Al Alba! Δεν ξέρω τί αστέρια είν' αυτά που πληγώνουν σαν μαστίγια, ούτε ξέρω πώς ματώνει το φεγγάρι στην κόψη του δρεπανιού του.

Luis Eduardo Aute, τραγουδά ο ίδιος το μοναδικό «Al alba». Το τραγούδι που γράφτηκε για τους μελλοθάνατους, θύματα του φασισμού, που θρηνούν λίγο πριν ξημερώσει η αυγή της εκτέλεσής τους. Από τα πιο θλιμμένα τραγούδια που γράφτηκαν για την φρανκική εποχή και τα δεινά της.

Si te dijera, amor mio, Αν σου έλεγα αγάπη μου
Al alba, al alba, al alba. Την αυγή, την αυγή, την αυγή.

que temo a la madrugada... πως φοβάμαι το ξημέρωμα...

No sé qué estrellas son éstas Δεν ξέρω τί αστέρια είν' αυτά

que hieren como amenazas, που πληγώνουν σαν μαστίγια,

ni sé que sangra la luna ούτε ξέρω πώς ματώνει το φεγγάρι

al filo de su guadaña. στην κόψη του δρεπανιού του.

Presiento que, tras la noche, Προαισθάνομαι πως, μετά απ' αυτή τη νύχτα,

vendra la noche mas larga. θα έρθει η πιο μεγάλη νύχτα.

Quiero que no me abandones, Θέλω να μη μ' εγκαταλείψεις,

amor mio, al alba. αγάπη μου, την αυγή.

Rosa de Leon... η απόλυτη εκτέλεση! Όντως, se te pone la piel de gallina! ;)

Los hijos que no tuvimos Τα παιδιά που δεν είχαμε

se esconden en las cloacas, κρύβονται στους υπονόμους,

comen las ultimas flores, τρώνε τα τελευταία λουλούδια,

parece que adivinaran φαίνεται πως μαντεύουν

que el dia que se avecina ότι η μέρα που πλησιάζει

viene con hambre atrasada. έρχεται με αργοπορημένη πείνα.

Presiento que, tras la noche, Προαισθάνομαι πως....

vendra la noche mas larga.

Quiero que no me abandones,

amor mio, al alba. Al alba...........

Ο υπέροχος José Mercé, τραγουδά στο Teatro Real de Madrid

Miles de buitres callados Χιλιάδες όρνια βουβά

van extendiendo sus alas. τεντώνουν τα φτερά τους.

¿No te destroza, amor mio, Δε σε διαλύει, αγάπη μου,

esta silenciosa danza? αυτός ο σιωπηλός χορός;

Maldito baile de muertos, Καταραμένε χορέ των νεκρών,

pólvora de la mañana. μπαρούτι του αύριο.

Τα νιάτα και η δύναμη της φωνής τους...Rocío Márquez

Presiento que, tras la noche, Προαισθάνομαι πως...

vendra la noche mas larga.

Quiero que no me abandones,

amor mio, al alba.

Al alba........

Luis Eduardo Aute

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Mια ανατριχιαστική a cappella εκτέλεση, με ένα τεράστιο κοινό να μην ανασαίνει.

Read more!

Soneto de la dulce queja, Federico García Lorca... τραγουδάει ο Miguel Poveda

Miguel Poveda, Soneto de la dulce queja

Του γλυκού παράπονου

Φοβάμαι να το χάσω αυτό το θαύμα

των αγαλμάτινων ματιών σου και τον τρόπο

που τη νύχτα ακουμπάει στο μάγουλό μου

το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου.

Πονάω να βρίσκομαι σ’ αυτή την όχθη

κορμός χωρίς κλαδιά, και ότι πιο πολύ πονάει

είναι που δεν έχω το λουλούδι, λάσπη ή άργιλο

για το σαράκι του πόνου μου.

Αν είσαι ο κρυμμένος θησαυρός μου,

αν είσαι ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος,

αν είμαι το σκυλί της επικράτειάς σου

Μη με αφήσεις να χάσω αυτό που έχω κερδίσει

και που στολίζει τα νερά του ποταμού σου

με φύλλα απ’ το Φθινόπωρό μου το χαμένο.

Sonetos de amor oscuro

Federico García Lorca

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

SONETO DE LA DULCE QUEJA

Tengo miedo a perder la maravilla

de tus ojos de estatua y el acento

que me pone de noche en la mejilla

la solitaria rosa de tu aliento.

Tengo pena de ser en esta orilla

tronco sin ramas, y lo que más siento

es no tener la flor, pulpa o arcilla,

para el gusano de mi sufrimiento.

Si tú eres el tesoro oculto mío,

si eres mi cruz y mi dolor mojado,

si soy el perro de tu señorío.

No me dejes perder lo que he ganado

y decora las aguas de tu río

con hojas de mi Otoño enajenado.

Read more!

Ελληναράδες και γερμαναράδες! - Τι είχες Γιάννη; - Τι 'χα πάντα. Η χώρα του παραλόγου...

Πως τα κατάφεραν πάλι οι Έλληνες να χωριστούν σε γερμανόφιλους και ελληνόφιλους, είναι αξιοθαύμαστο. Διαβάζω τις εκατέρωθεν υπερβολές και σαρκάζω τη ρουφιάνα την τύχη μας, που μάς έταξε να ζούμε στη χώρα του παραλόγου. Αφιερώματα και αναρτήσεις από τους σύγχρονους ελληναράδες, αφιερώματα και από τους σύγχρονους φιλογερμαναράδες. Σαν τα μωρά που παίζουν στην αλάνα και κάνουν πείσματα. Η γελοιότητα του focus προκάλεσε στην Ελλάδα σε μερικούς, την ίδια αντίδραση που προκάλεσε και η γελοιογραφία του Δανού που χλεύαζε τον Μωάμεθ. Σαφώς και ήταν προκλητική και γελοία, αλλά όχι και να προκληθεί ελληνογερμανική σύρραξη. Έλεος... Μετά κοροϊδεύαμε τους μουσουλμάνους που για μια γελοιογραφία δημιούργησαν πολιτικά και διπλωματικά επεισόδια με νεκρούς, διαδηλώσεις και άπειρα άλλα ανεκδιήγητα.

Και για να μην μου προσάψει κανείς υπεκφυγή στο να πάρω θέση, δηλώνω ότι Έλληνες και Γερμανοί έχουν τα θετικά τους και τα αρνητικά τους, αν μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει συνολικά ένα λαό, βάσει μεμονωμένων συμπεριφορών και πράξεων. Τα αρνητικά των Ελλήνων, όπως όλοι ξέρουμε, είναι η αναξιοπιστία και η μπαμπεσιά-λαμογιά, ενώ των Γερμανών η καρμιριά, η κρυοκωλιά και η αλαζονεία. Θα προτιμήσω γερμανικά προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά θα βγω με Έλληνες για διασκέδαση και παρέα.

Δεν ξερω ποιός έφτιαξε τους διαλόγους του παραπάνω βίντεο να τον συγχαρώ, όμως σε ένα πράγμα οι Έλληνες ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ. ΣΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ! ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ... ασπίδα και άμυνα ενάντια σε οποιαδήποτε κακοτυχιά, αναποδιά, μα$ακία, εσωτερική ή εξωτερική. Είναι θέμα επιβίωσης και όχι χαζομάρας, προλαβαίνω τους ανεγκέφαλους που θα πουν ότι ο κόσμος καίγεται κι εμείς γελάμε. ;)

Read more!

Ο Joan Manuel Serrat παρουσιάζει: Hijo de la luz y de la sombra... Miguel Hernández

Hijo de la luz y la sombra

Primera parte: ‘Hijo de la sombra’ (en negrita los versos escogidos por Serrat)


Eres la noche, esposa: la noche en el instante
mayor de su potencia lunar y femenina.
Eres la medianoche: la sombra culminante
donde culmina el sueño, donde el amor culmina.

Forjado por el día, mi corazón que quema
lleva su gran pisada del sol adonde quieres,
con un sólido impulso, con una luz suprema,
cumbre de las montañas y los atardeceres.

Daré sobre tu cuerpo cuando la noche arroje
su avaricioso anhelo de imán y poderío.
Un astral sentimiento febril me sobrecoge,
incendia mi osamenta con un escalofrío.

El aire de la noche desordena tus pechos,
y desordena y vuelca los cuerpos con su choque.
Como una tempestad de enloquecidos lechos,
eclipsa las parejas, las hace un solo bloque.

La noche se ha encendido como una sorda hoguera
de llamas minerales y oscuras embestidas.
Y alrededor la sombra late como si fuera
las almas de los pozos y el vino difundidas.

Ya la sombra es el nido cerrado, incandescente,
la visible ceguera puesta sobre quien ama;
ya provoca el abrazo cerrado, ciegamente,
ya recoge en sus cuevas cuanto la luz derrama.

La sombra pide, exige seres que se entrelacen,
besos que la constelen de relámpagos largos,
bocas embravecidas, batidas, que atenacen,
arrullos que hagan música de sus mudos letargos.

Pide que nos echemos tú y yo sobre la manta,
tú y yo sobre la luna, tú y yo sobre la vida.
Pide que tú y yo ardamos fundiendo en la garganta,
con todo el firmamento, la tierra estremecida.

El hijo está en la sombra que acumula luceros,
amor, tuétano, luna, claras oscuridades.
Brota de sus perezas y de sus agujeros,
y de sus solitarias y apagadas ciudades.

El hijo está en la sombra: de la sombra ha surtido,
y a su origen infunden los astros una siembra,
un zumo lácteo, un flujo de cálido latido,
que ha de obligar sus huesos al sueño y a la hembra.

Moviendo está la sombra sus fuerzas siderales,
tendiendo está la sombra su constelada umbría,
volcando las parejas y haciéndolas nupciales.
Tú eres la noche, esposa. Yo soy el mediodía.

La ciudad de Elche, situada en la provincia de Alicante, Comunidad Valenciana, España.

Este gentilicio proviene del nombre propio de la ciudad en latín, Illici Augusta, en la época de dominación romana.

Εδώ παίρνουμε μια γεύση

Read more!

ROMANCERO GITANO! Η είσοδός μου στον παράδεισο της μουσικής και της ποίησης...

ROMANCERO GITANO (LORCA)

Ποίηση: LORCA - ελεύθερη απόδοση Οδυσσέα Ελύτη

Σύνθεση: Μάρτιος - Απρίλιος του 1967. Ή τελευταία σύνθεση πριν τη Δικτατορία.

Ηχογραφήσεις: 1970, Παρίσι, Μαρία Φαραντούρη Polydor France

1971, Μαρία Φαραντούρη, John Williams CBS London

1971, Μαρία Φαραντούρη, Polydor

1975, Μαρία Φαραντούρη, Polygram

1978, Αρλέτα Τσάπρα, Lyra

Τραγούδια:

ΑΝΤΟΝΙTO EL CAMBORIO I

ΑΝΤΟΝΙTO EL CAMBORIO II

LA MORTE POR EL AMOR

Η ΚΑΛΟΓΡΙΑ

ΠΑΝΤΕΡΜΗ

Μαρία Φαραντούρη - Antonito El Camborio I - Μ. Θεοδωράκης

Κάτου στης ακροποταμιάς το μονοπάτι περπατάει

κρατώντας βέργα λυγαριάς και στη Σεβίλλια πάει.

Τα κατσαρά του γυαλιστά πέφτουν στα μάτια του μπροστά

στην όψη του είναι μελαμψός από του φεγγαριού το φως.

Κάποτε λίγο σταματά, κόβει λεμόνια στρογγυλά

τα ρίχνει το νερό να στρώσει και να το χρυσαφώσει.

Εκεί στης ακροποταμιάς το μονοπάτι να, τον φτάνουν

κάτω απ' τα κλώνια μιας φτελιάς χωροφυλάκοι και τον πιάνουν.

Αποβραδίς η ώρα οχτώ τον σέρνουν σε κελί μικρό

απέξω κάθονται φυλάνε πίνουν ρακί και βλαστημάνε.

Χαμός από αγάπη

-Τι είναι κείνο που φωτά, Μάνα, στα δώματα ψηλά;
-Κοιμήσου γιε μου κι είν' αργά σήμανε η ώρα έντεκα.
-Μάνα, στα μάτια μου για δες, λάμπουνε τέσσερις φωτιές.
-Δεν είναι τίποτα, έλα πια, είν' τα μπακίρια αστραφτερά.

Μέσα στη νύχτα και στη ζέστη φέγγαν οι τοίχοι απ' τον ασβέστη.
Τη φυσαρμόνικα γλυκά παίζανε Σεραφείμ γλυκά.
Μέσα στη νύχτα και στη ζέστη φέγγαν οι τοίχοι απ' τον ασβέστη.

-Μάνα μου, ευθύς που ξεψυχήσω μηνύσετέ το στους ανθρώπους
σ' όλη τη γη, σ' όλους τους τόπους
κατά Βοριά κατά Νοτιά μαντάτα στείλετε πικρά.

Μέσα στη νύχτα και στη ζέστη φέγγαν οι τοίχοι απ' τον ασβέστη.
Κι οι πόρτες τ' ουρανού χτυπούσαν κι όλα τα δάση αχολογούσαν
ψηλά δεν έβλεπες κανέναν κι οι φλόγες φούντωναν ολοένα.

Μαρία Φαραντούρη - Antonito El Camborio 2 - Μ. Θεοδωράκης

Ξάφνου στον ποταμό από πέρα φωνές ξεσκίσαν τον αγέρα.

Έμπηγε κάπρου δαγκωνιές μες στα ψηλά ποδήματα

χίμαγε κι έκανε βουτιές σαν δελφινιού πηδήματα.

Η τραχηλιά του η κρεμεζιά μούσκεψε μες στα αίματα

μα οι κάμες ήταν - ήταν έξι και δεν εμπόραε πια ν' αντέξει.

Αχ, Αντονίτο Ελ Καμπορίο, φεγγαρομελαμψέ μου

κι ασπρογαρούφαλέ μου.

Αχ, Αντονίτο Ελ Καμπορίο, π' άξιζες μια βασίλισσα

μνημόνεψε την Παναγιά τι τώρα θα σε φάει το κρύο

τι τώρα θα πεθάνεις πια.

Στην άκρη εκεί του ποταμού τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του

τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του στην άκρη εκεί του ποταμού

κι ανάγειρε την κεφαλή με τα σφιγμένα χείλη

και τότε πια καμμιά φωνή μόνο εφωτίστη ο ουρανός

κι άγγελος βεργολυγερός ήρθε και τ' άναψε καντήλι.

Η ΚΑΛΟΓΡΙΑ

Βουνά και σύγνεφα μακριά σ' όλα τριγύρω σιγαλιά

τα λιόφυτα γαληνεμένα και τα σπιτάκια ασβεστωμένα.

Σ' ένα αχερόχρωμο πανί κεντά η καλόγρια η μικρή

άχου, τι όμορφα κεντάει το χεράκι της πως πάει.

Βάνει πουλιά, βάνει δεντριά, βάνει και τ' άστρα τα χρυσά

βάνει στις τέσσερις τις κόχες τέσσερις αγριομολόχες.

Σ' ένα αχερόχρωμο πανί κεντά η καλόγρια η μικρή

μα κάθε τόσο αναστενάζει και κάτι με το νου της βάζει.

Λίγο το χέρι σταματά μες στον αέρα και κοιτά

στα μάτια της π' ανοιγοκλειούν δυο καβαλάρηδες περνούν.

Κι ύστερα πάλι στο πανί ξεσπάει ή καλόγρια ή μικρή

τι ποτάμια, τι χορτάρια, τι λιοτρόπια, τι φεγγάρια

πλάσματα της αρεσιάς της, της ονειροφαντασιάς της.

Παντέρμη

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί

σκάβουν ζητώντας την αυγή

την ώρα που στα σκοτεινά

βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της

κι ωχρό μπακίρι το πετσί της

τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια

που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

-Παντέρμη, τι ζητάς εδώ

μόνη σου δίχως σύντροφο;

-Κι αν είναι κάτι που ζητώ

πε μου, σε γνοιάζει εσένανε;

Ζητάω εκείνο που ζητώ

ζητάω την ίδια εμένανε.

-Παντέρμη, πες ποιος ο καημός σου

ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

-Ποιός ο καημός μου;

Μαύρη πίσσα εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα

και μες στο σπίτι σαν τρελλή

σούρνω το ξέπλεκο μαλλί.

-Παντέρμη, λούσε το κορμί σου

λουσ' το χελιδονόνερο

κι άσε κυρά μου την ψυχή σου

άσ τη να βρει αναπαμό.

Άχου, τσιγγάνικες ψυχές

κι ολόκρυφες νεροσυρμές

πίκρες μαζί και θάματα

στα μακρινά χαράματα.

Αφιερωμένο στον Θόδωρο Τ. με παντοτινή ευγνωμοσύνη, που μου χάρισε αυτό το δίσκο στα 18 μου, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη μουσική μου παιδεία... Στον Θόδωρο που γιορτάζει σήμερα! Να είναι πάντα καλά του εύχομαι από καρδιάς!

Read more!

María Ángeles Chavarría: QUERERLO TODO! ΤΑ ΘΕΛΩ ΟΛΑ! Όλα, γιατί τα συναισθήματα μισά δεν αξίζουν τον κόπο...

ΤΑ ΘΕΛΩ ΟΛΑ

Όλα, γιατί τα συναισθήματα μισά
δεν αξίζουν τον κόπο,
γιατί περπατώ ξυπόλυτη στη βροχή
για να μη συμβιβαστώ ποτέ
μ' έναν δρόμο βατό.

Όλα, γιατί η προέκταση της ύπαρξής μου
συνεχίζει μπροστά μόνη
να θλίβεται απ' το αθέατο τοπίο,
να θλίβεται έχοντας τα μάτια μουσκεμένα
από έναν καπνό ντυμένο με σκοτάδι.

Όλα, γιατί αξίζει τον κόπο να τα θες όλα,
και ν' αφήνεσαι μέχρι το μεδούλι στον άνεμο,
και να διατρέχεις τις μέρες
και ν' ανοίγεις πανιά τις νύχτες
και να ελπίζεις στο αύριο.

Όλα, γιατί το μέτριο κολύμπι είναι πνιγμός
και το μέτριο τραγούδι μας άφησε παγωμένους·
γιατί το ηφαίστειο βράζει
ενώ ο κόσμος προχωρά,
ενώ τα χρόνια περνούν αργά
ή περνούν πολύ βιαστικά,
ενώ μαζεύτηκαν οι αναμνήσεις
μέχρι να ακινητοποιηθεί το μέλλον μας,
ενώ αντιλαμβανόμαστε,
με τη ρυτίδα στο δέρμα,
πως όλα είναι γέλιο και θρήνος,
αφού και τα δάκρυα επίσης
είναι μέρος της ζωής.

María Ángeles Chavarría

Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη

Read more!

Rubén Darío: Σονατίνα... Και τα λουλούδια είναι θλιμμένα για το λουλούδι της αυλής· τα γιασεμιά της Ανατολής, τα ρόδα του Νείλου στο Βορρά, οι ντάλιες της Δύσης και τα τριαντάφυλλα του Νότου. María Ángeles Chavarría: Κι εξακολουθεί να είναι θλιμμένη η πριγκίπισσα γιατί δεν ήρθε ο πρίγκιπας και τα χρόνια τής πέρασαν το λογαριασμό·

ΣΟΝΑΤΙΝΑ

Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη... Τι να έχει η πριγκίπισσα;
Οι στεναγμοί ξεφεύγουν απ' το φραουλένιο στόμα της,
που έχει χάσει το γέλιο, που έχει χάσει το χρώμα.
Η πριγκίπισσα είναι χλωμή στο χρυσό θρόνο της,
στέκει βουβή στο κλαβιέ του μουσικού κλειδιού της·
και σ' ένα βάζο ξεχασμένο μαραίνεται ένα λουλούδι.

Στον κήπο κατοικεί ο θρίαμβος των παγωνιών.
Φλύαρη, η ιδιοκτήτρια λέει πράγματα κοινότοπα,
και, ντυμένος στα κόκκινα, στροβιλίζεται ο παλιάτσος.
Η πριγκίπισσα δεν γελά, η πριγκίπισσα δεν αισθάνεται·
Η πριγκίπισσα αναζητά στον ουρανό της Ανατολής
την περιπλανώμενη λιβελούλα μιας αόριστης ψευδαίσθησης.

Σκέφτεται ίσως τον πρίγκιπα της Golconda ή της Κίνας,
ή αυτόν που σταμάτησε την αργεντίνικη άμαξά της
για να δει στα μάτια της τη γλύκα του φωτός;
Ή τον βασιλιά των Νήσων των ευωδιαστών Ρόδων,
ή τον άρχοντα των καθάριων διαμαντιών,
ή τον περήφανο ιδιοκτήτη των μαργαριταριών του Ormuz;

Αχ! Η φτωχή πριγκίπισσα με το τριανταφυλλένιο στόμα
θέλει να γίνει χελιδόνι, θέλει να γίνει πεταλούδα,
να έχει φτερά ανάλαφρα, να πετά στον ουρανό,
να πάει στον ήλιο από τη λαμπερή σκάλα μιας αχτίδας,
να χαιρετήσει τα κρίνα με τους στίχους του Μάη,
ή να χαθεί στον άνεμο πάνω απ' τις αστραπές της θάλασσας.

Δεν θέλει πια το παλάτι, ούτε την ασημένια ανέμη,
ούτε το μαγικό γεράκι, ούτε τον πορφυρό παλιάτσο,
ούτε την ομοψυχία των κύκνων στη γαλάζια λίμνη.
Και τα λουλούδια είναι θλιμμένα για το λουλούδι της αυλής·
τα γιασεμιά της Ανατολής, τα ρόδα του Νείλου στο Βορρά,
οι ντάλιες της Δύσης και τα τριαντάφυλλα του Νότου.

Φτωχούλα πριγκίπισσα με τα γαλάζια μάτια!
Φυλακισμένη στα χρυσάφια της, φυλακισμένη στα τούλια της,
στο μαρμάρινο κλουβί του βασιλικού ανακτόρου,
του μεγαλόπρεπου παλατιού που φρουρούν οι φύλακες,
που προστατεύουν εκατό μαύροι με τα εκατό δόρατά τους,
ένα λαγωνικό που ποτέ δεν κοιμάται κι ένας δράκος κολοσσιαίος.

Ω μακάρι να ήταν η Υψιπύλη που άφησε τη χρυσαλλίδα!
(Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη. Η πριγκίπισσα είναι χλωμή)
Ω οπτασία λατρεμένη από χρυσό, ρόδα και φίλντισι!
Ποιος θα πετάξει στον τόπο όπου ένας πρίγκιπας υπάρχει
(Η πριγκίπισσα είναι χλωμή. Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη)
πιο λαμπερός απ' την αυγή, πιο όμορφος από τον Απρίλη!

- Σώπα, σώπα, πριγκίπισσα -λέει η καλή νεράιδα-,
ένα άλογο με φτερά, βαδίζει προς τα εδώ,
στη ζώνη το σπαθί και το διπλοσάινο* στο χέρι,
ο ευτυχισμένος ιππότης που σε λατρεύει χωρίς να σ' έχει δει,
και που έρχεται από μακριά, νικητής του Θανάτου,
να σου φλογίσει τα χείλη με το ερωτικό φιλί του!

Rubén Darío

Μετάφραση: Τζανάκη Μαριάννα

* Το διπλοσάινο είναι ένα από τα γρηγορότερα αρπακτικά στα χέρια του γερακάρη.

Ο Félix Rubén García Sarmiento, γνωστός ως Rubén Darío (Metapa, σήμερα Πόλη Darío, Matagalpa, 18 Ιανουαρίου του 1867 - León, 6 Φεβρουαρίου του 1916), υπήρξε σημαντικός Νικαραγουανός ποιητής, εισηγητής του λογοτεχνικού μοντερνισμού στην ισπανική γλώσσα. Ενδεχομένως ο ποιητής ο οποίος είχε τη μεγαλύτερη και διαρκέστερη επίδραση στην ποίηση του εικοστού αιώνα στις ισπανόφωνες περιοχές. Τον είπαν και δικαίως, "Πρίγκιπα των καστιγιάνικων γραμμάτων" και "Πατέρα του Μοντερνισμού".

Το ποίημα στα ισπανικά εδώ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ "ΣΟΝΑΤΙΝΑ"

Στον Rubén Darío

Κι εξακολουθεί να είναι θλιμμένη η πριγκίπισσα
γιατί δεν ήρθε ο πρίγκιπας
και τα χρόνια τής πέρασαν το λογαριασμό·
γιατί ο δρόμος είναι μακρύς
και το άλογο του ήρωα
φαίνεται να 'ναι κουρασμένο.

Απ' το στόμα της ξεφεύγει κι άλλος αναστεναγμός,
γιατί να πορεύεσαι με υποσχέσεις είναι πολύ εύκολο
και οι νεράιδες, μερικές φορές, λαθεύουν.

Η πριγκίπισσα δε γελά
γιατί ο παλιάτσος δεν έχει ίχνος χάρης
και πέρασε η λιβελούλα και περιπλανήθηκε η ψευδαίσθηση.

Δε θέλει πια να πετάξει αυτή η φτωχή πριγκίπισσα.
Διέτρεξε τους δρόμους
και οι άνεμοι άφησαν ρυτίδες στο μέτωπό της.

Δεν την ενδιαφέρει που είναι χλωμή.
Βαρέθηκε τα τόσα σολάριουμ,
τα θαυματουργά φίλτρα, τα μαγικά μακιγιάζ.

Πορεύεται δίχως φιλί, δίχως διαμάντι, και χωρίς λουλούδια
στο μαγικό κλουβί, από μια πορφυρή πολυθρόνα
που θα φτιάξει ένα τηλεχειριστήριο της καλής νεράιδας.

Η πριγκίπισσα είναι θλιμμένη
και μέχρι και το φεγγάρι ξέρει
τι έχει η πριγκίπισσα.

María Ángeles Chavarría

Μετάφραση: Τζανάκη Μαριάννα

Το ποίημα στα ισπανικά εδώ

Η σελίδα της María Ángeles Chavarría στο facebook

Περισσότερα ποιήματα της Μαρία Άνχελες

H  María Ángeles Chavarría γεννήθηκε στην Jérica (Castellón). Ζει στη Valencia από το 1980.

Είναι πτυχιούχος ισπανικής Φιλολογίας και έχει Máster  στην Ψυχοπαιδαγωγική και Οικογενειακή  Διοίκηση (και τα δυο από το Πανεπιστήμιο της Valencia).  Κάτοχος επίσης ενός Máster στην Επικοινωνία, Διαφήμιση, Marketing και Εμπορική Κατεύθυνση (από την Επαγγελματική Σχολή, της Madrid).

Έχει συμπληρώσει μαθήματα Διδακτορικού στην ισπανική Λογοτεχνία και κατέχει Επάρκεια  Ερευνήτριας για τις εργασίες της για τον Ουρουγουανό συγγραφέα Horacio Quiroga(τον φίλο της Alfonsina Storni).

 

 

Δεν ξέρω γιατί πάντα στο άκουσμα της λέξης πριγκίπισσα η καρδιά μου σφιγγόταν και μια ανεξήγητη θλίψη, ανάκατη με θαυμασμό για την ομορφιά και τη λάμψη τους, με κυρίευε. Μεγαλώνοντας το απέδωσα στο... πρωτόκολλο που μισώ. Στην αυστηρή τήρησή του και στην καταδίκη που είχαν όλες τους να φρουρούνται και να παρακολουθούνται. Αυτή την αίσθηση της ελευθερίας στον άνεμο και στα κύματα που μπορεί να έχει και η πιο φτωχιά τσιγγανοπούλα, οι πριγκίπισσες με τα διαμάντια και τα διαδήματα, με τα καπέλα και τα μετάξια τους, με τις δαντέλες και τα ατλάζια τους, δεν μπορούσαν να την έχουν. Και οι τραγικές ζωές τους επιβεβαίωναν τη θλίψη τους και τη δική μου. Καμιά από τις παραπάνω τρεις πριγκίπισσες, της ζωής και της εικόνας, δεν έφτασε καν τα 50. Η Grace Kelly, η Diana και η Sissi της οθόνης.

Και όταν τυχαία διάβασα την απάντηση της María Ángeles Chavarría, στην υπέροχη σονατίνα του Rubén Darío, πραγματικά συγκινήθηκα αφού η πριγκίπισσά της είναι η σημερινή κοινή θνητή γυναίκα του σολάριουμ και της εικονικής ευτυχίας που καταλήγει να βρίσκεται χλωμή, με τις ρυτίδες και τη μοναξιά της, στη σύγχρονη πραγματικότητα που οι πριγκίπισσες βλέπουν τα όνειρά τους περιπλανώμενες λιβελούλες, αορίστων ψευδαισθήσεων πάνω σε LCD και TFT, Flat οθόνες υψηλής ανάλυσης και ευκρίνειας HD...

Read more!

Philippe Sarde, Michel Piccoli, Romy Schneider: Je t'aimais tant Hélène Il faut se quitter Les avions partiront sans nous Je ne sais plus t'aimer Hélène...

Romy Schneider et Michel Piccoli - La chanson d'Hélène (Du film "Les choses de la vie")

Μουσική: Philippe Sarde

Ce soir nous sommes septembre et j'ai fermé ma chambre

Le soleil n'y entrera plus

Tu ne m'aimes plus

Là-haut un oiseau passe comme une dédicace

Dans le ciel

Parlé:

Je t'aimais tant Hélène

Il faut se quitter

Les avions partiront sans nous

Je ne sais plus t'aimer Hélène

Avant dans la maison j'aimais quand nous vivions

Comme un dessin d'enfant

Tu ne m'aimes plus

Je regarde le soir tomber dans les miroirs

C'est la vie

Parlé:

C'est mieux ainsi Hélène

C'était l'amour sans amitié Il va falloir changer de mémoire

Je ne t'écrirai plus Hélène

L'histoire n'est plus à suivre et j'ai fermé le livre

Le soleil n'y entrera plus

Tu ne m'aimes plus

Read more!

Vicente Aleixandre: Ποθούνταν τη νύχτα, όταν τα σκυλιά βαθιά αλυχτούσαν κάτω στη γη και οι κοιλάδες τεντώνονταν σαν αρχαϊκές ραχοκοκαλιές που νιώθουν διεγερμένες: χάδι, μετάξι, χέρι, φεγγάρι που έρχεται κι αγγίζει.

Ποθούνταν

Ποθούνταν.
Υπέφεραν στο φως, χείλη μελανιασμένα το ξημέρωμα,
χείλη που έβγαιναν από μια νύχτα σκληρή,
χείλη σκασμένα, αίμα, αίμα πού;
Ποθούνταν σ' ένα σκαρί κρεβάτι, καταμεσίς της νύχτας, στο μισόφωτο.

Ποθούνταν όπως άνθη σε αγκάθια βαθιά,
σ' αυτό το ερωτικό πετράδι από κίτρινο φωτεινό,
όταν τα πρόσωπα γυρίζουν μελαγχολικά,
ηλιοτρόπια που λάμπουν παίρνοντας εκείνο το φιλί.

Ποθούνταν τη νύχτα, όταν τα σκυλιά βαθιά
αλυχτούσαν κάτω στη γη και οι κοιλάδες τεντώνονταν
σαν αρχαϊκές ραχοκοκαλιές που νιώθουν διεγερμένες:
χάδι, μετάξι, χέρι, φεγγάρι που έρχεται κι αγγίζει.

Ποθούνταν από έρωτα μέσα στο χάραμα,
ανάμεσα στις πέτρες τις σκληρές κλεισμένες απ' τη νύχτα,
σκληρές σαν τα κορμιά τα παγωμένα από τις ώρες,
σκληρές σαν τα φιλιά δόντι με δόντι μόνο.

Ποθούνταν τη μέρα, αμμουδιά όλο και αυξανόμενη,
κύματα που απ' τα πόδια χαϊδεύουν τους μηρούς,
κορμιά που υψώνονται απ' τη γη και αιωρούνται...
Ποθούνταν τη μέρα, πάνω στη θάλασσα, κάτω απ' τον ουρανό.

Μεσημέρι απόλυτο, ποθούνταν τόσο έντονα,
θάλασσα τεράστια και νέα, οικειότητα απέραντη,
μοναξιά του ζωντανού, ορίζοντες μακρινοί
δεμένοι σαν κορμιά μοναχικά τραγουδώντας.

Αγαπώντας. Ποθούνταν όπως η σελήνη καθάρια,
όπως η θάλασσα κυκλώνοντας απλώνεται στο πρόσωπο,
έκλειψη γλυκιά  νερού, μάγουλο μαυρισμένο,
που χρυσόψαρα έρχονται και πάνε δίχως μουσική.

Μέρα, νύχτα, ηλιοβασιλέματα, χαράματα, διαστήματα,
κύματα νέα, παλιά, αποδράσεις, αιωνιότητες,
θάλασσα ή στεριά, σκαρί, κρεβάτι, φτερό, κρύσταλλο,
μέταλλο, μουσική, χείλη, σιωπή, φυτά,
κόσμος, ησυχία, το σχήμα τους. Ποθούνταν να το ξέρετε.

Vicente Aleixandre

Premio Nobel de Literatura en 1977

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Ο Vicente Pio Marcelino Cirilo Aleixandre και Merlo (Σεβίλλη, April 26, 1898 - Μαδρίτη, 13 Δεκεμβρίου 1984, αν και επίσημα εμφανίζεται η 14η ως ημέρα θανάτου του, στην πραγματικότητα πέθανε στις 13 στις 23:23 ώρα Ισπανίας). Ισπανός ποιητής της λεγόμενης γενιάς του '27. Εκλέχτηκε ακαδημαϊκός, στη σύνοδο της 30ης Ιουνίου του 1949 και εισήλθε στη "Βασιλική Ισπανική Ακαδημία" στις 22 Ιανουαρίου του 1950. Κατέλαβε τη θέση του γράμματος O.

Έλαβε Εθνικό Βραβείο Ποίησης το 1933 για το έργο La destrucción o el amor(Η συντριβή ή ο έρωτας), του 1932-33, Premio Francisco Franco το 1949 και Βραβείο Κριτικής το 1963 για το En un vasto dominio, και το 1969, για τα Poemas de la consumación, και Βραβείο Nobel Λογοτεχνίας το 1977.

Γιος μιας ισπανικής αστικής οικογένειας, ο πατέρας του ήταν μηχανικός σιδηροδρόμου. Γεννήθηκε στη Σεβίλλη το 1898, αλλά πέρασε την παιδική ηλικία του στη Μάλαγα, όπου μοιράστηκε τις σπουδές του με τον μελλοντικό συγγραφέα Emilio Prados.

Μετακόμισε στη Μαδρίτη όπου σπούδασε Νομικά και Εμπορικό Δίκαιο. Αποφοίτησε το 1919 και άσκησε καθήκοντα καθηγητή Εμπορικού Δικαίου από το 1920 ως το 1922 στην Εμπορική Σχολή.

Το 1917 γνώρισε τον Dámaso Alonso στο Las Navas del Marqués, όπου παραθέριζε, και αυτή η επαφή τον οδήγησε στην γνωριμία του Ruben Dario, Antonio Machado και Juan Ramón Jiménez. Έτσι ξεκινίνησε ένα βαθύ πάθος για την ποίηση.

Η υγεία του άρχισε να καταρρέει το 1922. Το 1925 προσβλήθηκε από μια φυματιώδη νεφρίτιδα, η οποία έληξε με την αφαίρεση ενός νεφρού το 1932. Δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα στην Revista de Occidente το 1926. Αποκτά επαφή με τους ποιητές Cernuda, Altolaguirre, Alberti και García Lorca. Πέρασε όλη τη ζωή του, κρύβοντας την ομοφυλοφιλία του. Στη δεκαετία του τριάντα ο ποιητής συνάντησε τον Andrés Acero και δημιουργήθηκε μεταξύ τους μια έντονη ερωτική σχέση που διακόπηκε από την εξορία στο Μεξικό του Andrés Acero μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Σύμφωνα με τα λόγια του Molina Foix, "Ο Aleixandre ήταν ιδιαίτερα διακριτικός, εξ' αιτίας της ομοφυλοφιλίας του, κυρίως για τον πόνο που θα μπορούσε να προκαλέσει στην οικογένειά του, ιδιαίτερα στην αδελφή του, αλλά σε μένα είπε, ότι όταν θα πέθαινε δεν τον ενδιέφερε να μαθευτεί η αλήθεια, πιστεύοντας ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος αμαυρώσεως."

Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, δεν πήγε εξορία, παρά τις αριστερές ιδέες του, παρέμεινε στην Ισπανία και έγινε ένας από τους δασκάλους των νέων ποιητών.

Πέθανε το 1984, εξ' αιτίας της φυματίωσης.

Read more!

Yasmin Levy: Adio Kerida! Ένα ακόμα σεφαρδί αγαπημένο...

Η Yasmin Levy στο Adio Kerida από το δίσκο Mano Suave. Αυτόν τον δίσκο έχω εγώ κι αυτή την εκτέλεση ξέρω. Είναι δίσκος του 2007.

Εδώ μια άλλη εκτέλεση της Yasmin Levy, πολύ διαφορετική που μου αρέσει πολύ επίσης. Πρέπει να είναι πολύ καινούργια γιατί ανέβηκε πριν δυο τρεις μέρες.

Adio Kerida

Tu madre cuando te pario

Y te quito al mundo

Coracon ella no te dio

Para amar segundo,

Adio,

Adio Querida,

No quero la vida,

Me l'amagrates tu,

Va, busacate otro amor,

Aharva otras puertas,

Aspera otro ardor,

Que para mi sos muerta.....

Κι εδώ κάποιες καλές εκτελέσεις.

Esther Ofarim: Θυμίζει Μίλβα ή μου φαίνεται; :)

Adio Querida by Ofra Haza and Ed Shearmur

Read more!