Antonio Machado: La Saeta... πόσες εκτελέσεις...

La Saeta Joan Manuel Serrat canta a Machado

La Saeta

Είπε μια φωνή απ' το πλήθος
Ποιός θα μου δανείσει μια σκάλα
ν' ανέβω στο μαδέρι,
να βγάλω τα καρφιά
του Ιησού του Ναζωραίου;

Ω, η σαέτα, το τραγούδι
στον Χριστό των Τσιγγάνων,
πάντα με αίμα στα χέρια,
πάντα για να ξεκαρφώσουν!

Τραγούδι του λαού της Ανδαλουσίας,
που κάθε άνοιξη
έρχεται ζητώντας σκάλες
να ανεβεί στο σταυρό!

Τραγούδι της γης μου,
που ρίχνει λουλούδια
στον Ιησού της αγωνίας,
και είναι η πίστη των γερόντων μου!

Ω, δεν είσαι εσύ το τραγούδι μου!
Δεν μπορώ να τραγουδήσω, ούτε θέλω
σ' αυτόν τον Ιησού στο μαδέρι,
αλλά σ' αυτόν που περπατούσε στη θάλασσα!

Antonio Machado
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Por primera vez, se incluye este video con un sonido nuevo, donde los arreglos ejecutados por The Lisbon Simphony Orchestra están dirigidos por Jesús Bola. A la guitarra Tomatito y como segunda guitarra el hijo de Camarón, Luis Monge.

los gitanos la saeta (rocio jurado) en directo

La Saeta Rocio Jurado Montage 1992-1996

La Saeta - Montserrat Caballé

Read more!

La Semana Santa en Sevilla! Η Diana Navarro τραγουδάει μια «saeta» με την εκπληκτική φωνή της, στην Plaza Mayor της Salamanca

Η Diana Navarro τραγουδάει μια «saeta» με την εκπληκτική φωνή της,στην Plaza Mayor της Salamanca

Diana Navarro - saeta

Μεγάλη Εβδομάδα στη Σεβίλλη.

Αυτή η γιορτή έχει πολύ μεγάλη σημασία σε αυτή την πόλη. Είναι μια γιορτή με παράδοση αιώνων, και προσελκύει κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από όλο τον κόσμο.

Είναι ίσως η πιο ένθερμη Μεγάλη Εβδομάδα στην Ισπανία, όπου οι κάτοικοι της Σεβίλλης κάνουν λιτανεία δείχνοντας την αφοσίωση τους.

Η Μεγάλη Εβδομάδα ξεκινά την Κυριακή των Βαΐων και τελειώνει την Κυριακή του Πάσχα, όπου κάνουν λιτανεία πάνω από 60 «αδελφότητες», με φιγούρες του Χριστού και της Παναγίας.

Ονομάζουμε «cofradía» τα μέλη μιας εκκλησίας που παίρνουν μέρος στη λιτανεία. Ορισμένες από αυτές τις «cofradía» έχουν τις ρίζες τους στο δέκατο τρίτο αιώνα. Στις λιτανείες της Μεγάλης Εβδομάδας, κάθε «cofradía» μπορεί να έχει 1, 2 ή 3 «pasos». Τα «pasos» είναι μεγάλα άρματα με ξύλινα γλυπτά, τα οποία αντιπροσωπεύουν τα Πάθη του Χριστού ή τον πόνο της Παναγίας. Μερικά από τα γλυπτά είναι πολύ παλιά και θεωρούνται καλλιτεχνικά αριστουργήματα.

Είναι πολλοί οι κάτοικοι της Σεβίλλης που συνοδεύουν τις εικόνες, είτε ως «costaleros» ή «nazarenos» (Ναζωραίοι). Οι «costaleros» είναι οι άνθρωποι οι οποίοι κουβαλούν στους ώμους τους τα «pasos». Έχουν καλυμμένο το κεφάλι και το λαιμό τους και περπατούν σιωπηλά, ακούγεται μόνο η αναπνοή τους και ο ήχος που κάνουν τα παπούτσια τους που σέρνονται στο πάτωμα.

Οι «nazarenos» (Ναζωραίοι), είναι άτομα που φορούν χιτώνες και μερικοί φορούν «capirotes» και μάσκες, και κουβαλάνε τα «insignias», τα «cirios» και τους σταυρούς.

Τα «insignias» είναι οι σημαίες ή άλλα διακριτικά της αδελφότητας, και τα «cirios» είναι κεριά.

Τα «capirote» είναι ψηλά καπέλα σε σχήμα χωνιού που τα φοράνε ως ένδειξη ταπεινότητας. Η μάσκα είναι ένα κομμάτι ύφασμα που καλύπτει το πρόσωπο των «nazarenos» (Ναζωραίων), για να πραγματοποιήσουν την μετάνοια τους ανώνυμα.

Πολλές φορές, μπορούμε να δούμε τους «nazarenos» (Ναζωραίους) να περπατούν ξυπόλυτοι, δηλαδή χωρίς παπούτσια, κατά τη διάρκεια της λιτανείας. Αυτό το κάνουν σαν τάμα.

Επίσης, ορισμένοι «nazarenos» συνηθίζουν να έχουν καραμέλες στην τσέπη τους και τις δίνουν στα παιδιά όταν αυτά τους λένε: «Nazareno (Ναζωραίο), δώσε μου μία καραμέλα».

Κατά τη διάρκεια των λιτανειών θα ακούσετε επίσης τις «saetas». Μία «saeta» είναι ένα θρησκευτικό τραγούδι. Λένε ότι είναι ένα τραγούδι φλαμένκο. Τραγουδάνε την «saeta» σε ένα μπαλκόνι, σε μία αναπάντεχη στιγμή, χωρίς μικρόφωνο ή κιθάρα.

Από αυτές τις 8 μέρες λιτανειών, η πιο σημαντική μέρα είναι Μεγάλη Παρασκευή, ημέρα που ζούνε την «Madrugá». Είναι η πιο ιδιαίτερη έξοδος και νύχτα. Είναι η βραδιά που πάει από την Πέμπτη προς την Παρασκευή, και είναι το κυριότερο σημείο της Μεγάλης Εβδομάδας της Σεβίλλης.

Αυτή τη μέρα οι κάτοικοι της Σεβίλλης θέλουν να δείξουν το πένθος τους σαν σεβασμό για τον θάνατο του Χριστού. Για αυτό, οι άνδρες συνήθως φορούν μαύρα κουστούμια, και οι γυναίκες, κομψές και απλές με το μαύρο φόρεμά τους, χωρίς κοσμήματα, φορούν στο κεφάλι μια χτένα με ένα δαντελένιο πέπλο.

Η Μεγάλη Εβδομάδα στην Σεβίλλη έχει διάφορες παραδόσεις που τηρούνται κάθε χρόνο, τόσο από τους ίδιους τους κατοίκους της Σεβίλλης, όπως από τους ξένους.

Μία από αυτές τις παραδόσεις είναι να φορέσουν την Κυριακή των Βαΐων ένα καινούργιο ρούχο, και να επισκεφτούν τους ναούς όπου εκθέτονται τα «pasos» που είναι έτοιμα για την λιτανεία.

Έχουν επίσης την συνήθεια να τρώνε διαφορετικά πράγματα, όπως σπανάκι με ρεβίθια, μπακαλιάρο με ντομάτα ή torrijas.

Πηγή πληροφοριών: εδώ

Pastora Soler Saeta a la Macarena

Και μια παραδοσιακή σαέτα όπως πρέπει να τραγουδιέται, από μπαλκόνι και a cappella

Read more!

Figli di Madre Ignota... και λίγο από Pink Martini

Figli di Madre Ignota - Theme from Paradise

Figli di Madre Ignota - Ritorno al Kanakapila

Read more!

Θ' αφιερώσει τα χρόνια του να ψάχνει ανάμεσα στις σκιές ένα δίκιο καθάριο και ν' ανακαλύπτει στ' αναποφάσιστα μάτια την ανοιχτή αποσκευή ενός ποιήματος, την παράξενη ταραχή του, αφού στη ζωή συμβαίνουν τα πράγματα που διαδραματίζονται στη λογοτεχνία.

Χρόνια πολλά στους ποιητές!

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

Τί μπορεί να εξηγηθεί
σ' αυτόν το λαβύρινθο με τις βαλίτσες και τα κλειδιά;
Μόνο οι σταθμοί κινδύνου
και η ανάγκη.

Είναι ήδη τέσσερις και δέκα. Ο καθηγητής,
που κάθε μέρα μαθαίνει να ζει φωναχτά,
απαγγέλει τα επιλεγμένα ποιήματα.
Υπάρχει σιωπή στην τάξη
και ματιές που διασχίζουν τη σιωπή.

Να αμφιβάλλουμε είναι αναγκαίο.
Η υποψία μας χαρίζει
ένα ωραίο μάθημα, αλλά βολεύει
που κανένας δεν επιβάλλει ένα κρύο,
που καθένας διαλέγει τις αμφιβολίες του και τα κλειδιά τους
για να μην προκύψουν οι βαλίτσες,
στο άνοιγμα τους άδειες.

Κι ούτε είναι σωστό
να ζητάμε απ' το μαγιάτικο ήλιο να μην αφήσει
τη φλούδα μιας βεβαιότητας στο παράθυρο.
Ποτέ δεν υπήρξε δίκαιο
να ξεχνάμε αυτό που είμαστε,
εκείνο πρέπει να υπερασπιστούμε
για να μη μυρίζουν οι λέξεις
που λέμε κλεισούρα.
Όποιος ζει χρειάζεται εμπιστοσύνη.

Με τα χαμένα κλειδιά ανοίγουμε τη μνήμη.
Το ποίημα διασχίζει μια ήπειρο,
παίρνει ένα δωμάτιο,
αδειάζει τη βαλίτσα του.

Πάντα νεοφερμένο,
στην αμφισβήτηση των δογμάτων και στην επιβεβαίωση του τίποτα,
ο καθηγητής προσπαθεί,
να πει περισσότερες αλήθειες, χωρίς να ψεύδεται,
να δώσει περισσότερα οράματα, χωρίς να τα καταστρέφει.
Θ' αφιερώσει τα χρόνια του
να ψάχνει ανάμεσα στις σκιές
ένα δίκιο καθάριο
και ν' ανακαλύπτει στ' αναποφάσιστα μάτια
την ανοιχτή αποσκευή ενός ποιήματος,
την παράξενη ταραχή του,
αφού στη ζωή συμβαίνουν
τα πράγματα που διαδραματίζονται στη λογοτεχνία.

Τα μάτια ενός μαθητή
είναι ταξιδιώτες βιαστικοί. Μόνο κάνουν
ερωτήσεις σαν κινούμενη άμμος,
ερωτήσεις για τον επόμενο σταθμό
σ' ένα ταξίδι μακρινής διαδρομής.

Luis García Montero

Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη

Read more!

Κοίτα που θα μας ξαναβγάλουνε στο αντάρτικο! Δήμος Μούτσης ο ανεπανάληπτος, Σκούρτης εκτονωτικός με το στίχο του, Τζούμας συγκλονιστικός! Εργατική Συμφωνία και λιώσαν τα νιάτα μας στη βιοπάλη...

ενώ συνέχεια κάνουμε μια τρύπα στο νερό, τις πολιτικές σας μέσα αγύρτες! Έχετε και μούτρα και βγαίνετε και στο γυαλί...

4 δις ευρώ η επιδότηση των κομμάτων ετησίως. Τα κόμματα δεν πονάνε την Ελλάδα να βάλουν τις ...πενιχρές επιδοτήσεις τους στον κρατικό κουμπαρά; Αχούουου θα κολαστώ πάλι σαρακοστιάτικα :Ρ

Ε καλέ αφέντη πού τα βρήκες τα λεφτά;

- Βρε καλέ αφέντη πού τα βρήκες τα λεφτά;
Πού τα εργαλεία σου και πού τα υλικά;
- Από τον μπαμπά μου πού΄χε μια δουλειά
και μου τ’άφησε κληρονομιά

-Ε, άσ’τα αυτά.
- Άσ’τα αυτά αφέντη
Και πού τα βρήκε ο μπαμπάς;
- Μήπως τά’κλεψε απ’ τους άλλους
Αυτός ο μασκαράς;
Έλα πες μας πού τα βρήκε όλα αυτά
Και σου τ’άφησε κληρονομιά;
Λέγε μας

- Α πα πα να κλέψει; Ποτέ του ο μπαμπάς
Τα βρήκε απ’ τον παππούλη μου
Της πλούσιας γιαγιάς

- Κι ο παππούλης που τα βρήκε αφέντη μας;
Μήπως τά’κλεψες απ’ τους φτωχούς
- Αδύνατον
- Τι θα πει αδύνατον, να κλέψει ο παππούς;

- Τα βρήκε από τον προπάππο μου
Και όχι από τους φτωχούς
- Κι ο προπάππος πού τα βρήκε αφέντη μας
Τι έκανε στα χρόνια τα παλιά ε;

- Εκείνος τά΄χε κλέψει
Και σκότωσε πολλούς
Μα εγώ δεν έχω φταίξει
Λατρεύω τους φτωχούς

- Βρε καλέ αφέντη πού τα βρήκες τα λεφτά;
Πού τα εργαλεία σου και πού τα υλικά;
- Από τον μπαμπά μου!

Ζώμεν εις Δημοκρατίαν...

Ζώμεν εις δημοκρατίαν
Κι έκαστος πολίτης
Ελευθέρως ενεργεί

- Εργαζόμενοι και διευθύνοντες
Δεχτήκαμε
-Δεχτήκαμε;
-Ναι. Τας διαδικασίας
Διαδικασίας που ορίζουνε
Τα δικαιώματα και τα καθήκο καθήκο καθήκοντα
Ενός εκάστου.

Ζώμεν εις δημοκρατίαν
Κι έκαστος πολίτης
Άμα του’ρθει να ενεργεί
Ελευθέρως ενεργεί

-Ουδείς σας υποχρέωσε
να υπογράψετε μίαν τάχα
ασύμφορον σύμβαση
Με την θέλησή σας εργάζεστε εδώ εσείς
Με την ελεύθερη θέλησή σας

- Ζώμεν εις δημοκρατίαν
Κι έκαστος πολίτης
Άμα του’ρθει να ενεργεί
Να κάθεται και να ερνεργεί

- Ολοι οι εργάτες θα απεργήσουν
- Και στους δρόμους κατεβούν...

Το τραγούδι του Περέντα, Δήμος Μούτσης, Εργατική Συμφωνία

Εγώ ο Περέντα
Πατρίδα μου έχω την Αστούρια
Εκεί εκεί στην Ισπανία
Εκεί εκεί που ακόμα κι απ’ την πέτρα
Πιο σκληρή, κι απ’ το σίδερο
Είναι η κάθε απεργία

Κι εγώ ο Περέντα
Που έχω πατρίδα την Αστούρια
Εκεί εκεί στην Ισπανία
Εγώ ο Περέντα ήρθα στο Βέλγιο
Μα εδώ στο Βέλγιο τα έχω χαμένα
Γιατί απεργία κανείς δεν ξέρουν τι σημαίνει
Τι θα πει φωτιά που καίει
Και σίδερο που μας σκοτώνει
Θέλω να πω
Στην πατρίδα μου απεργία κάνεις
Έστω κι αν πεινάσεις
Και το ξέρεις, θα πεινάσεις
Και ψωμί δεν υπάρχει
Και κανείς δεν σου δίνει
Μα η απεργία θα γίνει
Θέλω να πω –

Εγώ ο Περέντα
Θέλω να πω
Εδώ στο Βέλγιο είναι αλλιώς
Γιατί εδώ απεργία κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει
Τι θα πει φωτιά που καίει
Και σίδερο που μας σκοτώνει
Θέλω να πω
Στην πατρίδα μου Αστούρια
Ο αγώνας είναι σκληρός
Μα εδώ στο Βέλγιο είναι αλλιώς
Πάντα κάτι έχεις να φας
Κι όταν τρως… γνωστή ιστορία
Ο νους δεν πάει στην απεργία
Θέλω να πω

Εγώ ο Περέντα
Θέλω να πω
Εδώ στο Βέλγιο πάντα κάτι έχεις να φας
Μα όταν τρως ο αγώνας
Είναι ακόμα πιο σκληρός
Γιατί τότε
Κανείς δεν τον κάνει

Τη Γεωργία ξαφνικά τη διώξανε από τη δουλειά...

Τη Γεωργία ξαφνικά
την διώξανε από τη δουλειά,
κι ο λόγος ήτανε τα χαρτιά της
που δεν τα βρήκαν καθαρά.

Ο λόγος ήτανε τα χαρτιά της
μα βρήκανε άλλη αφορμή
κι ένα πρωί στη βάρδιά της
διαβάζουνε την απόφαση,
να μην ξανάρθει στη δουλειά
ορθά κοφτά.

Πήγαινε, λέει, στις συγκεντρώσεις
και φώναζε συνθήματα,
πρόσωπα τέτοια στη δουλειά τους
δημιουργούν προβλήματα.

Έχουν ανάγκη τα παιδιά μου
φωνάζει στον αρμόδιο,
τράβα στο σπίτι σου κυρά μου
μη γίνει επεισόδιο
και μην ξανάρθεις στη δουλειά
ορθά κοφτά.

Γυρίζει σπίτι κουρασμένη
και πάει να πάρει τα παιδιά,
που τα προσέχει η κυρά Λένη
σαν λείπει εκείνη στη δουλειά.

Κι όταν τη βλέπουνε να κλαίει
την ερωτάνε σιωπηλά,
θα 'ρθει καιρός παιδιά, τους λέει,
να μάθετε για όλα αυτά
και τ' αγκαλιάζει και τους δίνει
δυο φιλιά.

Τη Γεωργία ξαφνικά
την διώξανε από τη δουλειά,
κι ο λόγος ήτανε τα χαρτιά της
που δεν τα βρήκαν καθαρά.

Ξεκινάει ο Μωχάμεντ απ΄τ' Αλγέρι

ξεκινάει με το σάκκο του στο χέρι
άδειος από σφαίρες είν' ο σάκκος
κι ο Μωχάμεντ είναι ένα ράκος...
πάει στα εργοστάσια εργάτης
αυτός ο χτεσινός αντάρτης

Κι έγινε εργάτης ένας ήρωας maquis
ο χτεσινός αντάρτης,
κάτω από έναν χτεσινό βασανιστή,
που είναι τώρα ΠΡΟΣΩΠΑΡΧΗΣ

Κι έχει ο Μωχάμεντ μαύρο χάλι
σαν να τον εφυλακίσαν πάλι....

Νύχτα φύγαν' οι ξένοι απ΄ τ' Αλγέρι
Νύχτα φύγαν μα γυρίσαν μεσημέρι
Νύχτα φύγανε σαν δολοφόνοι
μα γυρίσαν μεσημέρι σαν πατρόνοι...
πήραν το Μωχάμεντ για εργάτη, αυτόν το χτεσινό αντάρτη.....
...κι έχει ο Μωχάμεντ μαύρο χάλι
σαν να τον εφυλακίσαν πάλι...

"ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ" του Δήμου Μούτση. Κυκλοφόρησε το 1976, τραγουδά, η  Πρωτοψάλτη και ο ίδιος ο συνθέτης, σε στίχους του θεατρικού συγγραφέα Γιώργου Σκούρτη.

Κλείσ' το παράθυρο γιατί θα βρέξει... Αύριο είναι Κυριακή αργία, και την Δευτέρα κατεβαίνουμε απεργία...

Θα σταματήσω τώρα πια στους δρόμους να γυρνάω,
την λύπη μου στον καφενέ να την κερνάω
και μες στα σινεμά να την ξεχνάω.

Κι ύστερα πάλι λες : ''καλά είναι κι έτσι''
κλείσ' το παράθυρο γιατί θα βρέξει,
κι' ασ' το φεγγίτη λιγάκι ανοιχτό
ίσα για να παίρνει, να παίρνει τον καπνό.

Αύριο είναι Κυριακή αργία,
μα εγώ τη Δευτέρα θα κατέβω απεργία.

Αύριο είναι Κυριακή αργία,
και τη Δευτέρα κατεβαίνουμε απεργία.

"Εργατική Συμφωνία" (1976) βασισμένη στο θεατρικό έργο "Απεργία" του Γιώργου Σκούρτη

Ο Φερνάντο που σπάει την απεργία

Έι Φερνάντο πού πας
την απεργία μη σπας

Εχω γονιούς στην ανεργία
που περιμένουν μ' αγωνία επιταγή
Σπίτι ζητάνε - μου ζητάνε τα κορίτσια
μου τό'χει γράψει η Ντολορές και η Πατρίτσια
γεια χαρά...

Έι Φερνάντο...

Με περιμένουν να γυρίσω
μα για να πάω πάλι πίσω θέλω λεφτά
Γράφουν να πάρω και αμάξι
και δύο φούστες λένε μάξι
για τα παιδιά
γεια χαρά...

Έι Φερνάντο...

Είναι σκληρό τ'αφεντικό μου
μα είπε θα πάρει τον αδερφό μου στην δουλειά
πάω να γράψω ένα γράμμα
για το μάθουν στην πατρίδα τα παιδιά
στον αδερφό μου και στην μάνα
γεια χαρά...

Read more!

"ΟΔΥΣΣΕΙΕΣ ΣΩΜΑΤΩΝ - Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο" Μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Αντώνη Μποσκοΐτη, του Μπόσκο μας! Καλή επιτυχία Αντώνη και σε όλους τους συντελεστές! Καλοτάξιδο!

Παγκόσμια Πρεμιέρα της ταινίας το Σαββατο στις 8μμ στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ!

Τυχεροί όσοι θα είναι εκεί...

Μπαλάντα για το Νίκο

Ένα βουνό

μια θάλασσα

και κάποιο πανηγύρι

όμορφος σαν τον άγγελο

με μάτια θαλασσί

με μαύρο το πουκάμισο

και μιας ρακής ποτήρι

σαν μέθυσε απ' τον έρωτα

μια λύρα αρπάει χρυσή

κι είπε: κόσμε, δεν σου ανήκω

μα αν με θες, με λένε Νίκο

Με το φεγγάρι

τράβαγε

και τ' άστρα λιτανεία

κι απ' τ΄ άσπρα-μαύρα του Θεού

χιλιόμετρα ταινία

πιάνει φως κι ασβέστη, γράφει

κι όταν δύσει ο ήλιος, βάφει

με το αλάτι των κυμάτων

πλάθει Οδύσσειες σωμάτων

κι είπε: κόσμε, δεν σου ανήκω

μα αν με θες, με λένε Νίκο

Μουσική: ΗΛΙΑΣ ΛΙΟΥΓΚΟΣ

Στίχοι: ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ερμηνεία: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ

Ενορχήστρωση : ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ

Από την ταινία του Αντώνη Μποσκοΐτη ΟΔΥΣΣΕΙΕΣ ΣΩΜΑΤΩΝ (Μπαλάντα για τον ΝΙΚΟ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟ)

Παραγωγή: Mediavox galanakis

"ΟΔΥΣΣΕΙΕΣ ΣΩΜΑΤΩΝ - Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο"

Μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Αντώνη Μποσκοΐτη.

Δείτε εδώ την εισαγωγή της ταινίας-αφιέρωμα στον Νίκο Κούνδουρο.

Παραγωγή: Mediavox

Περισσότερα εδώ

Καλή επιτυχία Αντώνη, ευχόμαστε ολόψυχα! Η σκέψη μου θα είναι μαζί σας!

Read more!

Έρχομαι απ' το χθες, απ' το παρελθόν το σκοτεινό και ξεχασμένο, με τα χέρια δεμένα στο χρόνο, με το στόμα φιμωμένο από μακρινές εποχές...

Vengo desde el ayer desde el pasado oscuro y olvidado con las manos atadas por el tiempo, con la boca sellada desde épocas remotas.

Vengo cargada de dolores antiguos, recogidos por siglos, arrastrando cadenas largas e indestructibles.

Vengo desde la oscuridad, del pozo del olvido, con el silencio a cuestas, con el miedo ancestral que ha corroído mi alma desde el principio de los tiempos.

Vengo de ser esclava por milenios, esclava de maneras diferentes: sometida al deseo de mi raptor en Persia, esclavizada en Grecia bajo el poder romano, convertida en vestal en las tierras de Egipto, ofrecida a los dioses en ritos milenarios, vendida en el desierto o canjeada como una mercancía.

Vengo de ser apedreada por adúltera en las calles de Jerusalén por una turba de hipócritas, pecadores de todas las especies que clamaban al cielo mi castigo.

 He sido mutilada en muchos pueblos para privar mi cuerpo de placeres y convertida en animal de carga, trabajadora y paridora de la especie.

Me han violado sin límite en todos los rincones del planeta sin que cuente mi edad madura o tierna o importe mi color o mi estatura.

Debí servir ayer a los señores, prestarme a sus deseos, entregarme, donarme, destruirme, olvidarme de ser una entre miles.

He sido barragana de un señor en Castilla, esposa de un marqués y concubina de un comerciante griego, prostituta en Bombay y en Filipinas y siempre ha sido igual mi tratamiento.

De unos y de otros siempre esclava, de unos y de otros dependiente, menor de edad en todos los asuntos, invisible en la historia más lejana y olvidada en la historia más reciente.

 Yo no tuve la luz del alfabeto. Durante largos siglos aboné con mis lágrimas la tierra que debí cultivar desde mi infancia.

He recorrido el mundo en millares de vidas que me han sido entregadas una a una.Y he conocido a todos los hombres del planeta. Los grandes y pequeños, los bravos y cobardes, los viles, los honestos, los buenos, los terribles.

Mas casi todos llevan la marca de los tiempos. Unos manejan vidas como amos y señores, asfixian, aprisionan y aniquilan. Otros dejan almas, comercian con ideas, asustan o seducen, manipulan y oprimen.

Yo los conozco a todos, estuve cerca de unos y de otros, sirviendo cada día, recogiendo migajas, bajando la cerviz a cada paso, cumpliendo con mi karma.

He recorrido todos los caminos, he arañado paredes y ensayado silencios tratando de cumplir con el mandato de ser como ellos quieren mas no lo he conseguido.

Jamás se permitió que yo escogiera el rumbo de mi vida.

He caminado siempre en una disyuntiva ser santa o prostituta.

He conocido el odio de los inquisidores que a nombre de la santa madre Iglesia condenaron mi cuerpo a su servicio y a las infames llamas de la hoguera.

Me han llamado de múltiples maneras: bruja, loca, adivina, pervertida, aliada de satán, esclava de la carne, seductora, ninfómana, culpable de los males de la tierra.

Pero seguí viviendo, arando, cosechando, cosiendo, construyendo, cocinando, tejiendo, curando, protegiendo, pariendo, criando, amamantando, cuidando y sobre todo amando.

 He poblado la tierra de amos y de esclavos, de ricos y mendigos, de genios y de idiotas, pero todos tuvieron el calor de mi vientre, mi sangre y su alimento y se llevaron un poco de mi vida.

Logré sobrevivir a la conquista brutal y despiadada de Castilla en las tierras de América pero perdí mis dioses y mi tierra y mi vientre parió gente mestiza después de que el amo me tomó por la fuerza.

Y en este continente mancillado proseguí mi existencia cargada de dolores cotidianos, negra y esclava en medio de la hacienda me vi obligada a recibir al amo cuantas veces quisiera sin poder expresar ninguna queja. 

Después fui costurera, campesina, sirvienta, labradora, madre de muchos hijos miserables, vendedora ambulante, curandera, cuidadora de niños o de ancianos, artesana de manos prodigiosas, tejedora, bordadora, obrera, maestra, secretaria, enfermera.

Siempre sirviendo a todos, convertida en abeja o sementera cumpliendo las tareas más ingratas moldeada como cántaro por las manos ajenas.

 Y un día me dolí de mis angustias un día me cansé de mis trajines, abandoné el desierto y el océano, bajé de la montaña, atravesé las selvas y confines y convertí mi voz dulce y tranquila, en bocina del viento en grito universal y enloquecido.

Y convoqué a la viuda, a la casada, a la mujer del pueblo, a la soltera, a la madre angustiada, a la fea, a la recién parida, a la violada, a la triste, a la callada, a la hermosa, a la pobre, a la afligida, a la ignorante, a la fiel, a la engañada, a la prostituida.

Vinieron miles de mujeres juntas a escuchar mis arengas, se habló de los dolores milenarios, de las largas cadenas que los siglos nos cargaron a cuestas.

Y formamos con todas nuestras quejas un caudaloso río que empezó a recorrer el universo ahogando la injusticia y el olvido.

El mundo se quedó paralizado los hombres y mujeres no caminaron se pararon las máquinas, los tornos,los grandes edificios y las fábricas ministerios y hoteles, talleres y oficinas, hospitales y tiendas, hogares y cocinas.

Las mujeres, por fin, lo descubrimos. ¡Somos tan poderosas como ellos y somos muchas más sobre la tierra! ¡Más que el silencio y más que el sufrimiento! ¡Más que la infamia y más que la miseria!

Que este canto resuene en las lejanas tierras de Indochina en las arenas cálidas del África, en Alaska y América Latina, llamando a la igualdad entre los géneros a construir un mundo solidario –distinto, horizontal, sin poderíos a conjugar ternura, paz y vida, a beber de la ciencia sin distingos.

A derrotar el odio y los prejuicios, el poder de unos pocos, las mezquinas fronteras, a amasar con las manos de ambos sexos el pan de la existencia.

Read more!

8 Μάρτη 1983: σχέδια, όνειρα, και άλλα... 8 Μάρτη 2010: μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα

8 Μάρτη 1983

Τότε που κάναμε όνειρα πως θ' αλλάξουμε τη μοίρα μας. Τότε που νομίζαμε πως κρατούσαμε τον κόσμο στα χέρια μας. Τότε που πιστεύαμε πως η ισοτιμία μας είναι αυτονόητη. Τότε που πιστεύαμε στους συντρόφους μας, τους επαναστάτες αριστερούς, και νομίζαμε πως ήταν συνοδοιπόροι. Τότε που υπήρχαν Μελίνες, Γεννηματάδες και Αντρέηδες, Παπανδρέου και Λεντάκηδες και όχι Γιωργάκηδες.  Τότε που έλεγαν «βυθίσατε το χόρα» και όχι «βυθίσατε τη χώρα». Τότε που υπήρχε Χατζιδάκις, Λοΐζος, Θεοδωράκης. Τότε που οι απεργίες είχαν νόημα και αιτήματα, οι πορείες παλμό, τα πανό συνθήματα. Τότε που η ζωή είχε αξία, είχαμε δουλειά, όχι ανεργία, ιδεολογία και ευαισθησία, όχι αδιαφορία και αναλγησία. Τότε που η φιλία είχε αξία και ο έρωτας μαγεία...

Τώρα... Σχέδια όνειρα και άλλα, μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα... οι γυναίκες είναι σε πολύ χειρότερη θέση, ποιός να μας τό 'λεγε! Μόνες, δυστυχισμένες, με πρώτη αιτία θανάτου την ενδοοικογενειακή βία! Χωρίς εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις, με όρια σύνταξης στα πρόθυρα του θανάτου, μιας σύνταξης αμφίβολης και κουτσουρεμένης αν και προπληρωμένης, με πρωτιές πάντα στην ανεργία, με χίλιες ευθύνες, με ωράρια εξοντωτικά, με διπλοβάρδιες, ανήλικες, ενήλικες, μεσόκοπες ή ηλικιωμένες, η μοίρα κοινή. Βαλκάνιες, ασιάτισσες ή αφρικάνες, ίδιοι λυγμοί, ίδια θρηνούν οι μάνες...

Χρόνια πολλά γυναίκες! Κουράγιο! Ζωή είναι θα περάσει...

Λέω να φύγω για Αθήνα
κι αν αγαπώ περαστικά
έχω στην μπάντα μερικά
για τη βενζίνα

Κορώνα γράμματα δικά της
κι η μόνη που ένιωσα χαρά
ήταν τη πρώτη τη φορά
στην αγκαλιά της

Σχέδια όνειρα και άλλα
μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα

Τα χαρτιά σημαδεμένα
η μισή ζωή χαμένη
το λαχείο πάλι έπεσε σ' εμένα
το λαχείο πάλι έπεσε σ' εμένα

Στου σπιτιού την ανηφόρα
κοντοστάθηκα πριν φύγω
ότι κι αν σου πω είναι λίγο
τέτοια ώρα

Πάντα ονειρευόμουνα ένα ανοιχτό τζιπάκι

μόνο αυτό μας έλειπε τώρα τι να σου πω

πάντα γκρινιάρα ήσουνα κι αγύριστο κεφάλι

κι εσύ είχες την απαίτηση να σε υπηρετώ

Ήθελα στην ντουλάπα μου να υπάρχει μια τάξη

ήθελα στην ντουλάπα μου να γίνεται χαμός

παλιές φωτογραφίες μου θα 'θελα να 'χες κάψει

μπροστά στους ξένους θα 'θελα να 'σαι πιο σοβαρός

Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα

τα όνειρά μου κόκκινα

τα όνειρά μου άσπρα

ρούχα μαζί που πλύθηκαν

κι έχουνε γίνει ροζ

Ήθελα στα γενέθλια να μου 'φερνες λουλούδια

ήθελα στα γενέθλια μόνος μου να τα πιω

να με γλυκονανούριζες τα βράδια με τραγούδια

άσε με πήγε τέσσερις θέλω να κοιμηθώ

Κοίτα καλέ που έμπλεξα θα σκάσω απ' το κακό μου

πάνω που ετοιμαζόμουνα το ίδιο να σου πω

βρε αν δε σ' ερωτευόμουνα θα 'κανα το δικό μου

εγώ να δεις τι θα 'κανα μα έλα που σ' αγαπώ

Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα

τα όνειρά μου κόκκινα

τα όνειρά μου άσπρα

ρούχα μαζί που πλύθηκαν

κι έχουνε γίνει ροζ

Όταν πίνει μια γυναίκα
κι όταν παραφέρεται
μη την επαραξηγείτε
πως πονάει δεν ξέρετε

Μου λένε πια να μη μεθώ
γιατί δεν επιτρέπεται
μα της καρδιάς μου τον καημό
εσείς δεν τονε ξέρετε

Όταν πίνει μια γυναίκα
κάθε βράδυ μ' άλλονε
έχει ζήσει κάποιο δράμα
και καημό μεγάλονε

Μου λέτε πια να μη μεθώ
γιατί δεν επιτρέπεται
μα της καρδιάς μου τον καημό
εσείς δεν τονε ξέρετε

Στίχοι: Πυθαγόρας

Μουσική: Βασίλης Βασιλειάδης

Read more!

Los pájaros perdidos... Τα χαμένα πουλιά! Ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό τάνγκο του Astor Piazzolla, να πάνε κάτω τα φαρμάκια που μας πότισε ο ΓΑΠ

Fabian Perez, 2004

Eugenia León "LOS PÁJAROS PERDIDOS" Astor Piazzolla

Amo los pájaros perdidos

que vuelven desde el más allá,

a confundirse con un cielo

que nunca más podré recuperar.

Vuelven de nuevo los recuerdos,

las horas jóvenes que di

y desde el mar llega un fantasma

hecho de cosas que amé y perdí.

Todo fue un sueño, un sueño que perdimos,

como perdimos los pájaros y el mar,

un sueño breve y antiguo como el tiempo

que los espejos no pueden reflejar.

Después busqué perderte en tantas otras

y aquella otra y todas eras vos;

por fin logré reconocer cuando un adiós es un adiós,

la soledad me devoró y fuimos dos.

Vuelven los pájaros nocturnos

que vuelan ciegos sobre el mar,

la noche entera es un espejo

que me devuelve tu soledad.

Soy sólo un pájaro perdido

que vuelve desde el más allá

a confundirse con un cielo

que nunca más podré recuperar

Mariana Avena LOS PAJAROS PERDIDOS,PIAZZOLLA

Milva & Astor Piazzolla - Los pájaros perdidos

Ines Cuello, filmed in Lisboa Casino

Los pajaros perdidos από την αδικοχαμένη φωνή, αλλά και πανέμορφη Falasca Roxana

Los pájaros perdidos - JOSE ANGEL TRELLES

Ελένη Πέτα

Read more!

Όρσε! Να μη στα χρωστάω! Υπήρχε και φιλότιμο... επί Μαυρογιαλούρου. Γιατί σήμερα είναι άγνωστη λέξη. Ήθελα να 'ξερα δεν ντρέπεστεεεε...

Σαράντα χρόνια και πιο επίκαιρο δε γίνεται. Μα τι διάολο τελειωμό δεν έχει το είδος του ξιφτίλα του κουμπάρου;

Λόγια, λόγια... λόγια...

- Μαύρο!

- Μαύρο;

- Μαύρο και δαγκωτό!

Πηγή φωτό: sendec

Read more!