Σπύρος Ηλιόπουλος: Αλλ’ απεχώρησε αγέρωχος ο Σαολίν κι αγνόησε τους ντροπαλούς και χαμηλόφωνους επαίνους και τ’ αραιά χειροκροτήματα ολίγων νοημόνων.

Ήρωας λακτίζει διαφήμιση

Η διαφήμιση εσωρούχων στη στάση του τρόλεϋ
ήταν βάναυση.
Μόνος αυτός , με κίνηση χορευτική
με μια του σώματος ποιητική φίνα κι απρόσμενη έκθλιψη
την έπληξε.

Δυνατό χτύπημα
μες στην αυθάδικη καρδιά της Nέας Τάξης
των εικόνων.

Ματαίως.
Βλέπεις, δεν μέτρησε καλά
την έτσι απροσδόκητα απάνθρωπη του υλικού αντοχή
ο νέος αυτός, συνθετικών σημάτων μαχητής..
Αλλ’ απεχώρησε αγέρωχος
ο Σαολίν
κι αγνόησε τους ντροπαλούς και χαμηλόφωνους επαίνους
και τ’ αραιά χειροκροτήματα
ολίγων νοημόνων.

Σπύρος Ηλιόπουλος

Ο Σπύρος Ηλιόπουλος γεννήθηκε το 1951 στο Αίγιο. Ακολούθησε διάφορες σπουδές (ιατρική, ψυχολογία κ.α.). Στο τέλος όμως αποφοίτησε από το Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Παν/μίου Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακά και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Warwick. Τώρα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου διδάσκει κυρίως αγγλική και ιρλανδική ποίηση. Έχει επίσης διδάξει λογοτεχνία, πολιτισμό, και μετάφραση στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και έχει εργασθεί ως μεταφραστής, φιλολογικός επιμελητής και ανταποκριτής.. Οι δημοσιεύσεις του περιλαμβάνουν βιβλία για τον W. B. Yeats, τον William Blake, τον E. A. Poe και τον Rudyard Kipling , δοκίμια, ανακοινώσεις, βιβλιογραφίες και βιβλιοκρισίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ποιήματα, καθώς και μεταφράσεις από το έργο των William Blake, W. B. Yeats, D. H. Lawrence, Ted Hughes, Cesare Brandi κ.α.

Ευχαριστώ θερμά για την παραχώρηση του αδημοσίευτου ποιήματος. Εύχομαι τα καλύτερα και ανυπομονώ να έχω στο χαρτί και τα ποιήματα του Σπύρου Ηλιόπουλου, εκτός από τις εξαιρετικές μεταφράσεις του, μέσα από τις οποίες τον γνωρίσαμε και που μας έφεραν πιο κοντά σε αγαπημένους ποιητές. Επειδή ποίηση είναι αυτό που χάνεται στη μετάφραση, όπως σοφά έχει γράψει ο Robert Frost, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου ως αναγνώστρια και ως λάτρης της ποίησης, σε όλους αυτούς που μας μεταφέρουν τη συγκίνηση των ποιημάτων των ποιητών που αγαπάμε, στη γλώσσα μας. Και ο Σπύρος Ηλιόπουλος είναι μεγάλος τεχνίτης σ' αυτό... Να είναι καλά!

Read more!

Niña Pastori "Capricho de Mujer"... Ολόφρεσκο γυναικείο καπρίτσιο...

Niña Pastori "Capricho de Mujer" SINGLE 2009 - nuevo disco "Esperando Verte" a la venta: 27.01.09

"Capricho de Mujer" (estrenado en Radiole) primer single del esperado, nuevo y septimo disco de la Niña Pastori "Esperando Verte", que estara en las tiendas a partir del proximo martes 27 de enero (δηλαδή σήμερα!).

Han pasado casi tres años desde la publicación de su último disco y la artista de San Fernando (Cádiz) regresa con Esperando verte, un trabajo esencial, inspirado, alejado de modas y que se sumerge en profundidad en los sentimientos. La voz, madura, sentada, con peso, brilla con el poderío y la experiencia que dan 14 años de carrera y éxitos en un álbum serio, de gran riqueza musical y con ese aroma flamenco y sureño que envuelve y acompaña a Niña Pastori desde la cuna.

Esperando verte, un disco muy especial en la vida de la artista gaditana. Es más flamenco, siempre dentro de mi línea, dice Niña Pastori. Hay tangos, mineras, soleá, bulerías, alegrías, fandangos de Huelva, dos canciones en mi estilo y... Esperando verte. Es el título del álbum y una canción dedicada a su hija Pastora, que se gestó y nació durante la grabación. He grabado el disco embarazada y dos meses antes de parir aún estaba metiendo la voz dice. Cada vez que cantaba, sentía que Pastora se movía. Es un trabajo lleno de ilusión.

Con todas las canciones compuestas por Niña Pastori y Chaboli, su marido y su productor, en Esperando verte aparecen nombres de músicos ilustres, como los guitarristas Diego del Morao, José Miguel Carmona (ex Ketama) y Vicente Amigo. El disco lo veo chulo, flamenco, hecho con todo el cariño y sencillo de producción, dice Niña Pastori de su nuevo álbum, que continúa una carrera privilegiada con su trabajo más personal.

En 1995, Niña Pastori publicó su primer disco: Entre dos puertos. Producido por Paco Ortega y Alejandro Sanz, era el debut de una artista de 17 años nacida en San Fernando y que revolucionó el mundo del flamenco manteniendo y actualizando la esencia de esta música. Después llegaron otros discos como Eres luz (1998), Cañaílla (2000), María (2002), No hay quinto malo (2004) y Joyas prestadas (2006), donde canta temas de Joan Manuel Serrat, Alejandro Sanz, Maná, Juan Luis Guerra, Antonio Machín o Armando Manzanero. Todos estos álbumes han sido Oro o Platino, situando a Niña Pastori en lo más alto de la escena española. Ahora, a principios de 2009, regresa con un álbum del que dice que está cantado diferente, con el cuerpo lleno de sensaciones.

Read more!

Margot Fonteyn, Rudolph Nureyev... Duetto...Duende!!! Το απόλυτο...

Romeo and Juliet - Margot Fonteyn, Rudolph Nureyev - Royal Opera House
Μουσική: Sergei Prokofiev, Χορογραφία: Kenneth MacMillan

Margot Fonteyn, Rudolph Nureyev, Le Corsaire

Read more!

Luis Cernuda: Μια μέρα, εσύ ελεύθερη πια από το ψέμα εκείνων, θα με αναζητήσεις. Όμως Τί έχει να πει ένας νεκρός;

Ένας Ισπανός μιλά για τη χώρα του

Οι ακρογιαλιές, οι πλαγιές
κοιμούνται στον ξανθό ήλιο,
οι λοφίσκοι, οι κάμποι
ειρηνικοί, μόνοι, μακρινοί·

Τα κάστρα, τα ερημητήρια,
αγροτόσπιτα και μοναστήρια,
η ζωή με την ιστορία,
τόσο γλυκές στη θύμηση.

Εκείνοι, οι νικητές
αιώνιοι Κάιν,
απ' όλα με ξεριζώνουν.
Μ' εγκαταλείπουν στην εξορία.

Ένα θείο χέρι
η γη σου υψώθηκε στο κορμί μου
και εκεί η φωνή διέταξε
να μιλήσει η σιωπή σου.

Μόνο μαζί σου ήμουν,
σ' εσένα μόνο πιστεύοντας·
τώρα η σκέψη του ονόματός σου
δηλητηριάζει τα όνειρά μου.

Πικρές είναι οι μέρες
της ζωής, ζώντας,
μόνο μια μακριά αναμονή
στη σφοδρότητα των αναμνήσεων.

Μια μέρα, εσύ ελεύθερη πια
από το ψέμα εκείνων,
θα με αναζητήσεις. Όμως
Τί έχει να πει ένας νεκρός;

Luis Cernuda
Μετ: Μαριάννα Τζανάκη

Read more!

Rafael Alberti...Υπάρχει χυμένο αίμα του καλύτερου αδερφού. Αίμα στις μυρτιές και στα νερά στις αυλές. Ποτέ δεν πήγα στη Γρανάδα.

El paseo de los tristes es un precioso rincón a los pies de la Alhambra*.
Φωτό: Μαριάννα, Γρανάδα Μάιος 2007

Μπαλάντα κάποιου που ποτέ δεν πήγε στην Γρανάδα

Πόσο μακριά από θάλασσες, κάμπους και βουνά!
Άλλοι ήλιοι πια κοιτάζουν το γκρίζο μου κεφάλι.
Ποτέ δεν πήγα στη Γρανάδα.
Το γκρίζο μου κεφάλι, τα χαμένα χρόνια.
Θέλω ν' ανακαλύψω τους παλιούς, ξεχασμένους δρόμους.
Ποτέ δεν είδα τη Γρανάδα.

Δώστε ένα μπουκέτο πράσινο φως στο χέρι μου.
Ένα κοντό γκέμι κι έναν μακρύ καλπασμό.
Ποτέ δε θα συναντήσω τη Γρανάδα.
Τί κόσμος εχθρικός κατοικεί στα δρομάκια της;
Ποιός στην καθαρή ελεύθερη ηχώ των ανέμων της;
Ποτέ δεν πήγα στη Γρανάδα.

Ποιός τώρα φυλακίζει τους κήπους της κι
αλυσοδένει τη μιλιά των σιντριβανιών της;
Ποτέ δεν είδα τη Γρανάδα.

Ελάτε όσοι ποτέ δεν πήγατε στη Γρανάδα.
Υπάρχει αίμα χυμένο, αίμα που με καλεί.
Ποτέ δε θα μπω στη Γρανάδα.

Υπάρχει χυμένο αίμα του καλύτερου αδερφού.
Αίμα στις μυρτιές και στα νερά στις αυλές.
Ποτέ δεν πήγα στη Γρανάδα.

Του καλύτερου φίλου, στις arrayanes**.
Αίμα στον Δάρρο, στον Χενίλ αίμα.
Ποτέ δεν είδα τη Γρανάδα.

Αν ψηλοί είναι οι πύργοι, η ανδρεία είναι μεγάλη.
Ελάτε απ' τα βουνά, τις θάλασσες, τους κάμπους.
Θα εισβάλλω στη Γρανάδα.

Rafael Alberti
Μετ: Μαριάννα Τζανάκη

** Fotografía antigua ALHAMBRA Granada Patio de los Arrayanes
No 109 - Fachada de invierno. Fotógrafo Garzón.
Circa 1920.

Φωτό: Μαριάννα, Γρανάδα-Δάρρο, Μάιος 2007, Κρατήσεις για γαϊδουράκια-ταξί!

*Ο περίπατος των θλιμμένων είναι μια πανέμορφη γωνιά στους πρόποδες της Αλάμπρα. Είναι μια πλατεία που εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Δάρρο. Ονομάστηκε έτσι γιατί παλιά, περνούσαν από δω οι νεκρώσιμες ακολουθίες που ανέβαιναν στο κοιμητήριο που βρισκόταν πίσω από την Αλάμπρα.

Η πλατεία και το αυθεντικό συντριβάνι κατασκευάστηκαν το 1609 όταν ανακατεσκευάστηκε η περιοχή. Παλιά γιορτάζονταν διάφορες γιορτές εδώ και σε άλλους καιρούς, κάλυπταν την κοίτη του ποταμού με ξύλα για να δημιουργηθεί μια σκηνή για ταυρομαχίες, παιχνίδια, έργα, κτλ.

Read more!

Ορφέας Περίδης ξεναγός του ονείρου... Ρασούλης Μανώλης πλοηγός του απείρου... Δίπλα στο ποτάμι! Ο Τέλειος συνδυασμός!

Μανώλης Ρασούλης - Ορφέας Περίδης
Μαζί τους η Μαρία Παπαλεοντίου

Από 23 Ιανουαρίου έως και 28 Φεβρουαρίου κάθε Παρασκευή & Σάββατο ο Μανώλης Ρασούλης κι ο Ορφέας Περίδης εμφανίζονται στη μουσική σκηνή “Δίπλα στο Ποτάμι”.

Ποιητική αδεία, ξεκινάμε περιοδεία!

Ο Ορφέας Περίδης ξεναγός του ονείρου, ο Ρασούλης Μανώλης πλοηγός του απείρου είπαμε να σας πάμε εκδρομή μακριά από τα όχι και τα μη θα τα καταφέρουμε θα σας πάμε και θα σας φέρουμε.

Άλλοι στην καταπαχτή, εμείς μια πόρτα ανοιχτή κι αν φτάσουμε μαζί στο φώς που καίει, it's ok.

Κι αν την όμορφη μας σκούνα βασανίζει η φουρτούνα από τώρα συμφωνούμε πώς σθεναρά θα τραγουδούμε.

Ο καλός ο καπετάνιος
Στη φουρτούνα φαίνεται
Και ο σοφός ο καπετάνιος
Στο κατάρτι δένεται

Για πρώτη φορά μαζί στη σκηνή δύο μεγάλοι δημιουργοί. Μία συνάντηση που προκαλεί, μαγεύει και ενθουσιάζει. Σε ένα πρόγραμμα μεγάλων επιτυχιών από τα 50 χρόνια στη δισκογραφία του Μανώλη Ρασούλη και του Ορφέα Περίδη. ( «Τα δήθεν», «Τα τραγούδια της Χαρούλας», «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», «Παίξε Χρήστο επειγόντως», «Πότε Βούδας, πότε Κούδας», «Φωτοβολίδα», «Αχ να σε δώ», «Ζηλεύει η Νύχτα», «Ο Ρομπέν των καμένων δασών», «Κάτι μου κρύβεις» ).

Στο τραγούδι η εξαιρετική νέα τραγουδίστρια Μαρία Παπαλεοντίου.
Παίζουν οι: Φραγκούς Τάκης: Μπάσο, ενορχηστρώσεις, επιμέλεια ορχήστρας.

Παπαστάθης Θοδωρής: Τύμπανα - Συντρίδης Κώστας: πλήκτρα - Βασιλάκης Γιώργος: μπουζούκι, μπαγλαμά, ούτι, λάφτα - Ιακώβου Αλέξανδρος: βιολί - Παπαλάμπρου Δημήτρης: κιθάρες.
Ώρα έναρξης: 22:30

«Δίπλα στο Ποτάμι»
Λάμπρου Κατσώνη 189, Αγ. Ανάργυροι
Πληροφορίες - Κρατήσεις τηλ: 210 2610444 & 210 2610438
www.diplastopotami.gr

Read more!

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα είν' ο ουρανός και λίγο χιόνι...

Λουγκάνο σήμερα; Ζηλεύωωωωωωω... :( Ευχαριστώ πολύ Κάρλο μου!

Ο Ελεγκτής

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα
είν' ο ουρανός
και λίγο χιόνι
έσφιξα τα σχοινιά μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω
τ' αστέρια
εγώ
κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω.

Μίλτος Σαχτούρης
Τα φάσματα ή η χαρά στον άλλο δρόμο, 1958

Αχ, Κάρλο... πόσο επίκαιρο το ποίημα του Σαχτούρη σήμερα! Οι εικόνες της Γάζας ματώνουν την ψυχή μας και η σιωπή του χιονιού ταιριάζει με την παγωμάρα που μας κατέλαβε με την αποτίμηση και τα συγκεντρωτικά νούμερα των αθώων απωλειών. Κι ο ποιητής-ελεγκτής και κληρονόμος πουλιών, πρέπει και με σπασμένα τα φτερά να πετάει...

Read more!

Πορτογαλία: εκδήλωση αφιερωμένη στον Κώστα Ουράνη !

Η Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών της Λισαβόνας (FCSH-UNL), σε συνεργασία με το Γραφείο Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Λισαβόνα και το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, διοργανώνει εκδήλωση αφιερωμένη στον Κώστα Ουράνη. Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στις 21 Ιανουαρίου.

Πορτογαλία: εκδήλωση αφιερωμένη στον Κώστα Ουράνη

ημερίδα

Κώστας Ουράνης (1890-1953). Ο Κώστας Ουράνης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και το πραγματικό του όνομα ήταν Κώστας Νέαρχος. Ο πατέρας του Νικόλαος Νέαρχος καταγόταν από την Κυνουρία και η μητέρα του Αγελική το γένος Γιαννούση από το Λεωνίδιο Αρκαδίας, όπου ο Ουράνης πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο του Ναυπλίου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη (Ροβέρτειος Σχολή και Λύκειο Χατζηχρήστου). Το 1908 ήρθε στην Αθήνα και συνεργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα με την Ακρόπολη του Βλάση Γαβριηλίδη. Έφυγε για σπουδές στην Ευρώπη, προτίμησε όμως την κοσμοπολίτικη ζωή, μπήκε στους κύκλους των μποέμ και προσβλήθηκε από φυματίωση. Νοσηλεύτηκε δυο χρόνια στην Ελβετία σε σανατόριο του Νταβός. Εκεί γνώρισε την πρώτη του γυναίκα Μανουέλα Σαντιάγκο από την Πορτογαλία, με την οποία χώρισε αργότερα και γύρω στο 1930 παντρεύτηκε την Ελένη Νεγρεπόντη, συγγραφέα και κριτικό της λογοτεχνίας, γνωστή με το ψευδώνυμο Άλκης Θρύλος. Το 1920 διορίστηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Λισαβόνα και επέστρεψε τέσσερα χρόνια αργότερα στην Αθήνα, όπου άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος (διευθυντής στον Ελεύθερο Λόγο, συνεργάτης στο Νουμά, τη Δάφνη, τον Καλλιτέχνη, τα Γράμματα (Αλεξάνδρειας), τη Νέα Ζωή (Αλεξάνδρειας), τη Μούσα, το Ελεύθερο Βήμα, τον Ελεύθερο Λόγο, τον Εθνικό Κήρυκα της Αμερικής κ.α. ). Ταξίδεψε πολύ, όμως η κατάσταση της υγείας του που δεν αποκαταστάθηκε ποτέ και επιδεινώθηκε μετά τη γερμανική κατοχή τον ανάγκασε να περιοριστεί στην Αθήνα. Πέθανε το 1953 από καρδιακή προσβολή στο σανατόριο Παπανικολάου. Η αγάπη του Κώστα Ουράνη για τη λογοτεχνία χρονολογείται από τη νεανική ηλικία του. Μαθητής ακόμα στη Ροβέρτειο Σχολή έγραψε ένα ποίημα για την καταστροφή της Αγχιάλου και το 1908 εμφανίστηκε στις στήλες του περιοδικού Ελλάς. Η επίσημη εμφάνιση του όμως στο χώρο της λογοτεχνίας σημειώθηκε το 1909, όταν δημοσίευσε τη νεανική ποιητική συλλογή του Σαν Όνειρα, την οποία αποκήρυξε αργότερα, θεωρώντας ως πρώτη δημιουργία του τη συλλογή Spleen, που τύπωσε το 1912. Ακολούθησαν οι Νοσταλγίες (1920) και οι Αποδημίες, ποιήματα που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες, και συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά μετά το θάνατο του ποιητή στην έκδοση Ποιήματα του 1953. Ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία (Αχιλλεύς Παράσχος), την ταξιδιωτική λογοτεχνία (Sol y sombra, Σινά, το θεοβάδιστον Όρος, Γλαυκοί δρόμοι , Ταξίδια στην Ελλάδα και άλλα), το χρονογράφημα, τη συνέντευξη, ενώ εξέδωσε επίσης την κριτική μελέτη Κάρολος Μπωντλαίρ (1918). Ο Ουράνης τοποθετείται ανάμεσα στους λεγόμενους παρακμιακούς ή νεορομαντικούς έλληνες ποιητές του Μεσοπολέμου (Καρυωτάκης, Άγρας, Λαπαθιώτης, Κλέων Παράσχος και άλλοι) και καθοριστική ήταν η επίδραση που δέχτηκε από το Μπωντλαίρ. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονες συμβολιστικές επιρροές με κυρίαρχο τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, το μελαγχολικό τόνο, το αίσθημα της ανεκπλήρωτης ευτυχίας, της νοσταλγίας, της πλήξης και τη διάθεση φυγής, η οποία όμως υπονομεύεται από μια ρεμβαστική νωχελικότητα. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Κώστα Ουράνη βλ. Άγρας Τέλλος, «Ουράνης Κώστας», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια 19. Αθήνα, Πυρσός, 1932, Αργυρίου Αλεξ., «Ουράνης Κώστας», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 8. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, Κούσουλας Λουκάς, «Κώστας Ουράνης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939) Στ΄, σ.316-363. Αθήνα, Σοκόλης, 1993 και Σταμέλος Δημήτρης, «Ουράνης Κώστας», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 11. Αθήνα, Χάρη - Πάτση, χ.χ.

Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.

Read more!

Francis Cabrel, Hors Saison...

Francis Cabrel, Hors Saison

Hors-saison Εκτός εποχής

C'est le silence Είναι η σιωπή
Qui se remarque le plus που παρατηρείται πιο πολύ
Les volets roulants tous descendus τα κυλιόμενα παραθυρόφυλλα τελείως κατεβασμένα
De l'herbe ancienne πολυκαιρισμένο χορτάρι
Dans les bacs a fleurs στις γλάστρες με τα λουλούδια
Sur les balcons στα μπαλκόνια
On doit etre hors-saison Πρέπει να είμαστε εκτός εποχής

La mer quand meme Η θάλασσα παρ’ όλα αυτά
Dans ses rouleaux continue στο θορυβώδες ξέσπασμά της (στα βράχια/στην ακτή) συνεχίζει
Son meme theme το ίδιο θέμα της
Sa chanson vide et tetue το τραγούδι της άδειο και πεισματάρικο
Pour quelques ombres perdues για κάποιες σκιές χαμένες
Sous des capuchons κάτω από κουκούλες (*)
On doit etre hors-saison Πρέπει να είμαστε εκτός εποχής

Le vent transperce Ο αέρας διαπερνά
Ces trop longues avenues αυτές τις πολύ μεγάλες (μακρυές) λεωφόρους
Quelqu'un cherche une adresse inconnue κάποιος ψάχνει μια άγνωστη διεύθυνση
Et le courrier deborde και ο ταχυδρόμος πλημμυρίζει (με την αλληλογραφία)
Au seuil des pavillons το κατώφλι των μικρών βιλλών (**)
On doit etre hors-saison Πρέπει να είμαστε εκτός εποχής

Une ville se fane Μια πόλη μαραίνεται
Dans les brouillards sales μέσα στις αλμυρές ομίχλες
La colere oceane est trop pres η οργή του ωκεανού είναι πολύ κοντά
Les tourments la condamnent οι πόνοι (τα μαρτύρια) τον καταδικάζουν
Aux ecrans de fumee σε προπετάσματα καπνού (που εμποδίζουν τη θέα)
Personne ne s'eloigne du quai κανείς δεν απομακρύνεται από την προκυμαία

On pourrait tout prendre Θα μπορούσαμε(***) να πάρουμε τα πάντα
Les murs, les jardins, les rues τους τοίχους, τους κήπους, τους δρόμους
On pourrait mettre θα μπορούσαμε να βάλουμε
Aux boites aux lettres nos prenoms dessus στα γραμματοκιβώτια τα ονόματά μας από πάνω
Ou bien peut-etre un jour ή μήπως μια μέρα
Les gens reviendront οι άνθρωποι ξανάρθουν
On doit etre hors-saison πρέπει να είμαστε εκτός εποχής

La mer quand meme Η θάλασσα παρ’ όλα αυτά
Dans ses rouleaux continue στο θορυβώδες ξέσπασμά της (στα βράχια/στην ακτή) συνεχίζει
Son meme theme το ίδιο θέμα της
Sa chanson vide "ou es-tu ?" το τραγούδι της άδειο «Πού βρίσκεσαι?»
Tout mon courrier deborde Ο ταχυδρόμος μου, τα αφήνει όλα ξέχειλα (τον όγκο της αλληλογραφίας)
Au seuil de ton pavillon στο κατώφλι του σπιτιού σου (μικρή βίλλα όπως πιο πάνω)
On doit etre hors-saison... Πρέπει να είμαστε εκτός εποχής

Une ville se fane Μια πόλη μαραίνεται
Dans les brouillards sales μέσα στις αλμυρές ομίχλες
La colere oceane est trop pres η οργή του ωκεανού είναι πολύ κοντά
Les tourments la condamnent οι πόνοι (τα βασανιστήρια) τον καταδικάζουν
Aux ecrans de fumee σε προπετάσματα καπνού
Personne ne s'eloigne du quai κανείς δεν απομακρύνεται από την προκυμαία


(*) capuchons λέγονται και οι κουκούλες των ενδυμάτων των μοναχών
(**) (σπιτιών τριγυρισμένων με κήπο στα όρια της πόλης)
(***) το on υποδηλώνει κάτι λίγο αόριστο – «..θα μπορούσε κάποιος», «…θα μπορούσαμε» χρησιμοποιείται με την γενική έννοια που χρησιμοποιούμε εμείς το β’ ή γ’ ενικό
το ίδιο ισχύει και για το «On doit etre hors-saison» στο τέλος της στροφής

Μετ: Δειλινό

Read more!

Ο Μαραμής στο Μπαράκι του Βασίλη; Καλά ξεκινάει η χρονιά... :)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2009
ΩΡΑ: 22:30
ΣΤΟ ΜΠΑΡΑΚΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ
Διδότου 3 - ΚΟΛΩΝΑΚΙ, ΤΗΛ. 210-3623625

(16€ είσοδος με ποτό)

ο Δημήτρης Μαραμής παρουσιάζει το

ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΡΙΩΝ ΦΩΝΩΝ
με τη
Βικτωρία Ταγκούλη

και τους:

Δημήτρη Ερατεινό
&
Κωνσταντίνο Νάρι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Δημήτρης Μαραμής παρουσιάζει στο Μπαράκι του Βασίλη, τις καλύτερες μουσικές στιγμές από την τελευταία του δισκογραφική δουλειά Σκηνές από Βουβή Ταινία, αλλά και από τις προηγούμενες: Σκοτεινός Έρωτας και Κυριακές μες στο Χειμώνα. Επίσης μέρη από τον κύκλο Σαν Δέσμη από Τριαντάφυλλα σε ποίηση Καρυωτάκη-Πολυδούρη που παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής στα πλαίσια των 43ων ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ στη Θεσσαλονίκη. Στο ρεσιτάλ μιας φωνής η βασική ερμηνεύτρια θα είναι η τραγουδίστρια Βικτωρία Ταγκούλη με τη συμμετοχή των Κωνσταντίνου Νάρι και Δημήτρη Ερατεινού. Ο συνθέτης θα διανθίζει την μουσική παράσταση με αυτοσχεδιασμούς στο πιάνο, από συνθέσεις του για το θέατρο.


Ας ζήσουμε μαζί ένα Σκοτεινό έρωτα, ας παίξουμε σε μια από τις Σκηνές απο βουβή ταινία και ας νιώσουμε την μοναδική απόλαυση να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας Σαν δέσμη απο τριαντάφυλλα.


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΑΡΑΚΙ

Το μπαράκι ξεκίνησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '80 ως χώρος. Αρχικά ήταν αυτό που λέει το όνομά του και η παλιά επιγραφή στο ιστορικό κτίριο της Ζωοδόχου Πηγής: μπαράκι.

Οι θαμώνες του όμως του επιφύλασσαν άλλη τύχη. Πρώτα πρώτα το βάφτισαν Μπαράκι του Βασίλη από τον ξεχωριστό ιδιοκτήτη για να το ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα. Έπειτα άρχισαν να σπάνε τα νεύρα του εν λόγω ιδιοκτήτη με διάφορες παράλογες απαιτήσεις: Βασίλη να προβάλλουμε την ταινία μου, Βασίλη να παίξουμε δυο τρία τραγούδια μια και έχουμε τα όργανα, Βασίλη να σου κάνουμε ένα θεατρικό happening;

Ο Βασίλης λοιπόν όσο και να φαίνεται άγριος είναι καλός άνθρωπος και δε χαλάει χατίρι. Παίξε ο ένας πρόβαλλε ο άλλος έφτασε το μπαράκι να μην έχει ελεύθερη μέρα για να πιεις ποτό και να μιλήσεις διότι καλός καλός ο Βασίλης αλλά ο χώρος ήταν μικρός και χωρίς μικρόφωνα και αν έλεγε ο καθένας μία κουβέντα θα γινόταν μπάχαλο.

Από το αυτοσχέδιο πάλκο πέρασαν όλοι οι μουσικοί που χαρακτήρισαν την άνθιση του παραδοσιακού ήχου στη δεκαετία του 90. Εδώ παρουσίασε ο Ross Daly όλες τις δουλειές του, έπαιξε και πειραματίστηκε με τους μαθητές του αλλά και με εκλεκτούς φίλους του. Από το μπαράκι ξεκίνησαν πολλοί άνθρωποι που υπηρετούν σήμερα την ελληνική μουσική είτε ως μουσικοί, είτε ως τραγουδιστές, με πιο τρανταχτό παράδειγμα τους Συνήθεις Ύποπτους και το Χρήστο Θηβαίο.

Ο σεισμός του 1999 απέβη μοιραίος για το κτίριο της Ζωοδόχου Πηγής 98. Το μπαράκι βγήκε "κόκκινο" και μετά από περιπλάνηση και εντατική δουλειά που κράτησε ένα χρόνο άνοιξε ο καινούργιος χώρος στην οδό Διδότου 3 στο Κολωνάκι.

Με εξαιρετικά μελετημένη ακουστική ώστε να διατηρηθεί ο χαρακτήρας του παλιού μαγαζιού, αλλά και με σύγχρονη εγκατάσταση που επιτρέπει πλέον παρεκβάσεις και σε είδη όπως η jazz με μεγαλύτερη άνεση.

Πάντως η φυσιογνωμία του μαγαζιού μένει η ίδια: Ζωντανή μουσική χωρίς μικρόφωνα. Η παραδοσιακή μουσική, το έντεχνο τραγούδι, οι σύγχρονες τάσεις , το θέατρο, όλα βρίσκουν το χώρο και τη θέση τους. Μακριά από την αγοραία αισθητική και τους ψυχαναγκασμούς της ντε-και-καλά διασκέδασης γίνεται μια προσπάθεια για ουσιαστική ψυχαγωγία και επικοινωνία.

Το Μπαράκι εδώ! Πώς θα το βρείτε και άλλα ενδιαφέροντα...

Read more!

jacques Brel: La Chanson des Vieux Amants... Mísia: Os velhos amantes... Franco Battiato: La canzone dei vecchi amanti

Os velhos amantes, Mísia



jacques Brel _ La Chanson des Vieux Amants



La canzone dei vecchi amanti - Franco Battiato

Read more!

Se equivocó la paloma...Rafael Alberti! Πλανεύτηκε η περιστέρα... Τί στίχος!!! Απίστευτη ομορφιά... Και ποιός δεν το τραγούδησε;

Mª Dolores Pradera! Η μεγάλη Κυρία! Η καλύτερη εκτέλεση για μένα...

Πλανεύτηκε η περιστέρα.
Πλανιόταν.

Ήταν να πάει στο Βορρά, πήγε στο Νότο.
Πίστεψε ότι το στάρι ήταν νερό.
Πλανιόταν.

Πίστεψε ότι η θάλασσα ήταν ουρανός
κι ότι η νύχτα ήτανε μέρα.
Πλανιόταν. Πλανιόταν.

Ότι τ' αστέρια ήταν δροσιά.
ότι η ζέστη ήτανε χιόνια.
Πλανιόταν. Πλανιόταν.

Ότι η φούστα σου ήταν η μπλούζα σου
ότι η καρδιά σου ήταν το σπίτι της.
Πλανιόταν.

Αυτή κοιμήθηκε στην όχθη.
Εσύ, στην κορφή ενός κλαδιού...

Μουσική: Joan Manuel Serrat
Ποίηση : Rafael Alberti
Μετ: Μαριάννα Τζανάκη


Carmen Linares! Άλλη μια θαυμάσια εκτέλεση...

Se equivocó la paloma
se equivocaba
por ir al norte fue al sur
creyó que el trígo era agua
se equivocaba
creyó que el mar era el cielo
que la noche, la mañana
se equivocaba, se equivocaba
que las estrellas, rocío
que la calor, la nevada
se equivocaba, se equivocaba
que tu falda era tu blusa
que tu corazón, su casa
se equivocaba, se equivocaba
ella se durmió en la orilla
tú en la cumbre de una rama...

Se equivocaba, se equivocaba
que tu falda era tu blusa
que tu corazón, su casa
se equivocaba...

Música: Joan Manuel Serrat
Letra: Rafael Alberti


"Se equivocó la paloma" un poema de Rafael Alberti interpretado por Ana Belén y Joan Manuel Serrat! Κι αυτή η εκτέλεση υπέροχη...


Sergio Endrigo - La colomba (1968)!!! Και στα ιταλικά από τον αγαπημένο Sergio Endrigo!

Read more!

Καλό ταξίδι αγγελόφωνη... Εδώ θα είσαι πάντα... στην ψυχή μας, στα δάκρυα, στη μοναξιά μας, στους αγώνες μας...όπως ήσουν πάντα.

Η πιο όμορφη θάλασσα...


Θάλασσα πλατιά...


Τρεις μέρες χώρισα από 'σένα...


Ο Μάνος, ο Γκάτσος... θα σε περιμένουν και θα σε προσέχουν.

Read more!

El mar. La mar. El mar. ¡Sólo la mar! Η θάλασσα. Η θάλασσα. Η θάλασσα. Μόνο η θάλασσα!

Foto: Alfredo Rúperez, Flickr

Η θάλασσα. Η θάλασσα.
Η θάλασσα. Μόνο η θάλασσα!

Γιατί μ' έφερες, πατέρα,
στην πόλη;

Γιατί με ξερίζωσες
απ' τη θάλασσα;

Στα όνειρα μου, η φουσκοθαλασσιά
με τραβά από την καρδιά.
Θα ήθελε να μου την πάρει.

Πατέρα, γιατί μ' έφερες
εδώ;

Rafael Alberti, 1924
Μετ: Μαριάννα Τζανάκη

Η νεράιδα Klaudia Delmer τραγουδά, ο αγαπημένος Μίμης Πλέσσας στο πιάνο και φυσικά οι ανατριχιαστικοί στίχοι του Rafael Alberti... Αυτοί που ονειρεύονται στη θάλασσα, τη θάλασσα και ζουν στη θάλασσα για τη θάλασσα, κατανοούν...

Ομολογώ ότι, ενώ λατρεύω τη Μάλτα, και τη Μεδίνα και τη Βαλέτα που έχει γυριστεί το βιντεοκλίπ, πιστεύω πως η εκτέλεση του Μεγάρου είναι μαγική... ολοφάνερη η επίδραση του πιάνου του Λόρκα στην μουσική ανάμεσα στον κάθε στίχο. Όποιος ξέρει απ' έξω τον δίσκο του Lorca με την Argentinita από το Café de Chinitas, στο κομμάτι ειδικά, Las Morillas de Jaén, ξέρει τί λέω.


Η Κλαούντια είναι πολυπολιτισμική γυναίκα. Έχει ζήσει ως τώρα σε τέσσερις χώρες, στην Πολωνία, όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια, στην Ισπανία όπου πέρασε την εφηβεία της, στην Αμερική όπου σπούδασε και τα τελευταία 7 χρόνια ζει στην Ελλάδα. Πέρασε επίσης πολλά καλοκαίρια στην Ιταλία. Από μητέρα Πολωνέζα και πατέρα Ιταλό.

Απαγγέλει ο ίδιος ο ποιητής εδώ.

El mar. La mar.
El mar. ¡Sólo la mar!

¿Por qué me trajiste, padre,
a la ciudad?

¿Por qué me desenterraste
del mar?

En sueños, la marejada
me tira del corazón.
Se lo quisiera llevar.

Padre, ¿por qué me trajiste
acá?


Rafael Alberti, 1924

Read more!

Θλιμμένος απ' τα ελαιόδεντρα, ενώ το Harlem μισοκλείνει τα παράθυρά του, ο χρόνος είναι ένα αεράκι, που πια κανείς δεν θυμάται...

Φωτό: Landahlauts, Flickr

Στον Φεντερίκο, με μερικές βιολέτες (II)


και θυμάμαι ένα θλιμμένο αεράκι απ' τα ελαιόδεντρα
F. G. L.

Μετά
την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων
τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο
το πρόσωπό σου στο Broadway
και είναι δύσκολο, με τόση μοναξιά,
να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις.

Παράλογη
αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα,
κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές,
πολύμορφη και πληγή
που εκρήγνυται και φαίνεται
το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας.

Μόνη
η πόλη μεταμφιέζεται σε ανατριχίλα
τα μάτια της σε σημαδεύουν
ίσια και τυφλά
όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται
στους ώμους.

Μετά
το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει
τα χείλη,
γιατί έρχεται η νύχτα,
γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο
για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου.

Θλιμμένο απ' τα ελαιόδεντρα,
ενώ το Harlem μισοκλείνει τα παράθυρά του,
ο χρόνος είναι ένα αεράκι, που πια κανείς δεν θυμάται.

Luis García Montero
Μετ: Μαριάννα Τζανάκη

Το ακούμε εδώ: A Federico, con unas violetas (II)

Read more!

Τς τς τς τς... τί να τα ταΐζουνε; Είναι σκιαχτικό πάντως...

Read more!

Carla Bruni: 'Quelqu'un m'a dit'... Για να πάει καλά η χρονιά...

Zazie, Marc Lavoine, Patrick Bruel, Raphaël y Francis Cabrel a la guitarra versionan el tema de Carla Bruni 'Quelqu'un m'a dit'.

Quelq'un m'a dit

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose
Elles passent en un instant comme fanent les roses.
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos chagrins il s'en fait des manteaux
Pourtant quelqu'un m'a dit...

{Refrain:}
Que tu m'aimais encore
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serait-ce possible alors ?

On me dit que l'destin se moque bien de nous
Qu'il ne nous donne rien et qu'il nous promet tout
Paraît que le bonheur est à portée de main
Alors on tend la main et on se retrouve fou
Pourtant quelqu'un m'a dit...

{au refrain}

Mais qui est-ce qui m'a dit que toujours tu m'aimais ?
Je ne me souviens plus c'était tard dans la nuit
J'entends encore la voix, mais je n'vois plus les traits
"Il vous aime, c'est secret, lui dites pas que j'vous l'ai dit"
Tu vois quelqu'un m'a dit...

Que tu m'aimais encore - me l'a-t-on vraiment dit ?
Que tu m'aimais encore, serait-ce possible alors ?

On me dit que nos vies ne valent pas grand chose
Elles passent en un instant comme fanent les roses
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos tristesses il s'en fait des manteaux
Pourtant quelqu'un m'a dit que...

Read more!