Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009

Torcuato Luca de Tena, Είναι η κόρη σου, σωστά; τη γνώρισα απ' τον διάττοντα αστέρα που υπάρχει στα μάτια της,


Αφιερωμένο στην κόρη μου!

Άνεμος του χθες


Είναι η κόρη σου, σωστά; τη γνώρισα
απ' τον διάττοντα αστέρα που υπάρχει στα μάτια της,
το γερμένο κεφάλι και τον τρόπο,
τον τόσο δικό σου, να κοιτά γεμάτη απορία.

Είναι η κόρη σου, σωστά; το προαισθάνθηκαν
-από τόσο βαθιά-
κάποιοι θερμοί άνεμοι που κοιμόνταν
κάτω από ήσυχα νερά, στο πηγάδι
των χαμένων καιρών, όπου φυλάω
τα φύλλα που έπεσαν
απ' τις μακρινές ιτιές.

Έχει φως στο μέτωπο
-ίδιο το φως σου-. Και τη μελαγχολική κίνηση.
Έχει τον λαιμό τόσο ντελικάτο όπως τον είχες εσύ
και στο δέρμα τα ίδια
τρελά πουλιά.
Έχει έναν άνεμο του χθες ανάμεσα στα δάχτυλα,
και στο πρόσωπο...
την υπογραφή σου γραμμένη
με άλλο αίμα
που δεν γνωρίζω.

Torcuato Luca de Tena
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη


Viento De Ayer

¿Es tu hija, verdad? la he conocido
por la estrella fugaz que hay en sus ojos,
la cabeza inclinada y la manera,
tan tuya, de mirar llena de asombro.

¿Es tu hija, verdad? lo han presentido
-¡desde tan hondo-
unos vientos callados que dormían
bajo las aguas quietas, en el pozo
de los tiempos perdidos, donde guardo
las hojas que cayeron
de los sauces remotos.

Tiene luz en la frente
-tu misma luz-. Y el gesto melancólico.
Tiene el cuello tan frágil como tú lo tenías
y en el pelo los mismos
pájaros locos.
Tiene un viento de ayer entre los dedos,
y en el rostro…
tu firma escrita
con otra sangre
que no conozco.


Read more!

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009

Francisco Ayala! «Συγχωρείστε με που βρίσκομαι ακόμα στον κόσμο. Σ' αυτή την ηλικία είναι σχεδόν θράσος.» Πλήρης ημερών «έφυγε» ο αγαπημένος συγγραφέας... Q.D.E.P !



 "Perdonen por estar aún en el mundo. A esta edad es casi una insolencia"



El Rey da el pésame a la viuda de Francisco Ayala en presencia de Zapatero, a la derecha.



El príncipe de Asturias conversa con Carolyn Richmond, viuda del escritor Francisco Ayala, en presencia de la cuidadora del escritor, Fátima, el presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, la ministra de Cultura, Angeles González-Sinde, el alcalde de Madrid, Alberto Ruiz-Gallardón


Σηκώθηκε σχετικά αργά, ως συνήθως. Την ώρα εκείνη είχε ήδη φτάσει η Fátima, η διακριτική και στοργική γυναίκα, Μαροκινής εθνικότητας, που φρόντιζε εδώ και εξήμισι χρόνια τον γραναδίνο συγγραφέα. Ο Francisco Ayala ζήτησε πρωινό: καφέ, χυμό, ένα χτυπητό αυγό σε στυλ γαλλικής ομελέτας και την ατέλειωτη μαγκνταλένα του Προυστ(magdalena proustiana), την οποία δεν τελείωσε, και έμεινε τριμμένη στο τραπεζομάντιλο. Μετά το πρωινό κατά τις εντεκάμισι το πρωί, γύρισε για να βάλει τη μάσκα οξυγόνου και στις δώδεκα, κατά την ώρα του Angelus, αποφάσισε να την αφαιρέσει. Η Fátima τον ρώτησε γιατί την έβγαλε, και εκείνος απάντησε: «Επειδή πρόκειται να πεθάνω». Η Fátima επέμεινε:
- «Πότε;»
- «Τώρα, πρόκειται να πεθάνω», απάντησε. Ο Αγιάλα πήρε τα χέρια της Fátima, τα έκλεισε στα δικά του και τα φίλησε τρεις φορές, ζητώντας συγγνώμη: «Συγγνώμη για όλα, συγγνώμη για όλα, συγγνώμη για όλα.» Η Fátima κάλεσε την ψυχή του Don Francisco, την Carolyn, η οποία μόλις ήρθε έπιασε το χέρι της. Με απόλυτη νηφαλιότητα, ο Αγιάλα πέθανε σφίγγοντας το χέρι της "γρηούλας του», όπως αποκαλούσε ιδιωτικά τη σύζυγό του. Το χέρι της αιώνιας αγάπης, της αληθινής, της μοναδικής. Πέθανε καθισμένος στον καναπέ, κοιτώντας τα μάτια της, όπως οι Τιτάνες. Με απλότητα ευλογημένη και συντροφικότητα. Αθόρυβα και ταπεινά. Απολύτως διαυγής.

Πηγή: ABC.es



Ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Francisco Ayala, είχε παρευρεθεί στα 103 χρόνια του, στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Luis García Montero "Vista cansada" (Κουρασμένη Όραση, Εκδόσεις Visor), στην περιβόητη Φοιτητική Εστία(la Residencia de Estudiantes) της Μαδρίτης στις 26 Μαρτίου του 2008, όπου μίλησε κάνοντας χιούμορ κι έχοντας μια διαύγεια απίστευτη. Το βίντεο είναι πραγματικά ένα ντοκουμέντο αισιοδοξίας και χαράς. Δυο στοιχεία που χάριζε απλόχερα ο Francisco Ayala στους ανθρώπους με την παρουσία του.

Luis García Montero: Αντίο σε ένα λογοτεχνικό αιώνα. Η διαύγεια και η σεμνότητα

Μου χρειάστηκαν πολλές ώρες φιλίας με τον Φρανθίσκο Αγιάλα, ώστε η εμπιστοσύνη μιας σχεδόν καθημερινής συνομιλίας να προσπεράσει τη συγκίνηση της ιστορικής του φυσιογνωμίας. Για έναν λογοτεχνοχτυπημένο όπως εγώ, στα όρια του φετιχισμού, το πέρασμα στον ενικό ήταν ευκολότερο να επιτευχθεί μέσα από μια πραγματική φυσικότητα. Μερικές φορές του έλεγα -κι εκείνος μου απαντούσε μ' ένα ήρεμο χαμόγελο- το ότι με εντυπωσίαζε πολύ να πίνω ποτό και να τρώω ελιές μ' έναν άνδρα από μιαν άλλη εποχή.

Επρόκειτο για ένα συναίσθημα μεγαλύτερο από τον καθαρό λογοτεχνικό θαυμασμό. Πέραν του ότι είναι ο μυθιστοριογράφος των «Κυνηγός στην  αυγή», «Το κεφάλι του προβάτου» ή «Ο κήπος των απολαύσεων», ο Francisco Ayala ήταν το τελευταίο αστέρι μιας εκθαμβωτικής εποχής της ισπανικής λογοτεχνίας.




Μιλάω, του σχολίαζα εγώ, με τον επιτετραμμένο του λογοτεχνικού περιοδικού La Gaceta Literaria το 1927, να κριτικάρει την πρεμιέρα της Mariana Pineda, του δράματος του Federico García Lorca. Μιλάω με το αγόρι που καθόταν στα γόνατα του Manuel Azaña και του Jose Ortega y Gasset. Μ' έναν τολμηρό συγγραφέα που προκάλεσε την οργή του Luis Cernuda με τα σχόλιά του σχετικά με το «Το Προφίλ του Αέρα». Ή με τον νεαρό avant garde που μόλις έγινε γνωστή στη Γερμανία η άνοδος του ναζισμού, αποφάσισε να αφιερωθεί στην πολιτική φιλοσοφία, στην υπεράσπιση της φιλελεύθερης συνείδησης και την οικοδόμηση ενός δημοκρατικού ισπανικού κράτους.




Διανοούμενος και πολίτης του εικοστού αιώνα, η ζωή τον οδήγησε σε πολύ δύσκολες καταστάσεις, και πάντα έβγαινε νικητής απ' αυτές, με μια εκπληκτική ανθρώπινη και λογοτεχνική αξιοπρέπεια. Συγκινητική ήταν η ηθική ακεραιότητα με την οποία βίωσε τη δημοκρατική δέσμευσή του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Έξυπνη, η λογοτεχνική κατεύθυνση με την οποία ανταποκρίθηκε στους πολέμους της Ισπανίας και της Ευρώπης, αφήνοντας την avant garde πρόζα για τις αναζητήσεις του κριτικού ρεαλισμού. Καταπληκτικός, ο τρόπος που έζησε στην εξορία, όχι σαν μια απλή καταδίκη στη νοσταλγία, αλλά ως μια προοπτική που θα του επέτρεπε να κατανοήσει τις μεγάλες μεταβολές που προκαλούνται από την τεχνολογική ενοποίηση του κόσμου.




Όλα τα συγκέντρωσε με πνευματική διαύγεια και προσωπική εντιμότητα. Πάντα υπήρχε μέσα του, αυτό το παιδί που έζησε στη Γρανάδα, που είχε μάθει την αξιοπρέπεια εν μέσω των οικονομικών δυσκολιών των γονιών του, βασιζόμενος στον εαυτό του και χωρίς να ζητήσει ποτέ, τίποτα από κανέναν. Μια ακραία αντίληψη της ατομικής ευθύνης, αυτό ήταν ο Φρανθίσκο ως πολίτης και ως συγγραφέας. Μιλώντας μαζί του πήγαινα υποθετικά από τον Julián Besteiro στον Juan Negrín και από τον Ramón Gómez de la Serna στον Jorge Luis Borges, από τον Juan Ramón Jiménez του Puerto Rico στον Antonio Machado του Collioure.




Στις αρχές του XXI αιώνα, δίπλα σε μια οθόνη υπολογιστή ή ένα υπερσύγχρονο μηχάνημα για την ανάγνωση με τα μάτια των αιωνόβιων, κάποιος είχε την αίσθηση ότι ζει εκ των έσω την ασημένια εποχή της ισπανικής λογοτεχνίας. Μου χρειάστηκαν πολλές ώρες φιλίας για να αντικατασταθεί ο ενθουσιασμός και ο λογοτεχνικός φετιχισμός από φυσικότητα. Και η φυσικότητα επέτρεψε ώστε η μαρτυρία του παρελθόντος να δώσει τη θέση της στο προσωπικό παράδειγμα. Μέχρι την προτελευταία ημέρα, μέχρι το προηγούμενο πρωί πριν από το θάνατό του, είχε στα μάτια του και στη σβησμένη φωνή του τη ζωντανή φλόγα της περιέργειας για τα γεγονότα του κόσμου. Γελούσε με καλή διάθεση με τα ταξίδια μου, τις ανησυχίες μου, τις πολιτικές αυταπάτες μου. Μας έλεγε ότι ζούσε στην επόμενη γενιά, αλλά αποτελούσε μέρος του παρόντος και των ερωτημάτων για το μέλλον. Έτσι, ο κόσμος των φίλων του και η οικογένειά του ήταν ο κόσμος του. Τώρα, όταν μαζί του πεθαίνει μια άλλη εποχή, μου απομένει ένα τεράστιο κενό. Αλλά αυτό το κενό δεν το προκαλεί η απώλεια των μεγάλων ανδρών και των μεγάλων έργων. Είναι το κενό του φίλου, το άδειο μπουκάλι ουίσκι που μόλις λίγες μέρες πριν αφήσαμε μισογεμάτο, το κενό από τις νύχτες της φιλίας με την Carolyn Richmond και τον Francisco Ayala. Θα χρειαστούν πολλές ώρες ώστε η ιστορική συγκίνηση να μπορέσει να παρηγορήσει για την απουσία του φίλου που έφυγε.

Ο Luis García Montero είναι ποιητής-συγγραφέας. Συντονιστής των εκδηλώσεων για την εκατονταετηρίδα του Francisco Ayala.

Πηγή: El País
Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη



Read more!

Come September! Bobby Darin... Τι μουσική! Rock Hudson, Gina Lollobrigida and Sandra Dee



Αυτή η μουσική με είχε μαγέψει κι όμως ήμουν μόλις 7 χρόνων όταν την είδα το '63. Το ίδιο και η ταινία. Είχα περιέργεια να την ξανακούσω μεγάλη... να δω αν εξακολουθεί να μου αρέσει. Και όμως... Μου αρέσει πάντα πάααααααρα πολύ. Μου φτιάχνει τρελά το κέφι. Τη γνωρίζει κανείς ή να ταυτιστώ πλήρως με την Καπνικαρέα; ;)


Come September


Bobby Darin-multiplication


Read more!

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009

Oceana, Osvaldo Golijov... ευλογία, όταν η παρέα σου δίνει την επόμενη λέξη... Από τα Cantos ceremoniales, τα Τελετουργικά Άσματα του Pablo Neruda




Ωκεανίδα

Πρώτο Κύμα
Ωκεανίδα νυμφική, ισχίο των νησιών,
Εδώ στο πλευρό μου, τραγούδησέ μου τα εξαφανισμένα
Τραγούδια, σημάδια, αριθμούς του ποθημένου ποταμού.

Δεύτερο Κύμα
Θέλω ν' ακούσω το αθέατο, που έπεσε από το χρόνο
Στο σκέπασμα απ' τους φοίνικες το ισημερινό.
Δώσε μου τον οίνο το μυστικό που κάθε συλλαβή φυλάει:
Πάνε κι έρχονται στους αφρούς, φυλές μελιού πεσμένες
Στο ναυτικό κανάτι πάνω στους θαλασσινούς πυθμένες .

Τρίτο Κύμα
Ωκεανίδα, πλάγιασε τη νύχτα σου στο Κάστρο
Που φύλαξε ακατάπαυστα τα μαλλιά σου
Σε κάθε κύμα που σήκωνε η θάλασσα
Και μετά δεν ήσουν εσύ αλλά η θάλασσα που περνούσε,
Αλλά η θάλασσα, αλλά η θάλασσα

Άρια
Λαχταράω να μην είμαι τίποτ' άλλο παρά πέτρα θαλασσινή
Άγαλμα. Λάβα, ακατέργαστος πύργος μνημείο
Όπου συντρίβονται τα κύματα εξαφανισμένα πια
Θάλασσες που χάθηκαν μ' άσματα και ταξιδευτές

Χορωδιακό
Ωκεανίδα, δώσε μου το όστρακο του υφάλου
Άσε να καλύψουν οι αστραπές σου τα τείχη,
Οι Σπόνδυλοι*, ήρωες στεφανωμένοι με αγκάθια,
Η λαμπρότητα του murex* στα βράχια:
Εσύ ξέρεις πως πάνω στο υπερπόντιο αλάτι
Στο χιονένιο του καράβι ταξιδεύει ο Αργοναύτης.

Pablo Neruda
Μετ.flamencologio και Μαριάννα Τζανάκη

* Σπονδυλίδαι (Spondylidae)
Η οικογένεια των Σπονδυλίδων (Spondylidae) είναι είδος οστράκων της Καραϊβικής, γνωστή σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, όπου οι ωκεανοί ξέβραζαν στις ακτές. Στην προ-Κολομβιανή Αμερική, οι σπόνδυλοι χρησιμοποιούνταν ως υλικό για βασιλικά κοσμήματα και σκαλιστά νεκρικά αφιερώματα. Τα χρησιμοποιούσαν επίσης στην θρησκευτική λατρεία και σε ιεροτελεστίες. Ομοίως ήταν γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων, ότι οι Muricinae ή murex είναι μια άλλη οικογένεια μαλακίων των οποίων οι εκκρίσεις ήταν η πηγή της βασιλικής πορφύρας.

Αφιερωμένο στο Φλαμενκολόγιο και τον jb.
Οφείλω να σε συγχαρώ αγαπητέ μου Νίκο για τη θαυμάσια μετάφρασή σου από τα ισπανικά, μέσω των γαλλικών και των λατινικών σου. Και δεν έπεσες και στον ευκολότερο ποιητή, ούτε καν σε βατό ποίημά του. ;) Το εύγε λοιπόν είναι διπλό!
Ειλικρινά ευχαριστώ και τους δυο σας για τη χαρά της επικοινωνίας! Καλή μας αρχή! :)


Read more!

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009

Τetro...«ο πατέρας μας, ήταν εραστής χωρίς έρωτα και ποιητής χωρίς ποίηση. Βίαιος και κάθαρμα»





Tetro: Official Trailer
View the Official Trailer for Francis Ford Coppola's newest film, "Tetro," starring Vincent Gallo, Alden Ehrenreich, Maribel Verdu, Klaus Maria Brandauer and Carmen Maura.

Το «Τetro» τη νέα ταινία του Κόπολα, το τσάκισαν πολλοί Έλληνες σινεκριτικοί, ενώ το 65% των ξένων κριτικών του δίνει ιδιαίτερα ευνοϊκές κριτικές. Εδώ μπορείτε να δείτε τις αντιφατικές κριτικές των Ελλήνων κριτικών. Έλεος πια αυτός ο Δανίκας και ο αθηνόραμας! Μα τις βλέπουνε τις ταινίες που θάβουνε; Σίγουρα;

Μια ταινία ποίηση, ένα χάρμα οπτικό και ακουστικό, όπου ούτε ένας από τους πολλούς κριτικούς που διάβασα, δεν αναφέρθηκε στο σημαντικότατο ατού της ταινίας, την υπέροχη μουσική του Osvaldo Golijov ή την ποίηση του Αργεντινού ποιητή και μουσικού, Javier Blaya. Μια ποιητική ταινία, πικρή ιστορία με στοιχεία αυτοβιογραφικά, όπου ο ταλαντούχος σκηνοθέτης και φανατικός οινοποιός, δημιουργεί ακόμα έναν οίνον που ευφραίνει καρδίας.

Ασπρόμαυρο, εκτός από κάποιες σκηνές φλας μπακ, το «Τetro» τοποθετείται στο μαγευτικό, στο καλλιτεχνικό, στο ποιητικό Μπουένος Αϊρες. Ο Bennie (Alden Ehrenreich), αναζητά μετά από δέκα χρόνια απουσίας τον αδελφό του, τον Τέτρο, που τον υποδύεται μοναδικά ο Vincent Gallo!!! Ο μεγάλος αδερφός όμως είναι απόμακρος και αινιγματικός. Κάτι κρύβει και έχει εγκαταλείψει τη συγγραφική καριέρα που ξεκίνησε. Το μυστικό μοιάζει να βρίσκεται κρυμμένο στη σχέση του μεγάλου αδελφού με τον διάσημο μαέστρο πατέρα του που δεν θέλει ούτε να γνωρίζει ο Τέτρο και τον υποδύεται ο Klaus Maria Brandauer. Οι γυναίκες της ταινίας είναι η πάντα καλή Carmen Maura, αλλά εδώ την παράσταση κυριολεκτικά κλέβει η ερωτική Maribel Verdu ως Miranda η ψυχίατρος ερωμένη του Τέτρο. Τα φωτογραφικά πλάνα κούρασαν πολύ τον Κόπολα όπως είπε, αλλά το αποτέλεσμα πραγματικά άξιζε τον κόπο. Καταπληκτικά... και λίγο λέω.

«Οταν γύριζα τον “Νονό” δεν είχα ιδέα από γκάνγκστερ, δεν είχα καν συναντήσει γκάνγκστερ στη ζωή μου» είπε ο Κόπολα. «Το μόνο που γνώριζα ήταν η δική μου οικογένεια και οι συνήθειές της. Επειδή όμως ήταν οικογένεια Ιταλοαμερικανών, σκέφτηκα να ενσωματώσω τις συνήθειες που ήξερα στο σενάριο. Στην περίπτωση του “Τetro” η οικογένεια είναι ιταλοαργεντίνικη, αλλά έκανα περίπου το ίδιο, παρ΄ ότι η κουλτούρα των Ιταλών στην Αργεντινή είναι τεράστια».

Το «Τetro» θυμίζει λίγο από «Νονό», είπαν στον Κόπολα.

«Κοιτάξτε, ο “Νονός” δεν είναι ακριβώς δικός μου, είναι περισσότερο του Μario Ρuzo. Ο “Δράκουλας” του Μπραμ Στόκερ. Ο “Βροχοποιός” του Τζον Γκρίσαμ. Πάντα θαύμαζα τους γραφιάδες. Το “Τetro” είναι δικό μου».

Ποια η διαφορά;

«Ανάμεσα στον “Νονό” και το “Τetro”; Απλά. Είκοσι χιλιάδες πυροβολισμοί, δεκάδες δολοφονίες, καμιά εικοσαριά στραγγαλισμοί και άλλα τόσα μαχαιρώματα».

Η ταινία είναι αυτοβιογραφική;

«Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έχει συμβεί, αλλά όλα είναι αληθινά».


Read more!

Ο μνηστήρας της οδού Ανθέων 362, Ψυχικό, ενταύθα



Τα ραντεβού με τον... μνηστήρα


Κάθε φορά που ερχόμουνα και άνοιγες την πόρτα
γλυκολαλούσαν τα πουλιά, πρασίνιζαν τα χόρτα.

Την σφάλιζες αργά αργά, πάνω της με κολλούσες
μ' έπιανες από τα μαλλιά, με λύσσα με φιλούσες.

Είμαι τρελός από έρωτα ψιθύριζες στ' αυτί μου
εσύ είσαι η μούσα μου, νεράιδά μου, ζωή μου.

Σαλτάριζα, σου τύλιγα τα πόδια μου στη μέση
και σού 'λεγα το πάθος σου πόσο πολύ μ' αρέσει.

Φιλάρεσκα αφηνόμουνα στα στιβαρά σου χέρια
με χάιδευες, με άναβες, μ' ανέβαζες στ' αστέρια.

Στα χέρια σου με σήκωνες, μ' άφηνες στο κρεβάτι
τα χείλη σου έτρεμαν γλυκά, σου γυάλιζε το μάτι.

Αρχόντισσά μου μ' έλεγες, κυρά μου, άγγελέ μου
τέτοια γυναίκα στη ζωή δεν είχα εγώ ποτέ μου.

Μην υπερβάλλεις σου 'λεγα, ήλιε μου κι ουρανέ μου
κι εγώ έναν άντρα όπως εσύ, δεν είχα στο καρνέ μου.

Οι ώρες γίνονταν πουλιά, πετούσαν, δεν περνούσαν
οι δείχτες γύριζαν τρελά, μέχρι κι αυτοί βογγούσαν.

Το πάθος μας ζωντάνευε και τ' άψυχα τριγύρω
μοσκοβολάς σου έλεγα, σαν μια διπλή με γύρο.

Πείνασες, μου 'λεγες, μωρό; Πάμε για παϊδάκια;
Βαριέμαι, αγάπη μου γλυκιά, παράγγειλε σουβλάκια.

Σουβλάκια βρε στο Ψυχικό; έλεγες και γελούσες.
Ντύσου Θεά μου... φύγαμε για τις «Εννέα Μούσες».

Ντιντή δεν είναι κυριλέ; Είναι αρκετά τα πράντα;
Μήπως να παραγγείλουμε σουβλάκια στη βεράντα;

Η γυναικάρα του Ντιντή, ότι και να φορέσει
κι από το φάκτορι άουτλετ να 'ναι, θα μου αρέσει.

Ξεκόλλα έρωτα τρελέ, μη με υποβιβάζεις
έστω και υποθετικά, πρόσεχε τί μου βάζεις

Εγώ στο φάκτορι άουτλετ, δεν πήγα ούτε παιδάκι
Ασλάνη μ' έντυνε η μαμά ή στον Νίκο και Τάκη

Εντάξει πριγκιπέσσα μου, ο λόγος που το λέει
χαλάρωσε, έβαλα σιντί με τη Βανέσσα Μέι

Δεν την μπορώ μωρέ Ντιντή, βάλε μου Μαζωνάκη
θέλω το γκούτσι φόρεμα για να φτιαχτώ λιγάκι...

Μαριάννα Τζανάκη


Read more!

Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2009

Polytechnique! Μία από τις καλύτερες ταινίες που είδα τα τελευταία χρόνια... Η πραγματικά σύγχρονη σκηνοθετική ματιά!



Το Πολυτεχνείο είναι μία ταινία που δεν πρέπει να χάσετε, φίλοι σινεφίλ. Δεν είναι που είναι αληθινή ιστορία και που από μόνη της είναι συγκλονιστική, είναι η σκηνοθετική προσέγγιση που σε καθηλώνει από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό και σε αφήνει με τον κόμπο ή καλύτερα με τη γροθιά στο στομάχι. Με μια ζηλευτή μαεστρία ο σκηνοθέτης λειτουργεί, φαινομενικά αποστασιοποιημένος από αναλύσεις και τοποθετήσεις, δείχνοντας μόνο τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες, που όμως οδηγούν τον θεατή σε χίλια μύρια συμπεράσματα για όλα τα κοινωνικά σοβαρότατα ζητήματα που απασχολούν τους νέους σήμερα, και κυρίως τις γυναίκες, όπου η περίφημη ισοτιμία που πήγε να κατακτηθεί με πόνο και αγώνες, στην πραγματικότητα είναι αέρας κοπανιστός. Και το δείχνει με χίλιες μικρολεπτομέρειες απίστευτα συγκινητικές. Από τη σκηνή που η πρωταγωνίστρια υποβάλλει υποψηφιότητα για να κάνει την πρακτική της ως μηχανικός, από το πώς πρέπει να ντυθεί, από το πώς κρίνεται και από το τί της απαιτείται, μέχρι τη σκηνή του αποχαιρετισμού της χωρισμένης μάνας που κόβει ξύλα(συγκλονιστικός ο διάλογος που ακολουθεί στην κουζίνα) και την αυτοχειρία του ευαίσθητου συμφοιτητή, του ανθρώπου που δεν μπορεί να ζήσει, νιώθωντας ενοχές που δεν... έδωσε τη ζωή του προκειμένου να εμποδίσει το κακό. Σοκαριστικές εικόνες και στιγμές με μια έκφραση συναισθημάτων που νομίζεις ότι έχουν χαθεί από τον σύγχρονο κόσμο. Και μια δύναμη στο τέλος που προκύπτει από μια νέα ζωή, που έρχεται από την αγάπη και ωθεί την πρωταγωνίστρια να μαζέψει τα κομμάτια της ψυχής της και να τα δώσει στο αγόρι ή στο κορίτσι που περιμένει. Πραγματικά θεατοκεντρική σκηνοθετική ματιά, που δίνει άπειρες δυνατότητες να οδηγηθούμε σε χιλιάδες σκέψεις...






Read more!

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009

Victor Espinola: Ο Παραγουανός αρπίστας σε μια πανέμορφη εκτέλεση του Eres Tu του Juan Carlos Calderón. Χαλαρωτικό... Νευροκόπη, δικό σου! :)))





Το φινάλε απίστευτο


Στο κοντσέρτο του Yanni, στο The Storm, μαζευτήκανε όλοι οι καλοί μαζί:
Violin: Samvel Yervinyan [Armenia]; Violin: Sayaka Katsuki [Japan]; Harp: Victor Espinola [Paraguay]; Trumpet: Ramon Flores [Mexico]


Read more!

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009

Samvel Yervinyan - Albert Bulbulyan




Samvel Yervinyan, Albert Bulbulyan


Read more!

Ο Προκόπης κι ο Νευροκόπης... τα παιδιά, τα παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά, τα σνομπάρεις και δε δίνεις σημασία πια καμιάααα...


Ο Προκόπης σε ροζουλί, ο Νευροκόπης στα θαλασσιά του


Καλλιτέχνης ο Προκόπης, εραστής ο Νευροκόπης
της ποιήσεως κι όχι μόνο, στην καρδιά έχει ένα πόνο...

που ανεβαίνει κι όλο πάει, στο μυαλό και τον βαράει
Παλιοί φίλοι, καρδιοφίλοι, μια αγκαλιές, μια καριοφίλι.

Μαθητούδι το Προκόπη, δάσκαλος το Νευροκόπη.
Αν ακούς το δάσκαλό σου, πάντα θά 'μαι στο πλευρό σου.

Ζεν ακούω! Σα μιλάω! Μόνο μου σα τλαγουδάω.
Έχω άποψη κι εγώ, μόνος βγήκα από τ' αυγό.

Άποψη, είπες Προκόπη; Φρύαξε το Νευροκόπη.
Τι σε δίδασκα βρε ούφο, του Μολιέρου τον Ταρτούφο;

Ζε με νοιάζει τι μου λες! Ζεν ακούω συμβουλές!
Είμαι 'γω μεγάλος άντλας, κομπολόι δίχως χάντλας!

Μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές, χέστηκα για κουμπαλγιές.
Ζε σ' ακούω Νευλοκόπη. Σα κατακτήσω την Ευλώπη.

Πέφτει τούμπα ο Νευροκόπης στην ιδέα της Ευρώπης.
Βγάζει αφρούς κι απ' τα μαλλιά του, φωτιές λόγια στα γραπτά του.

Κοκορέτσι τα έντερά του, διακοσμούν τα ποιήματά του.
και διασχίζει την Ελλάδα, Κόρινθο για φασολάδα

Πάτρα, Πύργο στην Ηλεία, θεραπεία, μεγαλεία.
Πέφτει τούμπα το Προκόπη, χέστηκε για την Ευρώπη.

Τον καλό μου θέλω πίσω, να τονε ξαναγαπήσω.
Δάσκαλέ μου βασιλιά μου, μπούκλες κάνω τα μαλλιά μου.

Κελγιά ανάφτω στ' όνομά σου, να βλεθώ πάλι κοντά σου.
Λάδια βάζω στο καντήλι να ξαναγενούμε φίλοι.

Πέλδικες να κυνηγάμε, ίδια μούλη να πουλάμε
όλθια να κατουλάμε, σαν τλαγιά να κουτουλάμε

ιστολόγους να βαλάμε, άγλια να τους χτυπάμε
να τλολιάζουμε μαζί σε καινούλγιο μαγαζί.

Έλα δω μικρούλη Σάντσο. Θα σε κάνω εγώ ιππότη.
Θα σου μάθω πώς θα μοιάσεις στο μπαμπά το Δον Κιχώτη.

Θα σου μάθω γω κολπάκια, θα σου δώσω και κουκούλα
για να κρύβεσαι από κάτω. Πάρε μια χαρτοσακούλα.

Νευλοκόπη, αλχηγέ μου, σέλω να μας δούνε όλοι
αγκαλιά να πλοχωλάμε, για να σφίξουν κάποιοι κώλοι.

Να γελάσει πια λιγάκι το πικλαμένο μας χειλάκι



- Ε Νευλοκόπη; Καλά ζεν τα λέω; Σα μου πάλεις μια διπλή με γύλο;
- Θα σου πάρω μία με απ' όλα και θα σου χαρίσω κι ένα αλογατάκι, το Rocinante, να καλπάζουμε κόντρα στον άνεμο, να μη μυρίζουμε τζατζίκι στις όμορφες!


Αφιερωμένο εξαιρετικά στα φιλαράκια τα κουλά!


Read more!

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009

Los Mareados: Σήμερα θα μπεις στο παρελθόν μου, στο παρελθόν της ζωής μου...




Tango Los Mareados por Adriana Varela: Η πιο ερωτική εκτέλεση! Έχει κάτι να ζηλέψει η φωνή της δικιάς μας Κανελίδου;


Οι ζαλισμένοι


Σπάνια...
όταν ξαναμμένη
αποκαλύπτεσαι πίνοντας
χαριτωμένη και μοιραία ...
Έπινες
και στο κουδούνισμα της σαμπάνιας
τρελή, γελούσες για να μην κλάψεις...
Θλίψη
Μ' έπιασε συναντώντας σε
Και όταν σε κοίταξα
Είδα να λάμπουν
τα μάτια σου
με μια ηλεκτρική φλόγα,
τα όμορφά σου μάτια, που τόσο λάτρεψα...

Απόψε, φίλη μου,
το αλκοόλ μας μέθυσε...
Τι μας νοιάζει αν οι άνθρωποι γελούν
και μας αποκαλούν ζαλισμένους!
Ο καθένας έχει τα βάσανά του
κι εμείς έχουμε τα δικά μας...
Απόψε πίνουμε
γιατί δεν θα ξαναβρεθούμε πια...

Σήμερα θα μπεις στο παρελθόν μου,
στο παρελθόν της ζωής μου...
Τρία πράγματα κουβαλά η πληγωμένη ψυχή μου:
έρωτα... βάρος... πόνο...
Σήμερα θα μπεις στο παρελθόν μου
και σήμερα θα πάρουμε καινούργια μονοπάτια...
Πόσο μεγάλος υπήρξε ο έρωτάς μας! ...
Κι όμως.. Αχ!,
Κοίτα τι έμεινε ...

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη





Mercedes Sosa - Roberto Goyeneche - Los mareados: Η ποιοτική εκτέλεση!



Eugenia León "Los Mareados": Η πιο ενδιαφέρουσα μουσικά και ερμηνευτικά εκτέλεση!

Los mareados


Rara..
como encendida
te hallé bebiendo
linda y fatal...
Bebías
y en el fragor del champán,
loca, reías por no llorar...
Pena
Me dio encontrarte
pues al mirarte
yo vi brillar
tus ojos
con un eléctrico ardor,
tus bellos ojos que tanto adoré...

Esta noche, amiga mía,
el alcohol nos ha embriagado...
¡Qué importa que se rían
y nos llamen los mareados!
Cada cual tiene sus penas
y nosotros las tenemos...
Esta noche beberemos
porque ya no volveremos
a vernos más...

Hoy vas a entrar en mi pasado,
en el pasado de mi vida...
Tres cosas lleva mi alma herida:
amor... pesar... dolor...
Hoy vas a entrar en mi pasado
y hoy nuevas sendas tomaremos...
¡Qué grande ha sido nuestro amor!...
Y, sin embargo, ¡ay!,
mirá lo que quedó...


Read more!

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009

Eartha Kitt - Angelitos Negros! Πάντα όταν ζωγραφίζεις εκκλησίες Ζωγραφίζεις αγγελάκια όμορφα Αλλά ποτέ δεν θυμήθηκες Να ζωγραφίσεις έναν άγγελο νέγρο


Ακούγοντας σήμερα στο Ξενοδοχείο του Τρίτου, τον Γιώργο Χρονά να παρουσιάζει το νέο σιντί που θα κυκλοφορήσει με την Οδό Πανός στις αρχές του Δεκέμβρη, άκουσα κάποια στιγμή να βάζει το Angelitos Negros. Και σκέφτηκα ότι δεν έχει πάρει το μάτι μου να έχει αναρτήσει κανένας αυτό το υπέροχο τραγούδι, που διασκευάστηκε από το ευαίσθητο ποίημα του Βενεζολάνου ποιητή Andrés Eloy Blanco. Πολυτάλαντος ο Blanco δεν ήταν μόνο ποιητής, ήταν δικηγόρος, πολιτικός, συγγραφέας, δραματουργός, δοκιμιογράφος, σατιρικός, δημοσιογράφος... πολύ ευαίσθητος κοινωνικά και αγαπήθηκε πολύ στη χώρα του, ακριβώς για την κοινωνική του ευαισθησία. Γεννημένος το 1897 στη Βενεζουέλα, πέθανε αρκετά νέος το 1955 στο Μεξικό. Το ποίημά του «Píntame angelitos negros», «Ζωγράφισέ μου αγγελάκια νέγρους», αφού μελοποιήθηκε από τον M. Alvarez Maciste, τραγουδήθηκε στις περισσότερες χώρες, σε πολλές γλώσσες και από πάρα πολλούς εκλεκτούς τραγουδιστές. Επίσης έγραψε και πολλά θαυμάσια ποιήματα και ένα που αγαπώ πολύ, θα το μεταφράσω τα Χριστούγεννα. Η εκτέλεση με την Eartha Kitt, είναι η αγαπημένη μου.


Eartha Kitt - Angelitos Negros!

Αγγελάκια νέγροι

Ζωγράφε γεννημένε στην γη μου
Με το ξένο πινέλο
Ζωγράφε που ακολουθείς το δρόμο
όλων των παλιών ζωγράφων

Αν και η Παρθένος είναι λευκή
Ζωγράφισέ μου αγγελάκια μαύρα
Αφού κι αυτά πάνε στον ουρανό
Όλα τα καλά νεγράκια

Ζωγράφε αν ζωγραφίζεις με αγάπη
Γιατί περιφρονείς το χρώμα τους
Αφού ξέρεις ότι στον ουρανό
Επίσης, ο Θεός τα θέλει

Ζωγραφίζεις τους ιερούς χώρους
Αν έχεις μέσα σου ψυχή
Γιατί ζωγραφίζοντας τους πίνακές σου
Ξέχασες τους νέγρους;

Πάντα όταν ζωγραφίζεις εκκλησίες
Ζωγραφίζεις αγγελάκια όμορφα
Αλλά ποτέ δεν θυμήθηκες
Να ζωγραφίσεις έναν άγγελο νέγρο

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Pintor nacido en mi tierra
Con el pincel extranjero
Pintor que sigues el rumbo
De tantos pintores viejos

Aunque la Virgen sea blanca
Pintame angelitos negros
Que tambien se van al cielo
Todos los negritos buenos

Pintor si pintas con amor
Por que desprecias su color
Si sabes que en cielo
También los quiere Diós

Pintar de santos de alcoba
Si tienes alma en el cuerpo
Porque al pintar en tus cuadros
Te olvidaste de los negros

Siempre que pintas iglesias
Pintas angelitos bellos
Pero nunca te acordaste
De pintar un angel negro

Music: M. Alvarez Maciste
Lyrics: A. Eloy Blanco

Κι εδώ το ποίημα στην αυθεντική του μορφή.

Píntame angelitos negros

De La juanbimbada

¡Ah mundo! La Negra Juana,
¡la mano que le pasó!
Se le murió su negrito,
sí señor.

—Ay, compadrito del alma,
¡tan sano que estaba el negro!
Yo no le acataba el pliegue,
yo no le acataba el hueso;
como yo me enflaquecía,
lo medía con mi cuerpo,
se me iba poniendo flaco
como yo me iba poniendo.
Se me murió mi negrito;
Dios lo tendrá dispuesto;
ya lo tendrá colocao
como angelito del Cielo.

—Desengáñese, comadre,
que no hay angelitos negros.
Pintor de santos de alcoba,
pintor sin tierra en el pecho,
que cuando pintas tus santos
no te acuerdas de tu pueblo,
que cuando pintas tus Vírgenes
pintas angelitos bellos,
pero nunca te acordaste
de pintar un ángel negro.

Pintor nacido en mi tierra,
con el pincel extranjero,
pintor que sigues el rumbo
de tantos pintores viejos,
aunque la Virgen sea blanca,
píntame angelitos negros.

No hay pintor que pintara
angelitos de mi pueblo.
Yo quiero angelitos blancos
con angelitos morenos.
Ángel de buena familia
no basta para mi cielo.

Si queda un pintor de santos,
si queda un pintor de cielos,
que haga el cielo de mi tierra,
con los tonos de mi pueblo,
con su ángel de perla fina,
con su ángel de medio pelo,
con sus ángeles catires,
con sus ángeles morenos,
con sus angelitos blancos,
con sus angelitos indios,
con sus angelitos negros,
que vayan comiendo mango
por las barriadas del cielo.

Si al cielo voy algún día,
tengo que hallarte en el cielo,
angelitico del diablo,
serafín cucurusero.

Si sabes pintar tu tierra,
así has de pintar tu cielo,
con su sol que tuesta blancos,
con su sol que suda negros,
porque para eso lo tienes
calientito y de los buenos.
Aunque la Virgen sea blanca,
píntame angelitos negros.

No hay una iglesia de rumbo,
no hay una iglesia de pueblo,
donde hayan dejado entrar
al cuadro angelitos negros.
Y entonces, ¿adónde van,
angelitos de mi pueblo,
zamuritos de Guaribe,
torditos de Barlovento?

Pintor que pintas tu tierra,
si quieres pintar tu cielo,
cuando pintas angelitos
acuérdate de tu pueblo
y al lado del ángel rubio
y junto al ángel trigueño,
aunque la Virgen sea blanca,
píntame angelitos negros.

Andrés Eloy Blanco


Read more!

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Hijo de la luna! Και τις νύχτες που έχει πανσέληνο είναι γιατί το μωρό είναι χαρούμενο. Κι αν το μωρό κλαίει, χαμηλώνει το φεγγάρι Για να του φτιάξει μια κούνια...




Belle Perez - Hijo de la luna

Ένα από τα πιο όμορφα ισπανικά τραγούδια... αναφέρεται σ' έναν μύθο. Μια τσιγγάνα παρακαλούσε τη Λούνα (το φεγγάρι) μέχρι το ξημέρωμα, να τη βοηθήσει να παντρευτεί έναν άντρα τσιγγάνο με τον οποίον ήταν πολύ ερωτευμένη. Η Λούνα συμφώνησε και της είπε ότι μέχρι την πανσέληνο θα έχει τον άντρα που θέλει, αλλά για αντάλλαγμα ζήτησε να της δώσει το πρώτο παιδί που θα αποκτήσει από αυτόν. - Μα τί προσπαθείς να κάνεις; της είπε εκείνη.- Θες να γίνεις μάνα, ασημένια Λούνα και να αποκτήσεις παιδί; Η τσιγγάνα τελικά δέχτηκε τη συμφωνία, παντρεύτηκε τον όμορφο τσιγγάνο της, έκανε παιδί και ενώ το παιδί ήταν από πατέρα με το χρώμα της κανέλας, γεννήθηκε κάτασπρο! Με δέρμα ευαίσθητο, λευκό, απαλό και μάτια γκρίζα. Ο τσιγγάνος σαν το είδε, εξαγριώθηκε και μ' ένα μαχαίρι πήγε στη γυναίκα του και της είπε ότι αυτό το καταραμένο μπάσταρδο δεν είναι δικό του και αφού την πλήγωσε θανάσιμα, πήρε το λευκό μωρό και το εγκατέλειψε στο βουνό. Το απίστευτα συγκινητικό σ' αυτόν το μύθο, είναι η λαχτάρα της σελήνης να γίνει μάνα αλλά και η τρυφερότητα της μάνας που δείχνει να έχει το φεγγάρι στους παρακάτω στίχους:

Ανόητος όποιος δεν καταλαβαίνει διηγείται ένας θρύλος
ότι μια γυναίκα τσιγγάνα εξορκίζει τη σελήνη
μέχρι αυγή. Κλαίγοντας ζητούσε
να φτάσει η μέρα να παντρευτεί έναν τσιγγάνο

«Θα έχεις εσύ τον άντρα με το μελαμψό δέρμα».
Από τον ουρανό μίλησε η πανσέληνος
«αλλά σαν αντάλλαγμα θέλω τον πρώτο γιο
που θα γεννήσεις απ' αυτόν που όποια το γιο της θυσιάσει
για να μην είμαι μόνη σύντομα θ' αγαπηθεί».

Σελήνη θέλεις να γίνεις μάνα
Και δεν βρίσκεις αγάπη
Να σε κάνει γυναίκα
Πες μου ασημένια σελήνη
Τι σκοπεύεις να κάνεις
Μ' ένα παιδί από σάρκα
Το γιο της σελήνης

Από πατέρα κανέλα γεννιέται ένα παιδί
Λευκό σαν τη ράχη μιας ερμίνας
Με τα μάτια γκρίζα αντί της ελιάς
Παιδί της σελήνης αλμπίνο, «καταραμένη η στάμπα της
αυτό το παιδί είναι ενός χωριάτη κι εγώ δεν θα το κρύψω».

Σελήνη θέλεις να γίνεις μάνα
Και δεν βρίσκεις αγάπη
Να σε κάνει γυναίκα
Πες μου ασημένια σελήνη
Τι σκοπεύεις να κάνεις
Μ' ένα παιδί από σάρκα
Το γιο της σελήνης

Ο τσιγγάνος πιστεύοντας ότι ατιμάστηκε
Πήγε στη γυναίκα του με το μαχαίρι στο χέρι
«Τίνος είναι ο γιος; με απάτησες.»
Και θανάσιμα την πλήγωσε. Μετά ανέβηκε στο βουνό
Με το παιδί στην αγκαλιά κι εκεί το εγκατέλειψε.

Σελήνη θέλεις να γίνεις μάνα
Και δεν βρίσκεις αγάπη
Να σε κάνει γυναίκα
Πες μου ασημένια σελήνη
Τι σκοπεύεις να κάνεις
Μ' ένα παιδί από σάρκα
Το γιο της σελήνης

Και τις νύχτες που έχει πανσέληνο
είναι γιατί το μωρό είναι χαρούμενο.
Κι αν το μωρό κλαίει, χαμηλώνει το φεγγάρι
Για να του φτιάξει μια κούνια...


Tonto el que no entienda.
cuenta una leyenda
que una hembra gitana
conjuró a la luna
hasta el amanecer.
llorando pedía
al llegar el día
desposar un calé.
"tendrás a tu hombre,
piel morena,"
desde el cielo
habló la luna llena.
"pero a cambio quiero
el hijo primero
que le engendres a él.
que quien su hijo inmola
para no estar sola
poco le iba a querer."
Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer.
dime, luna de plata,
qué pretendes hacer
con un niño de piel.
a-ha-ha, a-ha-ha,
hijo de la luna.

de padre canela
nació un niño
blanco como el lomo
de un armiño,
con los ojos grises
en vez de aceituna --
niño albino de luna.
"¡maldita su estampa!
este hijo es de un payo
y yo no me lo callo."
Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer.
dime, luna de plata,
qué pretendes hacer
con un niño de piel.
a-ha-ha, a-ha-ha,
hijo de la luna.
Gitano al creerse deshonrado,
se fue a su mujer,
cuchillo en mano.
"¿de quién es el hijo?
me has engañado fijo."
y de muerte la hirió.
luego se hizo al monte
con el niño en brazos
y allí le abandonó.
Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer.
dime, luna de plata,
qué pretendes hacer
con un niño de piel.
a-ha-ha, a-ha-ha,
hijo de la luna.
Y en las noches
que haya luna llena
será porque el niño
esté de buenas.
y si el niño llora
menguará la luna
para hacerle una cuna.
y si el niño llora
menguará la luna
para hacerle una cuna.


H κλασική αγαπημένη μας εκτέλεση με ένα καταπληκτικό βίντεο-παραμύθι: Mecano - Hijo De La Luna



Read more!

AMANTES ACUÁTICOS - PIZARNIK - GAITÁN DURÁN - BELLI - STORNI! Μμμμμμμ... Χορεύουμε ποιητικά, απαγγέλοντας ερωτικά! Όνειρο ο χορός στο νερό...


Plamen Temelkov





I

Y sobre todo mirar con inocencia. Como si no pasara nada, lo cual es cierto.

II

Pero a ti quiero mirarte hasta que tu rostro se aleje de mi miedo como un pájaro del borde filoso de la noche.


IV

Como cuando se abre una flor y revela el corazón que no tiene.

V

Todos los gestos de mi cuerpo y de mi voz para hacer de mí la ofrenda, el ramo que abandona el viento en el umbral.

VI

Cubre la memoria de tu cara con la máscara de la que serás y asusta a la niña que fuiste.

VII

La noche de los dos se dispersó con la niebla. Es la estación de los alimentos fríos.

VIII

Y la sed, mi memoria es de la sed, yo abajo, en el fondo, en el pozo, yo bebía, recuerdo.

IX

Caer como un animal herido en el lugar que iba a ser de revelaciones.


Alejandra Pizarnik

Amantes

Somos como son los que se aman.
Al desnudarnos descubrimos dos monstruosos
desconocidos que se estrechan a tientas,
cicatrices con que el rencoroso deseo
señala a los que sin descanso se aman:
el tedio, la sospecha que invencible nos ata
en su red, como en la falta dos dioses adúlteros.
Enamorados como dos locos,
dos astros sanguinarios, dos dinastías
que hambrientas se disputan un reino,
queremos ser justicia, nos acechamos feroces,
nos engañamos, nos inferimos las viles injurias
con que el cielo afrenta a los que se aman.
Sólo para que mil veces nos incendie
el abrazo que en el mundo son los que se aman
mil veces morimos cada día.

Jorge Durán Gaitán

Abandonados

Tocamos la noche con las manos
escurriéndonos la oscuridad entre los dedos,
sobándola como la piel de una oveja negra.

Nos hemos abandonado al desamor,
al desgano de vivir colectando horas en el vacío,
en los días que se dejan pasar y se vuelven a repetir,
intrascendentes,
sin huellas, ni sol, ni explosiones radiantes de claridad.

Nos hemos abandonado dolorosamente a la soledad,
sintiendo la necesidad del amor por debajo de las uñas,
el hueco de un sacabocados en el pecho,
el recuerdo y el ruido como dentro de un caracol
que ha vivido ya demasiado en una pecera de ciudad
y apenas si lleva el eco del mar en su laberinto de concha.

¿Cómo volver a recapturar el tiempo?

¿Interponerle el cuerpo fuerte del deseo y la angustia,
hacerlo retroceder acobardado
por nuestra inquebrantable decisión?

Pero… quién sabe si podremos recapturar el momento
que perdimos.

Nadie puede predecir el pasado
cuando ya quizás no somos los mismos,
cuando ya quizás hemos olvidado
el nombre de la calle
donde
alguna vez
pudimos
encontrarnos.

Gioconda Belli

¡Aymé!

Y sabías amar, y eras prudente,
y era la primavera y eras bueno,
y estaba el cielo azul, resplandeciente.

Y besabas mis manos con dulzura,
y mirabas mis ojos con tus ojos,
que mordían a veces de amargura.

Y yo pasaba como el mismo hielo...
Yo pasaba sin ver en dónde estaba
ni el cruel infierno ni el amable cielo.

Yo no sentía nada... En el vacío
vagaba con el alma condenada
a mi dolor satánico y sombrío.

Y te dejé marchar calladamente,
a ti, que amar sabías y eras bueno,
y eras dulce, magnánimo y prudente.

Toda palabra en ruego te fue poca,
pero el dolor cerraba mis oídos...
Ah, estaba el alma como dura roca.

Alfonsina Storni



Read more!

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009

Δημήτρης Μαραμής και Βασίλης Γισδάκης ΜΑΖΙ το Σάββατο στον Πειραιά με τον Σκοτεινό Έρωτα !


ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ - AMOR OSCURO LIVE
σε ποίηση: Φ. Γκ. Λόρκα/ Σ. Τριβιζά
μουσική: Δημήτρη Μαραμή

ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΗ 2009, ΩΡΑ 20.30μ.μ.
ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 47, ΠΕΙΡΑΙΑΣ

ερμηνεύει: ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΣΔΑΚΗΣ
κιθάρες: ΣΤΕΛΙΟΣ & ΒΑΣΙΛΗΣ
στο πιάνο: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ


Η νεράιδα

Βρήκαν σήμερα στη λίμνη
μια νεράιδα πεθαμένη.
Είναι έξω από τη λίμνη
καταγής σαβανωμένη

Ένα ψάρι στους μηρούς της
όλο έρχεται και πάει.
Ο άνεμος της λέει "μικρή μου!"
μα εκείνη δεν ξυπνάει

Τα μαλλιά της από φύκια
είναι ξέπλεκα στους βράχους
κι έχει ξέσκεπα τα στήθια
που ρηγούν απ' τους βατράχους

Ο Θεός να σε φυλάει.
Για την κόρη των λιμνών
πάμε να προσευχηθούμε
στην Κυρά των Ποταμών

Έπειτα δυό κολοκύθες
θα της βάλω στα πλευρά
να μπορεί να κολυμπάει
πάνω στ' αλμυρά νερά

Federico Garcia Lorca
Απόδοση: Σωτήρης Τριβιζάς
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής


Read more!

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Αντίχριστος του Lars von Trier! Το νέο του αριστούργημα!



Συγκλονιστική!

Αριστούργημα! Κινηματογραφικό κομψοτέχνημα, με φωτογραφία πραγματικά ασύλληπτης τέχνης! Στα σκοτεινά πλάνα ο φωτισμός είναι εκπληκτικός, και αν και ο Ταρκόφσκι δεν επαναλαμβάνεται σαφώς, δίκαια του αφιέρωσε ο Τρίερ την ταινία. Είχε κάθε λόγο να το κάνει.

Συμφωνώ λοιπόν απόλυτα με τις διθυραμβικές κριτικές και επαυξάνω. Χρόνια είχε να με συγκλονίσει έτσι ταινία και ο Δανός δικαιώνει πανηγυρικά το ξεκίνημά του. Την θεωρώ πιο ώριμη από το Δαμάζοντας τα κύματα.

Οι ήρωες, άντρας - γυναίκα, μέσα από τον πόνο, πέρασαν από την εδέμ τους στην κόλαση που τους οδήγησαν οι σκοτεινές πλευρές του υποσυνείδητου.

Καθόλου και πουθενά δεν είδα ματιά μισογύνη, αντίθετα η εξαίρετη ερμηνεία της Γκένσμπουργκ έδειξε ότι η ηρωίδα-γυναίκα, μαθημένη έτσι, φορτώθηκε τις ενοχές του κόσμου όλου.

Κι επίσης καταδεικνύει τα βασανιστικά ερωτήματα των ηρώων, όπου εκτός από τον αριστουργηματικό τρόπο που τα έχει θίξει ο Ταρκόφσκι, ο Στρίντμπεργκ, ο Μπέργκμαν, ο Ίψεν, μόνο στην αρχαία τραγωδία έχουν καταδειχτεί.

Η απόλυτη εξάρτηση του θηλυκού από το αρσενικό, όπου καταλήγει σε παρανοϊκή ανασφάλεια και προσωπική κόλαση και που δίκαια το αρσενικό την εισπράττει ως τον απόλυτο Εφιάλτη.

Τα ασπρόμαυρα πλάνα της αρχής με το χιόνι και η σκηνή του φινάλε με τις αμέτρητες γυναίκες να τον κυκλώνουν στο βουνό, δείχνοντάς του ότι η κόλαση είναι ακόμα εκεί, είναι στ' αλήθεια ποίηση.




Το soundtrack της ταινίας είναι εδώ.

Οι αγαπημένες μου εκτελέσεις όμως είναι οι παρακάτω:


Philippe Jaroussky "Lascia ch'io pianga" Rinaldo


Becky Jane Taylor "Lascia ch'io pianga" Rinaldo


Read more!

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Zambra! Φύγε απ' το παράθυρο γιατί θ' αναστενάξω κι ο στεναγμός μου είναι φωτιά και μπορεί να σε κάψει!




Φύγε απ' το παράθυρο
γιατί θ' αναστενάξω
κι ο στεναγμός μου είναι φωτιά
και μπορεί να σε κάψει!

Τι θες από μένα;
Τι θες από μένα;
Αφού μέχρι και το νερό που πίνω
πρέπει να στο ζητήσω!

Quítate de la ventana
porque voy a suspirar,
mis suspiros son de fuego
y te pueden abrasar.

¿Qué quieres de mi?
¿qué quieres de mi?
si hasta el agua que yo bebo
te la tengo que pedir.

Η Zambra, γνωστή και ως μαυριτανική Zambra, είναι χορός φλαμένκο των τσιγγάνων της Γρανάδας, η οποία πιστεύεται ότι εξελίχθηκε από παλιούς χορούς των Μαυριτανών. Η Zambra έχει κάποιες ομοιότητες με το χορό της κοιλιάς. Στην αραβική γλώσσα του Μαρόκου "Zambra" σημαίνει "γιορτή".

Η Zambra χορεύεται σε γαμήλιες τελετές των τσιγγάνων, αλλά τελευταία οι τσιγγάνοι την χορεύουν και για τους τουρίστες στις σπηλιές και τους λόφους της Sacromonte της Γρανάδας, στην Ανδαλουσία. Απαγορεύτηκε στην Ισπανία για ένα χρονικό διάστημα γιατί θεωρήθηκε χορός αμαρτωλός, ενώ είναι απλά ένας αισθησιακός, υπέροχος χορός. Στη σύγχρονη εποχή καθιερώθηκε από τις χορεύτριες του φλαμένκο Carmen Amaya, La Chunga, Pilar Lopez και Puela Lunaris. Χορεύεται χωρίς παπούτσια με γυμνά πόδια, με καστανιέτες στα δάχτυλα, με μπλούζα κατεβασμένη στους ώμους και προτεταμένο μπούστο, ενώ η φούστα είναι στενή μέχρι το ύψος των γοφών και πιο κάτω έχει άφθονα βολάν που επιτρέπουν τσαχπινιές στον αέρα. ;) Η Εστρέγια το κατέχει το άθλημα εξαιρετικά, αν και εκείνο που μαγεύει είναι η φωνή και το αισθησιακό της προφίλ.


Read more!

Τι όμορφη που είναι η ζωή! Όταν θέλει...Yann Tiersen


Και πόσο τρυφερή...
The Piano [Life is a song] Yann Tiersen - comptine d'un autre été l'après midi




Αχ έρωτα! Αγγέλους φτιάχνεις... Para ti mi amor! λέει στο τέλος ο Ισπανός που έκανε το πανέμορφο μοντάζ από σκηνές της εμπνευσμένης ταινίας "Amelie" του Jean Pierre-Jeunet, με την επίσης εμπνευσμένη μουσική "comptine d´un autre été: l´après midi" από το δώρο της Καλής Τύχης στους ανθρώπους, τον Yann Tiersen!


Read more!

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Αχ τι όμορφο είναι να πετάς στις 2 τα χαράματα, ν' ανεβαίνεις και ν' αφήνεσαι να πέφτεις στην αγκαλιά μιας γυναίκας, μέχρι να θελήσεις να κλάψεις...



Eugenia León & Lila Downs "LA BRUJA"
Ένα παλιό παραδοσιακό τραγούδι της Veracruz, Mexico. Το χορεύουν ξυπόλυτοι και με κεριά αναμμένα στο κεφάλι... :)

El son de la bruja

Ay qué bonito es volar a las dos de la mañana,
a las dos de la mañana ¡ay! qué bonito es volar, ¡Ay mamá!
subir y dejarse caer en los brazos de una dama,
en los brazos de una dama, y hasta quisiera llorar, ¡Ay mamá!


Αχ τι όμορφο είναι να πετάς στις 2 τα χαράματα,
ν' ανεβαίνεις και ν' αφήνεσαι να πέφτεις στην αγκαλιά μιας γυναίκας,
μέχρι να θελήσεις να κλάψεις... Αχ μάνα!


Me agarra la bruja, me lleva a su casa,
me vuelve maceta y una calabaza,
me agarra la bruja, me lleva al cerrito,
me vuelve maceta y un calabacito.


Que diga y que diga, que dígame usted
cuántas criaturitas se ha chupado usté
ninguna, ninguna, ninguna lo sé.
Yo ando en pretensiones de chuparme a usté.


¡Ay! me espantó una mujer, en medio del mar salado
en medio del mar salado, ¡Ay! me espantó una mujer, ¡Ay mamá!
Porque no quería creer lo que otros me habían contado
Lo de arriba era mujer y lo de abajo pescado, ¡Ay mamá!


Levántate Petra, levántate Juana,
que ahí anda la bruja, debajo 'e la cama.
Levántate Arcelia, levántate Adela,
que ahí anda la bruja , detrás de tu abuela.


Que diga y que diga, que dígame usted
cuántas criaturitas se ha chupado usté
Ninguna, ninguna, ninguna lo sé.
Yo ando en pretensiones de chuparme a usté.


Εδώ σε μια άλλη εκτέλεση που αγαπώ πολύ...με διαφορετικούς λίγο στίχους


Read more!