))))

Φιλιά!

μαριάννα είπε...

Κατερίνα σ-Μ.

Χμ... βάζεις πάλι θεματάκια. Που καίνε γαμώτο μου.

Τελικά καλό γιο θεωρούμε αυτόν που πετάει ακολουθώντας τα όνειρά του, που όμως δεν τον αφήνουν να αποδεικνύει στη μάνα του πόσο την αγαπάει;

ή

Αυτόν που θυσιάζει τα δικά του όνειρα για να μην πληγώσει τη μάνα του φεύγοντας ίσως μακριά της ή χαμένος μέσα στους ανόητους δαίμονες του χρόνου του;

Εδώ σε θέλω... Μάνα. ;)

Mafalda είπε...

ola uperoxa... panemorfa... opws tous armozei.

Kalhspera se olous :)

koulpa είπε...

πέρσι είχες έλθει και με είχες ειδοποιήσει..:):)
ναι εννοούσα ιδική μνία για τη γιορτή της μητέρας.. όταν το είδα δε κατάλαβα.. ίσως να μη πρόσεξα κάτι.. μπένω φευγαλαία στα διαλήματα της δουλειάς:):)
την καληνύχτα μου:):)

μαριάννα είπε...

Mafalda

Καλησπέρα! Να 'σαι καλά και πολλές ευχές. Να χαίρεσαι τη δική σου μητέρα και να γίνεις κι εσύ μια γλυκιά μαμά!

giannis kazanis είπε...

καλησπέρα Μαριάννα.
χρόνια πολλά στις μανάδες όλου του κόσμου.
Υπέροχη ανάρτηση. Διάβαζα και δεν το χόρταινα.

μαριάννα είπε...

giannis kazanis

Να 'σαι καλά Γιάννη! Σ' ευχαριστώ και χαίρομαι που σου άρεσε το ποίημα.

Καλησπέρες

vrakas kostas είπε...

Τραγικο, να μην εχεις που τις ευχες ν αφησεις.

μαριάννα είπε...

vrakas kostas

Ναι, μάτια μου, είναι. Σε καταλαβαίνω και ξέρω πως η μέρα είναι κόμπος στο λαιμό για πολλούς ανθρώπους. Να κοιτάς μπροστά όμως και να χαίρεσαι τη μανούλα του γιου σου!

Μια αγκαλιά ζεστή!